Να λειτουργήσει κρίση και αυτοάμυνα

Tου Xρήστου Γιανναρά

Αν ο τεχνίτης, ηλεκτρολόγος, υδραυλικός ή όποιος άλλος, που τον καλέσαμε να επισκευάσει βλάβη, καταστρέψει ό,τι απλώς δυσλειτουργούσε, είναι αδιανόητο να τον εμπιστευθούμε δεύτερη φορά. Αποκλείεται να ξαναπάμε σε γιατρό που τη λανθασμένη διάγνωση ή θεραπευτική του την πληρώσαμε με ταλαιπωρία ή με ανήκεστη βλάβη. Στην κοινωνία της χρείας την ανικανότητα, την αμάθεια, τον καμποτινισμό δεν τα συγχωρούμε. Ομως, τα κοινωνικά εγκλήματα των επαγγελματιών της πολιτικής τα αμνηστεύουμε. Με απίστευτη ευκολία.

Τους ξαναψηφίζουμε. Για δεύτερη, για τρίτη, για πολλοστή φορά. Και δεν πρόκειται για πολιτικά λάθη τους αναπόφευκτα ακόμα και στις σπάνιες περιπτώσεις ανιδιοτέλειας. Αμνηστεύουμε με την ψήφο μας εξόφθαλμα ποινικά εγκλήματα: Την ιδιοποίηση κοινωνικού χρήματος, την άφρονη κατασπατάλησή του για κομματικές σκοπιμότητες, δηλαδή αμνηστεύουμε κατάφωρες κλοπές, μεροληπτικές αδικοπραγίες, κακουργηματικές ιδιοτέλειες και απάτες κατά συρροήν.

Κυρίως, όμως, παραβλέπουμε και δικαιώνουμε τα καταστροφικά κοινωνικά εγκλήματα των διαχειριστών της εξουσίας:

Τη θεσμική κατάργηση κάθε πειθαρχικού και ποιοτικού ελέγχου και κάθε αξιοκρατίας στη λειτουργία του κράτους, κατάργηση που γίνεται για λόγους χυδαίου λαϊκισμού, δηλαδή ασύστολης ψηφοθηρίας. Την επίμονη επί δεκαετίες απαξίωση, υποβάθμιση, επιπόλαιη μεταχείριση της παιδείας και τελικά την εξαθλιωτική της διάλυση. Το ασύγγνωστο έγκλημα της καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων. Την αποδιοργάνωση, για λόγους κομματικής ευνοιοκρακτίας, των αστυνομικών υπηρεσιών. Τη δουλεπρεπέστατη υποταγή της κρατικής εξουσίας στους βαρώνους των ΜΜΕ. Και πάμπολλα ακόμα πασίγνωστα εγκλήματα.

Ετσι, συντηρούμε στο Κοινοβούλιο, με την ψήφο μας, κόμματα που το άμεσο παρελθόν τους είναι ντροπή για την πολιτική μας ιστορία. Κόμματα με κεντρική ευθύνη για την κοινωνική μας παρακμή, τη διαφθορά, τη ζούγκλα της βίας. Κόμματα που το ποινικό τους μητρώο είναι ασύγκριτα πιο βεβαρημένο από αυτό οποιουδήποτε Παλαιοκώστα. Ξαναψηφίζουμε κόμματα που τα κοινωνικά τους εγκλήματα αφορούν κατάσαρκα την προσωπική μας ζωή, κάνουν βασανιστική την καθημερινότητά μας, ανάπηρο τον ψυχισμό μας.

Γιατί άραγε τόση μεγαθυμία, τέτοια μαζοχιστική εγκαρτέρηση, τόση επιείκεια του ελλαδίτη ψηφοφόρου απέναντι σε ειδεχθή εγκλήματα; ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία υπερχρέωσαν το κράτος σε σημείο που να ζούμε μόνιμα με την απειλή στάσης πληρωμών. Κατασπατάλησαν στη «διαπλοκή» τους με αδίστακτους «νταβατζήδες» τη μεγαλύτερη χρηματική ενίσχυση που δέχθηκε στην ιστορία του το ελλαδικό κράτος. Διέλυσαν τη λειτουργία του κράτους, τη στοιχειώδη άρθρωση και δομή του, για να το υποτάξουν στη δική του το κάθε κόμμα άθλια καμαρίλα.

Το ΠΑΣΟΚ θεσμοθέτησε και η Νέα Δημοκρατία διατήρησε και εκμεταλλεύτηκε ιδιοτελέστατα την κατάργηση κάθε ιεράρχησης των λειτουργών του κράτους. Οι λειτουργοί προάγονται με βάση μόνο τα χρόνια υπηρεσίας. Δεν υπάρχει διάκριση του ικανού από τον ανίκανο, του εργατικού από τον φυγόπονο, δεν αμείβεται η πρωτοβουλία, η φαντασία, η δημιουργικότητα, δεν ελέγχεται ούτε κολάζεται η αναίδεια, η τυραννική για τους πολίτες σκαιότητα.

