Σε ετοιμότητα για πόλεμο με την Κολομβία ο Τσάβες

ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ για πιθανή πολεμική σύγκρουση με την Κολομβία έθεσε τον στρατό της Βενεζουέλας ο πρόεδρος της χώρας Ούγκο Τσάβες, υποστηρίζοντας ότι οι στρατιώτες του θα πρέπει να είναι έτοιμοι σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιχειρήσουν να προκαλέσουν πόλεμο ανάμεσα στα δύο γειτονικά κράτη.

Προέβλεψε, επίσης, ότι εάν ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στη Βενεζουέλα και την Κολομβία, θα εξαπλωθεί σε ολόκληρη την ήπειρο. «Ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις τον πόλεμο είναι να προετοιμαστείς γι΄ αυτόν», δήλωσε ο Τσάβες στην εβδομαδιαία τηλεοπτική και ραδιοφωνική εκπομπή του. Ο ηγέτης της Βενεζουέλας αναφέρθηκε επίσης σε πρόσφατη συμφωνία ανάμεσα στην Μπογκοτά και την Ουάσιγκτον, με την οποία παρέχεται μεγαλύτερη πρόσβαση των αμερικανικών δυνάμεων σε στρατιωτικές βάσεις της Κολομβίας. Σύμφωνα με τον Τσάβες, η συμφωνία αυτή απειλεί τη σταθερότητα στην περιοχή.

Οι αντιδράσεις

Οι δηλώσεις του Τσάβες προκάλεσαν την άμεση αντίδραση της Κολομβίας. Εκπρόσωπος της κυβέρνησης του προέδρου Αλβάρο έκανε λόγο για «πολεμική απειλή» προσθέτοντας ότι η κυβέρνησή του θα κάνει διάβημα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και την Ένωση Αμερικανικών Κρατών. Σχετικά με τη συμφωνία στην οποία αναφέρθηκε ο Τσάβες, Κολομβιανοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν υποστηρίξει ότι προσβλέπει μόνο στην ενίσχυση του αγώνα κατά του λαθρεμπορίου της κοκαΐνης. Τις τελευταίες εβδομάδες, πάντως, η ένταση ανάμεσα στα δύο γειτονικά κράτη έχει αυξηθεί εξαιτίας μιας σειράς από αιματηρά επεισόδια.

ΤΑ ΝΕΑ, 10/11/2009

ΗΠΑ: Οι μυστικές υπηρεσίες γνώριζαν για τις σχέσεις του δράστη της επίθεση στο Φορτ Χουντ με την Αλ Κάιντα

Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών γνώριζαν ότι ψυχίατρος του στρατού είχε προσπαθήσει να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που συνδέονταν με την Αλ Κάιντα και ενημέρωσαν τις αρμόδιες αρχές.

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν πληροφορηθεί ότι ψυχίατρος του αμερικανικού στρατού προσπάθησε να έρθει σε επαφή με ανθρώπους που συνδέονται με την Αλ Κάιντα και ενημέρωσαν σχετικά τις ομοσπονδιακές αρχές πριν από το μακελειό στο Τέξας την περασμένη εβδομάδα, δήλωσαν χθες, Δευτέρα, αμερικανικές πηγές. Ακόμη δεν έχει αποσαφηνιστεί ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησαν τις πληροφορίες αυτές οι ομοσπονδιακές αρχές επιβολής του νόμου.

Δεκατρείς άνθρωποι σκοτώθηκαν σε στρατιωτική βάση στο Φορτ Χουντ του Τέξας, όταν ο φερόμενος ως δράστης της επίθεσης, ο αξιωματικός του αμερικανικού στρατού Νιντάλ Μαλίκ Χάσαν, άνοιξε πυρ εναντίον τους.

Ενώπιον στρατιωτικού δικαστηρίου θα προσαχθεί ο Χάσαν

Ο Νιντάλ Μαλίκ Χάσαν θα δικαστεί από στρατιωτικό δικαστήριο, όπως έγινε γνωστό από Αμερικανούς κυβερνητικούς αξιωματούχους. Οι πηγές τις οποίες επικαλείται το Reuters αναφέρουν ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο φερόμενος ως δράστης της επίθεσης, Νιντάλ Μαλίκ Χασάν, μουσουλμάνος γεννημένος στις Ηνωμένες Πολιτείες από γονείς μετανάστες, είχε προσχεδιάσει την επίθεσή του στο στρατόπεδο.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/11/2009

Θερμό επεισόδιο μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας στην Κίτρινη Θάλασσα

Θερμό ναυτικό επεισόδιο, μεταξύ πολεμικών σκαφών της Νοτίου και της Βορείου Κορέας, σημειώθηκε την Τρίτη στην Κίτρινη Θάλασσα. Υπήρξε, μάλιστα, και ανταλλαγή πυρών, με αποτέλεσμα το βορειοκορεατικό πλοίο να υποστεί ζημιές. Τη συγγνώμη της Σεούλ απαιτεί η Πιονγιάνγκ.