Δεν υπάρχει φορολογούμενος Ελληνας που να μην έχει «λαδώσει» εφοριακό, αλλά δεν υπάρχει και εφοριακός που να μπήκε στη φυλακή επειδή «λαδώθηκε». Βοά ολόκληρη η χώρα για την καταλήστευση του πολίτη στα γραφεία Πολεοδομίας των Νομαρχιών, αλλά ποτέ υπάλληλος Πολεοδομίας δεν οδηγήθηκε σε παραδειγματικό κολασμό. Τόσο με το ΠΑΣΟΚ όσο και με τη Νέα Δημοκρατία, όλα επιτρέπονται: ο αμοραλισμός και ο μηδενισμός είναι οι κώδικες συμπεριφοράς που τους επιβάλλει καθολικά το παράδειγμα των διαχειριστών της εξουσίας.

Το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα τόσο των «κομμάτων εξουσίας» όσο και των μειοψηφικών παραφυάδων τους είναι ότι εκμαυλίζουν ασύστολα τη νεολαία, ασελγούν κατ’ εξακολούθησιν στον ψυχισμό της για να τη μαντρώσουν εγκαίρως στα ποιμνιοστάσιά τους. Στα εννέα χρόνια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης όλοι οι μαθητές είναι αυτονόητο να προάγονται, κανένας δεν επαναλαμβάνει μια τάξη. Ο θεσμός των μετεξεταστέων, αλλά και κάθε γραπτής δοκιμασίας, όπως και η βαθμολογική συγκριτική αξιολόγηση, είναι α-νόητες τυπικότητες, τα παιδιά εθίζονται να τις περιφρονούν. Φτάνουν στο γυμνάσιο ή το τελειώνουν και πολλοί μαθητές δεν ξέρουν τις στοιχειώδεις αριθμητικές πράξεις ή και να ορθογραφήσουν το όνομά τους.

Στην εντελώς αχρηστευμένη βαθμίδα του λυκείου (κωμική προσομοίωση θεσμού εγκύκλιας σπουδής) οι μαθητές προάγονται αν ο μέσος όρος της βαθμολογίας τους στα γραπτώς εξεταζόμενα μαθήματα (περίπου έντεκα) είναι 9½. Αυτό σημαίνει ότι με τους συνήθως ενισχυμένους βαθμούς στα θρησκευτικά και στα αγγλικά, περνάνε στην επόμενη τάξη, έστω κι αν στη γλώσσα, στα μαθηματικά, στη φυσική είναι κυριολεκτικά και ανατριχιαστικά αστοιχείωτοι.

Μέσα από τη λοταρία των «πανελλήνιων» ή «πανελλαδικών» εξετάσεων κάποιοι κερδίζουν μια θέση στα πανεπιστήμια. Και αν τους δώσεις τέσσερις λέξεις να τις συντάξουν σε λογική πρόταση, είναι για τους περισσότερους αδύνατο. Κοινωνικό έγκλημα αποτροπιαστικό, που και μόνο αυτό θα έπρεπε να έχει αφανίσει από την πολιτική σκηνή ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, αλλά και τους παλαιοημερολογίτες του Περισσού και τους καριερίστες της Κουμουνδούρου, είναι η ντροπιαστική απαξίωση και διάλυση των πανεπιστημίων.

Οι σπουδές παγιδευμένες στο αναχρονιστικό δίπολο «παραδόσεις - εξετάσεις» και οι εξετάσεις ταυτισμένες με αυτονόητο όργιο αντιγραφής εκβάλλουν σε ένα πτυχίο άχρηστο, τυπικό «προσόν» δίχως περιεχόμενο. Το κάποτε σύνθημα «Μαζικές αντιγραφές, Απειρες μεταφορές, Αιώνιοι φοιτητές» (σύνθημα που συγκεκριμενοποιούσε το «Οχι στην εντατικοποίηση των σπουδών») τα κόμματα όλα, το κατέστησαν φοιτητικό «κεκτημένο». Οι εξεταστές του ΑΣΕΠ μπορούν να βεβαιώσουν ποια ποσοστά εμφανίζει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός των πτυχιούχων που διεκδικούν θέσεις εργασίας στην Ελλάδα σήμερα.

Και πώς να περιγράψει κανείς τα κοινωνικά εγκλήματα των σημερινών κομμάτων στον συνδικαλισμό, στην εθνική άμυνα, στη διπλωματία, στον αγροτικό τομέα, στην ανάπτυξη, στη λειτουργία της αγοράς, στα δημόσια έργα, στις συγκοινωνίες, στη δημόσια τάξη. Ενδεικτικά να θυμηθεί ο αναγνώστης ότι εργατικός συνδικαλισμός στην Ελλάδα δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο οι γκανγκστερικές μαφίες των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα, πρότυπο εκβιαστών του κοινωνικού σώματος. Να θυμηθεί την υπαλληλοποίηση των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, τη χυδαία καταλήστευση των κονδυλίων για τον εξοπλισμό τους. Την ντροπή που νιώθει ο Ελληνες για τον ραγιαδισμό της εξωτερικής μας πολιτικής. Την απόγνωση των μικροπαραγωγών από μια αγροτική πολιτική που επιδοτεί μεραρχίες τεθωρακισμένης βίας των τρακτέρ. Τη διαλυμένη αστυνομία, τα εκφαυλισμένα τελωνεία, το τριτοκοσμικού επιπέδου συγκοινωνιακό - κυκλοφοριακό πρόβλημα.

Σε αυτό το τέλειο αδιέξοδο, όπου μας έχουν οδηγήσει τα κόμματα, δεν έχει πια σημασία ποιοι θα μας εκπροσωπήσουν στο Ευρωκοινοβούλιο. Ενώ, τα λευκά ψηφοδέλτια σε ποσοστό 60 ή 70 ή 80% θα μπορούσαν να ανατρέψουν το πολιτικό σκηνικό, να εξοστρακίσουν την εγκληματική ιδιοτέλεια.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 8/3/2009

Κουνούπι «επέζησε στο Διάστημα για ενάμισι χρόνο»

Ένα αφρικανικό κουνούπι που έχει τη δυνατότητα να παραμένει για μήνες σε κατάσταση νάρκης κατάφερε να επιζήσει για 18 μήνες στο εξωτερικό του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, ανακοίνωσε ο Ρώσος υπεύθυνος του πειράματος.

«Το φέραμε πίσω στη Γη. Είναι ζωντανό και τα πόδια του κουνιούνται» φέρεται να δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο RIA Novosti ο Ανατόλι Γκριγκόριεφ, αντιπρόεδρος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Οι προνύμφες του κουνουπιού επέζησαν σε κατάσταση νάρκης εκτεθειμένες στο κενό του διαστήματος και σε θερμοκρασίες που κυμαίνονταν από τους -150 βαθμούς Κελσίου στη σκιά μέχρι τους +60 στον ήλιο, ανέφερε ο Γκριγκόριεφ.

Εκτίμησε μάλιστα ότι το εντυπωσιακό αποτέλεσμα του πειράματος φαίνεται να ενισχύει τη θεωρία της «πανσπερμίας», σύμφωνα με την οποία οι πρώτοι μικροοργανισμοί της Γης είχαν προέλθει από το Διάστημα.

Όπως εξήγησε ο Ρώσος επιστήμονας, οι προνύμφες και άλλα δείγματα μικροοργανισμών είχαν τοποθετηθεί στο εξωτερικό του διαστημικού σταθμού στο πλαίσιο του πειράματος Biorisk, το οποίο εξέτασε την επίδραση της κοσμικής ακτινοβολίας και του διαστήματος στους ζωντανούς οργανισμούς.

Ένας γκρίζος κύλινδρος με 24 θήκες, γεμάτες με βακτήρια, μικροσκοπικά καρκινοειδή, βακτήρια, προνύμφες κουνουπιών και άλλα δείγματα, τοποθετήθηκε στο εξωτερικό του ISS το καλοκαίρι του 2007. Όταν επεστράφη στη Γη ενάμισι χρόνο αργότερα, οι ερευνητές διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι οι προνύμφες είχαν επιζήσει.

Το Ινστιτούτο Ιατρικών και Βιολογικών Προβλημάτων της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών πραγματοποίησε την έρευνα σε συνεργασία με δύο ερευνητικές ομάδες στην Ιαπωνία.

Η μελέτη του κουνουπιού ήταν ιδέα του καθηγητή Τακάσι Οκούντα του ιαπωνικού Εθνικού Ινστιτούτου Αγρο-Βιολογικής Επιστήμης, είπε ο Γκριγκόριεφ.

Το συγκεκριμένο είδος κουνουπιού ζει στην Αφρική και οι προνύμφες του πέφτουν σε κατάσταση νάρκης μέχρι να έρθει η επόμενη περίοδος των βροχών και να μπορέσουν να αναπτυχθούν.

Όταν η προνύμφη πέφτει σε νάρκη, το νερό που υπάρχει στο σώμα της αντικαθίσταται από μόρια ενός σακχάρου που σχηματίζει κρυστάλλους και προστατεύει έτσι τα κύτταρα. Πειράματα στη Γη είχαν δείξει μάλιστα ότι οι προνύμφες επιζούν σε κατάσταση νάρκης ακόμα και αν βυθιστούν σε βραστό νερό ή σε υγρό άζωτο.

Πάντως τα συμπεράσματα του πειράματος Biorisk δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα σε κάποια επιστημονική έκδοση.

in.gr

Επίθεση σε Έλληνες στην Οχρίδα της ΠΓΔΜ

Επίθεση με πέτρες δέχτηκαν χτες το βράδυ Θεσσαλονικείς εκδρομείς σε τρία ελληνικά τουριστικά λεωφορεία που βρίσκονταν σταθμευμένα στο κέντρο της Οχρίδας και περίμεναν τους Έλληνες εκδρομείς να επιστρέψουν από την ξενάγηση, από Σκοπιανούς, προκαλώντας τον τραυματισμό ενός ατόμου στο πόδι.

Ομάδα 20 νεαρών της γειτονικής χώρας, έγραψαν με κόκκινη μπογιά, ανθελληνικά συνθήματα σε Ελληνικό λεωφορείο που ήταν σταθμευμένο στο κέντρο της πόλης.

Όπως μεταδίδουν τοπικά μέσα ενημέρωσης, οι δράστες έγραψαν με σπρέι συνθήματα στα λεωφορεία, όπως «Μακεδονία», «Ενωμένη Μακεδονία» και «Μέγας Αλέξανδρος».

Όταν εμφανίστηκαν οι Έλληνες εκδρομείς τους πέταξαν πέτρες, προκαλώντας φθορές στα παράθυρα του οχήματος και τραυματίζοντας ένα άτομο.

Η Σκοπιανή αστυνομία καθάρισε τα συνθήματα από το λεωφορείο και περιπολικό συνόδευσε τους εκδρομείς στα σύνορα.

Σύμφωνα με τις αναφορές τοπικών μέσων ενημέρωσης, το γεγονός καταδίκασαν και αρκετοί κάτοικοι της Οχρίδας, οι οποίοι σημείωσαν ότι τέτοιες ενέργειες δυσφημούν την τουριστική εικόνα της παραλίμνιας πόλης, η οποία συγκεντρώνει τους περισσότερους τουρίστες στη χώρα.

Για το συμβάν ενημερώθηκε το Ελληνικό γραφείο διασύνδεσης στα Σκόπια.

Έντονη καταδίκη από το ΥΠΕΞ

«Καταδικάζουμε με τον πιο έντονο τρόπο το επεισόδιο οργανωμένης επίθεσης από αγνώστους κατά Ελλήνων επισκεπτών και των περιουσιών τους», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Κουμουτσάκος για το χθεσινό επεισόδιο στην Οχρίδα της ΠΓΔΜ.

«Τέτοιες πράξεις, που δυστυχώς πλήττουν την επικοινωνία μεταξύ λαών, είναι το ορατό αποτέλεσμα του εθνικισμού και της στρεφόμενης κατά της Ελλάδας μισαλλοδοξίας, που συνειδητά καλλιεργούνται τον τελευταίο καιρό στα Σκόπια», τόνισε ο κ. Κουμουτσάκος και πρόσθεσε:

«Ζητάμε από τις Αρχές της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας να προστατεύουν τους Έλληνες πολίτες που επισκέπτονται τη χώρα τους, καθώς και τη σύλληψη και τιμωρία των ενόχων της χθεσινής απρόκλητης επίθεσης».

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 2/3/2009

The crisis of credit

Ολοκληρώθηκε η πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή της Κίνας στη Σελήνη

Με την προγραμματισμένη συντριβή του δορυφόρου Chang'e-1 ολοκληρώθηκε το πρώτο βήμα της Κίνας προς την κατεύθυνση μίας επανδρωμένης αποστολής στη Σελήνη.

Ο Chang'e-1 κατέπεσε ελεγχόμενα στην επιφάνεια της Σελήνης, έπειτα από 16 μήνες σε τροχιά και χιλιάδες φωτογραφίες της επιφάνειας του δορυφόρου της Γης με στόχο τη χαρτογράφησή του.

Η Κίνα σχεδιάζει να αποστείλει στο μέλλον ένα δεύτερο δορυφόρο, τον Chang'e-2, προκειμένου να ολοκληρώσει άλλες παραμέτρους της αποστολής και το 2012 να προσγειώσει ένα δορυφόρο στη Σελήνη.

Τελικός στόχος, όπως λένε Κινέζοι αξιωματούχοι, είναι μία επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη, αλλά δεν έχει ανακοινωθεί κάποιο επίσημο χρονοδιάγραμμα.

Το περασμένο φθινόπωρο το Πεκίνο πραγματοποίησε την τρίτη επανδρωμένη αποστολή του στο Διάστημα, κατά την οποία ένας Κινέζος πραγματοποίησε για πρώτη φορά διαστημικό περίπατο.

in.gr

Η παγκόσμια Ελληνική κυβέρνηση

Ένας πρώην πρωθυπουργός βαλκανικής χώρας, ένας διεκδικητής της προεδρίας των ΗΠΑ, ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών της Γεωργίας, ο κυβερνήτης της Φλόριντα, 9 υπουργοί και 114 βουλευτές ή γερουσιαστές σε 25 χώρες συνεννοούνται μεταξύ τους στα ελληνικά.

Δεν πρόκειται για μια σέχτα πολιτικών που έχουν υιοθετήσει κρυφούς κώδικες επικοινωνίας στο πλαίσιο μιας πολιτικής οργάνωσης, αλλά για τους ελληνικής καταγωγής πολιτικούς της διασποράς.

Από τη Ζιμπάμπουε, το Σουδάν και το Κονγκό μέχρι το Ταταρστάν, την Αργεντινή, τη Βραζιλία και την Αυστραλία, περισσότεροι από 220 ελληνικής καταγωγής πολιτικοί εξελέγησαν στα τοπικά Κοινοβούλια και στις Γερουσίες ενώ αρκετοί κατάφεραν να φτάσουν στα ανώτατα πολιτειακά αξιώματα καταλαμβάνοντας υπουργικούς θώκους ακόμη και την πρωθυπουργία.

Οι ελληνικής καταγωγής πολιτικοί στις ΗΠΑ κρατούν τα σκήπτρα στη σχετική λίστα με 56 εν ενεργεία πολιτικούς σε σύνολο 126 σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ άλλοι 94 έχασαν τις θέσεις τους σε πρόσφατες εκλογές στις χώρες τους αλλά εξακολουθούν να δηλώνουν αμετανόητοι λάτρεις της «μητέρας πατρίδας».

Η καταγραφή

Η πρώτη προσπάθεια να καταγραφούν οι ελληνικής καταγωγής πολιτικοί της διασποράς άρχισε μόλις το 2004 με την ίδρυση του σωματείου της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο οι ελληνικής καταγωγής πολιτικοί επιστρέφουν στη «μητέρα πατρίδα», όπως λένε ότι νιώθουν την Ελλάδα. «Στο τελευταίο μας παγκόσμιο συνέδριο που έγινε στην.... Αθήνα συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τον Ελληνισμό, το μακεδονικό ζήτημα, το Κυπριακό, τη γενοκτονία των Ποντίων και την ανάδειξη και προστασία του Πατριαρχείου στην Κωνσταντινούπολη», λέει ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης κ. Δημήτρης Γιάνναρος, ο οποίος είναι πολιτειακός βουλευτής και αντιπρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων στο Κονέκτικατ.

Συνήθως εκφράζεται η θέληση των μεταναστών πολιτικών να βοηθήσουν την Ελλάδα με τη δημιουργία εμπορικών και οικονομικών σχέσεων με τις χώρες τους, κάτι που για τους περισσότερους είναι εφικτό με δεδομένες τις κυβερνητικές θέσεις τους. Στη συνέχεια όμως έρχονται σε επαφή με το τέρας της ελληνικής γραφειοκρατίας και κάθε καλή πρόθεση καταλήγει σε μια ακόμη ατέρμονη συζήτηση, η οποία ανανεώνεται για την επόμενη παγκόσμια συνάντηση των απανταχού Ελλήνων πολιτικών. Σε κάθε πολιτεία της Αυστραλίας υπάρχει βουλευτής της ομογένειας, κυρίως δεύτερης γενιάς, ενώ ορισμένοι κατάφεραν να εξελιχθούν και σε σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες καταλαμβάνοντας υπουργικούς θώκους.

Στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ οι ελληνικής καταγωγής πολιτικοί γνωρίζουν άνθηση την τελευταία δεκαετία, κυρίως σε χώρες όπου διαβιοί το ελληνικό στοιχείο, όπως η Γεωργία και η Ρωσία. Ιδιαίτερες θεωρούνται οι περιπτώσεις της Ουκρανίας και της Ρουμανίας, όπου σημαντικοί πολιτικοί ανακάλυψαν τις ελληνικές τους ρίζες και ήρθαν σε επαφή με την Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση Ελληνισμού.

Η αλήθεια είναι πως με εν ενεργεία Έλληνες υπουργούς στους τομείς Βιομηχανίας, Παιδείας, Πολιτισμού, Υγείας, ΥΠΕΧΩΔΕ, Αλιείας, Τυχερών Παιγνίων και Οικονομικών δεν λείπει τίποτα για τον σχηματισμό μιας «παγκόσμιας ελληνικής κυβέρνησης». Όσο όμως μαθαίνουν την ελληνική πραγματικότητα, αυτή ακόμη περισσότερο τούς πληγώνει. «Στην Αυστραλία δεν υπάρχουν κόμματα αρχηγικά αλλά κόμματα που υπηρετούν αρχές, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα», παρατηρεί ο Κώστας Βάτσκαλης, υπερυπουργός σήμερα στην Αυστραλία και μια από τις σπανιότερες περιπτώσεις Ελλήνων πολιτικών της διασποράς. «Στην Αυστραλία βρέθηκα το 1983 σε ηλικία 27 ετών, μετανάστης από την Ελλάδα, και έχοντας αφήσει πίσω την οικογένειά μου. Αυτό όμως που μετράει εδώ είναι οι ικανότητες του ατόμου και όχι η καταγωγή του ή οι γνωριμίες του», υποστηρίζει ο Ελληνοαυστραλός υπερυπουργός, που παρακολουθεί καθημερινά τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.

Το γεγονός ότι η καταγωγή δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην πολιτική του καριέρα επισημαίνει ο υπουργός Δικαιοσύνης και Βιομηχανικών Σχέσεων στην Αυστραλία Τζον Χατζηστέργος αλλά και ο υπουργός Βιομηχανίας του Καναδά Τόνι Κλέμεντ.

ΠΗΓΗ

Αναδημοσίευση από strategy-geopolitics.blogspot.com

China Plans Space Station With Module Launch In 2010

China will launch a space module next year and carry out the nation's first space docking in 2011 as a step towards its goal of building a space station, state media said Sunday.

The Tiangong-1, or "Heavenly Palace-1" is scheduled for launch in late 2010 and will dock with a Shenzhou-8 spacecraft early the following year, Xinhua news agency said, citing officials with China's space programme.

"The module, named Tiangong-1, is designed to provide a 'safe room' for Chinese astronauts to live and conduct scientific research in zero gravity," the report said.

"Weighing about 8.5 tonnes, Tiangong-1 is able to perform long-term unattended operation, which will be an essential step toward building a space station."

Space programme officials have previously said China is expected to place in orbit several modules like the Tiangong and link them up to form a semi-permanent space platform.

It was not immediately clear if the Tiangong-1 would eventually serve as China's first manned space station, or whether it would be a base to test docking and space station technology.

The planned 2011 docking would be remotely carried out by scientists on the ground and would not involve astronauts, the report said.

The announcement of the Tiangong mission came as China's first lunar probe, the Chang'e-1 impacted the moon's surface Sunday afternoon, after a nearly 16 month mission photographing and mapping the lunar surface, Xinhua said in a separate report.

The Chang'e-1 was launched on October 24, 2007, signalling China's rising space ambitions and Beijing's participation in a renewed race against Asian rivals Japan and India to explore the moon.

The probe, named after a legendary Chinese goddess who flew to the moon, is the first stage of China's lunar programme, which includes landing an unmanned rover on the surface by 2012 and a manned mission by around 2020.

China became the third nation to put a man in space when Yang Liwei piloted the one-man Shenzhou-5 space mission in 2003.

Last September, the Shenzhou-7, piloted by three "taikonauts" or astronauts, carried out China's first space walk.

This year, China's space programme will focus on building several prototypes of the Tiangong, while upgrades to the carrier rocket that will launch the module into space would also be carried out, Xinhua said.

Following the Shenzhou-8 flight, China also hopes to begin the mass production of Shenzhou spacecraft which will be used to transport astronauts to the space station, it said.

The International Space Station began with the launch into orbit of the first station element, a Russian-built module on November 20, 1998.

It orbits 350 kilometres (190 miles) above the earth's surface with a permanent crew of three astronauts, who remain aboard for stays lasting several months.

ΠΗΓΗ

Η άγρια ζούγκλα του κομματισμού

Tου Xρήστου Γιανναρά

Μοιάζει απίστευτο, όμως η μερίδα της ελλαδικής κοινωνίας η παγιδευμένη στον κομματικό στρατωνισμό καταμετρείται αμετάβλητη, καθόλου μειούμενη. Περίπου το 60% του ελλαδικού πληθυσμού δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στη χώρα τα τελευταία εικοσιοχτώ χρόνια.

Μιλώ για τη σταθερή μάζα υποστηρικτών των δύο κομμάτων που εναλλάσσονται στη νομή του κράτους. Υπεύθυνοι, υποτίθεται, πολίτες και δεν κατορθώνουν ούτε καν να διερωτηθούν για τα προφανέστατα σκανδαλώδη: Γιατί το κράτος να είναι αδιέξοδα υπερχρεωμένο, γιατί οι κυβερνήσεις να αδυνατούν, τρεις δεκαετίες τώρα, να λύσουν τα θεμελιώδη κοινωνικά προβλήματα της υγείας, της παιδείας, της ασφάλισης, της έννομης τάξης. Γιατί το παραμυθένιο λαχείο των «πακέτων» της Ευρωπαϊκής Ενωσης να έχει γίνει βορά ποικίλων «νταβατζήδων» και οι υποδομές της χώρας να παραμένουν δραματικά ελλειπτικές ή ανύπαρκτες.

Σε αυτά και σε πλήθος ανάλογα ερωτήματα οι παγιδευμένοι στον ψυχολογικό στρατωνισμό απαντάνε με απίστευτης αφέλειας ή μικρόνοιας δικαιολογίες. Η παγίδευση στον κομματισμό λειτουργεί απαράλλαχτα όπως και η εξάρτηση από παραισθησιογόνα: ακυρώνει την κριτική σκέψη, παραλύει τη μνήμη, αχρηστεύει τη διαπιστωτική ικανότητα, εκδέχεται τον ανορθόλογο δογματισμό σαν επιχείρημα. Οι εξαρτημένοι τρέφονται διανοητικά με τις ατάκες των τηλεοπτικών κοκορομαχιών, αυτό τον έσχατο εξευτελισμό της πολιτικής και της ανθρώπινης νοημοσύνης. Αναμασούν τις ατάκες σαν θέσφατα, αποφεύγουν έμφοβοι κάθε ποιοτική αξιολόγηση που θα τους ανάγκαζε να δουν κατάματα την κραυγαλέα ανικανότητα ή τη σπαραχτικά θλιβερή ολιγότητα των αρχηγών τους, την τυφλή ιδιοτέλεια που είναι όρος επιβίωσης των «στελεχών» μέσα στα κόμματα.

Οι οπαδοί των κομμάτων μειοψηφίας είναι πιο κατανοητές περιπτώσεις και μοιάζει να διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: Οπως σε κάθε κοινωνία, είναι φυσικό να υπάρχει και στην Ελλάδα ένα ποσοστό πληθυσμού εγκλωβισμένο σε συμπλεγματικό συντηρητισμό. Είναι οι αγκυλωμένοι στον παλαιοημερολογιτισμό του Λενινισμού - Σταλινισμού, ρομαντικά εθελότυφλοι μπροστά στην παταγώδη κατάρρευση των ειδωλοποιημένων δογμάτων τους, στα φρικώδη εγκλήματα της «θρησκείας» τους. Και η δεύτερη κατηγορία είναι οι αετονύχηδες κάπηλοι της παλαιοημερολογίτικης νοσταλγίας: Αυτοί πουλάνε αναθεωρητικό «εκσυγχρονισμό» του χρεοκοπημένου οράματος συστρατευμένοι με τον νεοϊμπεριαλισμό της αρνησιπατρίας, τον αμοραλισμό και μηδενισμό της καταναλωτικής μονοτροπίας. Η συστράτευση με τη «Νέα Τάξη» τους αντιπαρέχει εξουσιαστικές προνομίες στο κενό που δημιουργεί η ιδεολογική αφασία των «πολυσυλλεκτικών» κομμάτων εξουσίας.

Κάπως έτσι θα μπορούσε ίσως να μεταφερθεί στο χαρτί η παγίδευση της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα, ο τυπικά νευρωτικός στρουθοκαμηλισμός της, η τυφλή άρνηση να αναγνωρίσει τους τυράννους της στις κομματικές συντεχνίες. Αλλά η απόσταση από το χαρτί στην πραγματικότητα είναι δυσθεώρητη, δεν περιγράφεται το πώς λειτουργεί η άγρια ζούγκλα του κομματισμού στους χώρους της δουλειάς, στη γειτονιά, στο καφενείο, σε κάθε παραμικρή πτυχή του ελλαδικού κοινωνικού βίου. Και όσο πιο χαμηλή η στάθμη τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας τόσο πιο πεισματικές, πιο παρανοϊκές οι κομματικές αντιπαλότητες. Οι άνθρωποι διαστέλλονται σε «εμείς» και «εσείς» με βάση την ψήφο τους. Σαν να πρόκειται για αλλόφυλους, αλλόδοξους, διαφορετικές ράτσες.

Περιθώριο να ιδεολογικοποιηθούν οι αντιπαλότητες δεν υπάρχει πια – είπαμε: τα κόμματα εξουσίας είναι «πολυσυλλεκτικά», δηλαδή ευθαρσώς δεν πιστεύουν σε τίποτα, και τα μειοψηφικά απονέρια τους αναμηρυκάζουν χιλιοφθαρμένα στερεότυπα για αφελείς. Η αντιθετική διαστολή «εμείς» και «εσείς» απηχεί, σχεδόν αποκλειστικά, την ψυχολογική υπεράσπιση εγωτικής καύχησης για ευθυκρισία, οξυδέρκεια ή απλώς «μαγκιά»: έχω επιλέξει τους καλύτερους, τους συμφερότερους για μένα. Και πάνω σε αυτή τη βάση όποια συζήτηση κι αν οικοδομηθεί θα εκφυλιστεί αναπόφευκτα σε μικρονοϊκή ασυναρτησία.

Σίγουρα, οι αντιπαλότητες γίνονται μανιασμένη εμπάθεια όταν διακυβεύεται πρόσβαση στην καταλήστευση του κρατικού κορβανά: Οταν μοιράζονται πόστα ή διορισμοί στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους συνεταιρισμούς, στον πλουτοφόρο κομματικοδίαιτο συνδικαλισμό, όταν εξασφαλίζονται με άθλια τεχνάσματα προσλήψεις στο χρεοκοπημένο δημόσιο. Η δίψα για χρήμα φανατίζει σήμερα ίσως περισσότερο από το αίμα της άλλοτε ιδεολογικής διαμάχης.

Η απόσταση από τις λεκτικές περιγραφές ώς τη ζούγκλα της πραγματικότητας είναι απροσμέτρητη – για να καταλάβει κανείς σε ποιο επίπεδο πρωτογονισμού βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα πρέπει να βρεθεί, αυτόπτης και αυτήκοος, σε συνεδρίαση δημοτικού συμβουλίου, σε γενική συνέλευση συνδικαλιστικού σωματείου ή πανεπιστημιακού Τμήματος, σε σύγκλητο πανεπιστημιακή ή σε γεωργικό συνεταιρισμό ή σε οποιοδήποτε νομικά συγκροτημένο συλλογικό όργανο. Εκεί θα διαπιστώσει το απόγειο του καφρικού παραλόγου: Οτι οι Ελληνες, πριν και από τα στοιχειώδη κοινά συμφέροντα, πριν και από τις λύσεις των προβλημάτων τους, βάζουν το εγωκεντρικό γινάτι της κομματικής ένταξης, την ξιπασμένη ιδιοτέλεια.

Φαύλος κύκλος κλασικής ψυχοπαθολογίας: Για να υποστυλώσουν τον ναρκισσισμό τους επενδύουν στη φαντασιώδη υπεροχή του κόμματος όπου θέλουν να ανήκουν και για να δικαιώσουν την υπεροχή παθιάζονται και παλεύουν για το κομματικό συμφέρον. Αλλά το κομματικό συμφέρον είναι η εξουσιολαγνεία και πλουτομανία των ηγητόρων, οι παθιασμένοι οπαδοί αποδείχνονται απλώς εθελόδουλοι, λακέδες των τυράννων τους. Ωσπου να αφυπνιστούν στο ερώτημα: «γιατί μόνο αυτοί, όχι και εγώ». Και τότε μαθαίνουν το κατ’ εξοχήν κομματικό άθλημα: να σπρώχνουν με τους αγκώνες για να απωθήσουν τους ανταγωνιστές, να προωθηθούν βήμα - βήμα, ώσπου να φτάσουν σε θέση που κάνει πια περιττή κάθε άλλη βιοποριστική απασχόληση.

Η εικόνα (ίσως και η πραγματικότητα) της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι απελπιστική. Η κομματική φαυλοκρατία έχει αχρηστέψει κάθε κώδικα συνεννόησης, κάθε άξονα κοινωνικής συνοχής. Δεν υπάρχουν πια ερείσματα για να θεμελιωθεί αίσθηση ευθύνης, αιτιολόγηση σεβασμού του άλλου, του πλησίον, του κοινωνού της συμβίωσης. Εσπειραν τα κόμματα μηδενισμό και αμοραλισμό «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ». Και τώρα θερίζουμε τις συνέπειες.

Ο εφιάλτης του γενικευμένου τρόμου δεν τιθασσεύεται με «μέτρα καταστολής». Δεν γεννιέται στα Εξάρχεια η τρομοκρατία, ούτε από την ανεργία γεννιέται ή τη μείωση τού κατά κεφαλήν εισοδήματος. Μήτρα της είναι η απουσία πολιτικού λόγου που να προδίδει πόνο και έγνοια για σχέσεις κοινωνίας, για κοινωνική συνοχή. Να είναι λόγος με ανιδιοτέλεια, με προτεραιότητα μέριμνας για «αυτήνη την πατρίδα που την έχομεν όλοι μαζί».

Αλλά και ένας τέτοιος λόγος είναι πια πολύ αργά για να αναχαιτίσει τον εφιάλτη. Κάθε ρεαλιστικός προβληματισμός οφείλει να ξεκινάει από το δεδομένο ότι το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει. Και ελπίδα θα αρχίσει να γεννιέται όταν κάτω από τα μπαλκόνια των κομματικών ρητόρων δεν θα υπάρχει ούτε ένας πολίτης. Μα ούτε ένας.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 1/3/2009

Αστροπολιτική

Φεύγουν οι αμερικανοί στρατιώτες από το Ιράκ ως 31 Αυγούστου 2010

ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ
Ως τις 31 Αυγούστου του 2010 θα έχει αποχωρήσει από το Ιράκ ο κύριος όγκος των αμερικανών στρατιωτών, όπως αποφάσισε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και επρόκειτο να ανακοινώσει και επισήμως χθες, μιλώντας σε βάση πεζοναυτών στη Βόρεια Καρολίνα.

Η απόφαση αυτή του νέου αμερικανού προέδρου προκαλεί τον σκεπτικισμό ορισμένων Δημοκρατικών που υπενθυμίζουν ότι προεκλογικώς ο ίδιος είχε υποσχεθεί πως αυτή η αποχώρηση θα ολοκληρωνόταν τρεις μήνες ενωρίτερα, κατά τους πρώτους 16 μήνες της θητείας του, ως τον Μάιο δηλαδή του 2010.

Μάλιστα ο πρόεδρος Ομπάμα δεν κάνει λόγο πλέον για συνολική αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ, αλλά για μείωσή τους από τους 142.000 που είναι σήμερα σε 35.000-50.000 τον Αύγουστο του 2010. Ο ίδιος φέρεται να εξήγησε σε μέλη του Κογκρέσου πως ο αριθμός αυτός των αμερικανών στρατιωτών είναι απαραίτητος προκειμένου να εκπληρώσουν μια τριπλή αποστολή: να εκπαιδεύουν, να εξοπλίζουν και να συμβουλεύουν τις ιρακινές δυνάμεις, να προστατεύουν τις στρατιωτικές και πολιτικές επιχειρήσεις που συνεχίζονται, και να εμπλέκονται σε αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, είτε με τη συμμετοχή και ιρακινών δυνάμεων είτε χωρίς αυτές.

Κ υβερνητικοί αξιωματούχοι έλεγαν χθες ότι το σχέδιο αποφασίστηκε έπειτα από έναν μήνα διαβουλεύσεων μεταξύ του υπουργού Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς, του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων ναυάρχου Μάικ Μιούλεν και των άλλων αρχηγών των στρατιωτικών σωμάτων της χώρας. Σύμφωνα μάλιστα με έναν εκ των κυβερνητικών αυτών αξιωματούχων το σχέδιο που αποφάσισε ο πρόεδρος Ομπάμα προτάθηκε από τους κκ. Γκέιτς και Μιούλεν.

«Οταν μιλούν για περίπου 50.000 στρατιώτες,αυτός ο αριθμός είναι λίγο μεγαλύτερος από αυτόν που περίμενα» δήλωσε ο ηγέτης της πλειοψηφίας στη Γερουσία Χάρι Ριντ των Δημοκρατικών. Αλλά και η Νάνσι Πελόσι, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, δήλωσε πως ο αριθμός των 50.000 στρατιωτών μοιάζει πολύ μεγάλος και θα πρέπει να δικαιολογηθεί η αναγκαιότητα της παραμονής τους. Το σχέδιο πάντως του αμερικανού προέδρου είναι διαφορετικό από αυτό του προκατόχου του Τζορτζ Μπους, ο οποίος είχε συμφωνήσει με το Ιράκ να αποχωρήσουν όλες οι μάχιμες δυνάμεις των ΗΠΑ από τη Βαγδάτη και άλλες πόλεις ως το τέλος του Ιουνίου και συνολικώς από τη χώρα ως το τέλος του 2011. Πάντως και το σχέδιο Ομπάμα δεν προβλέπει την αποχώρηση του συνόλου των αμερικανών στρατιωτών από το Ιράκ πριν από τις 31 Δεκεμβρίου του 2011.

Ο πρόεδρος Ομπάμα επιθυμεί την αποχώρηση από το Ιράκ δύο μάχιμων ταξιαρχιών μέσα στη χρονιά. Η αποχώρηση των αμερικανών στρατιωτών από τη χώρα θα επισπευσθεί, ώστε το καλοκαίρι του 2010 να βρίσκονται εκεί 50.000.

Εξάλλου, ο Τζον Μακ Χιου, επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Βουλής των Αντιπροσώπων, δήλωσε, μετά την ενημέρωση που τους έκανε ο πρόεδρος Ομπάμα πριν από τη χθεσινή ομιλία του, πως η στρατηγική της αποχώρησης από το Ιράκ θα αναθεωρηθεί, αν αυξηθεί η βία στη χώρα.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 28/2/2009