«Ένα περιπολικό σκάφος της Β.Κορέας πέρασε την Βόρεια Οριογραμμή και δεν σταμάτησε όταν έγινε βολή προειδοποιητικών πυρών» δήλωσε πηγή του υπουργείου Αμυνας της Νότιας Κορέας στο πρακτορείο Yonhap. Σύμφωνα με το BBC, από τα πυρά του νοτιοκορεατικού πλοίου το βορειοκορεατικό πολεμικό σκάφος, που ανταπέδωσε τα πυρά, υπέστη ζημιές, αλλά κατέφερε να επιστρέψει στα χωρικά ύδατα της χώρας. Λίγη ώρα μετά, το καθεστώς της Πιονγιάνγκ απαίτησε από τη Σεούλ να ζητήσουν συγγνώμη οι νοτιοκορεατικές αρχές. «Οι νοτιοκορεατικές αρχές πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για την ένοπλη αυτή πρόκληση και να λάβουν τα μέτρα που επιβάλλονται ώστε να μην επαναληφθεί ανάλογο επεισόδιο» τονίζεται σε ανακοίνωση του βορειοκορεατικού Γενικού Επιτελείου.

Το επεισόδιο έγινε λίγο πριν από την επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα στην Ασία και την ώρα που η Πιονγιάνγκ επιδιώκει απευθείας συνομιλίες με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, πριν επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Δύση, αναφορικά με τον πυρηνικό αφοπλισμό της. Όπως αναφέρει την Τρίτη η Washington Post, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα στείλει κορυφαίο διπλωμάτη στη Β.Κορέα για συνομιλίες με στόχο την επανάληψη των συνομιλιών. Ο διπλωμάτης στον οποίο αναφέρεται το δημοσίευμα είναι ο Στίβεν Μπόσγουορθ, ειδικός αντιπρόσωπος του Ομπάμα για τη Β.Κορέα και η απόφαση να σταλεί στην Πιονγιάνγκ ελήφθη την περασμένη εβδομάδα. Μέχρι στιγμής δεν έχει οριστεί ημερομηνία για την επίσκεψή του εκεί αλλά αυτή θα πραγματοποιηθεί πιθανότατα πριν από το τέλος του έτους, ύστερα από αίτημα του βορειοκορεατικού καθεστώτος.Οι συνομιλίες αυτές θα είναι οι πρώτες απευθείας συνομιλίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και Βορειοκορεάτες αξιωματούχους σε διάστημα άνω του ενός έτους.

in.gr

Η απληστία ως πολιτικό παρεπόμενο

Tου Χρήστου Γιανναρά

Σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη βαλκανική κοινωνία, η σημερινή ελλαδική απολαμβάνει την υψηλότερη κατά κεφαλήν ευζωία, τη μακρότερη σε διάρκεια: πενήντα χρόνια τώρα, μισόν αιώνα. Υπάρχει αναξιοκρατική κατανομή πλούτου, όμως η μέγιστη πλειονότητα του πληθυσμού έχει πρόσβαση στα βασικά καταναλωτικά αγαθά. Οι οικιακές ηλεκτρικές συσκευές, το ιδιωτικό αυτοκίνητο, ίσως και η εξοχική κατοικία είναι αυτονόητα κεκτημένα σχεδόν κάθε ελλαδικής οικογένειας. Καμία σύγκριση με την αλβανική κοινωνία, τη βουλγαρική, τη σερβική, τη ρουμανική.

Παρ’ όλα αυτά, οι δικές μας συμπεριφορές έχουν έκτυπα τα γνωρίσματα κοινωνιών που μόλις βγαίνουν από πείνα, στέρηση, βασανιστική ανασφάλεια. Και είναι μάλλον φανερό ότι οι βουλιμικές συμπεριφορές χαρακτηρίζουν τις ευκατάστατες κοινωνικές ομάδες, όχι τα χαμηλά εισοδήματα. Ισως επειδή τα χαμηλά εισοδήματα οικοδομούν αργά και οργανικά την αστικοποίησή τους, δεν έχουν και οικονομικά περιθώρια να επιδείξουν με νεοπλουτίστικα (κιτς) ψιμυθιώματα την ακόμα ακατέργαστη κτηνώδη ορμή αυτοσυντήρησης.

Βλέπει κανείς τη βουλιμική απληστία να εκφράζεται με αναιτιολόγητη αδηφαγία, λαιμαργία λιμασμένων ανθρώπων και αυτό σε «επίσημες» δεξιώσεις επιστημονικών σωματείων, κρατικών αξιωματούχων, πετυχημένων επιχειρηματιών. Η ίδια αρπαχτικότητα πεινασμένων ανθρώπων και στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία, όχι μόνο μικρεμπόρων το καλοκαίρι που μας καταληστεύουν στα νησιά, αλλά και πανελληνίως –στις υπεραγορές όλο τον χρόνο– σε σημείο που να είναι ασύγκριτα φθηνότερη η διαβίωση στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη παρά στην Ελλάδα. Λιμασμένη συμπεριφορά πειναλέων ανθρώπων προδίδει και η ακόρεστη αισχροκέρδεια μεγαλεργοληπτών του Δημοσίου, προμηθευτών που λυμαίνονται, ναι, νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα οι ασυνείδητοι, ή τις Ενοπλες Δυνάμεις, την άμυνα και αξιοπρέπεια της κοινής πατρίδας. Γνωρίσαμε αυτή τη βουλιμική, τυφλή ιδιοτέλεια και στα πολυποίκιλα σκάνδαλα τιμημένων στον δημόσιο βίο ανθρώπων: υπουργών, αρχόντων σε κρατικούς θώκους επιφανείς, όπως και παρ’ αξίαν ευνοημένων της κομματικής καμαρίλας.

Το φαινόμενο κατά περιόδους συζητείται έντονα, γίνεται πρώτο θέμα στα ΜΜΕ και κατ’ επέκταση στις ιδιωτικές συζητήσεις. Αλλά το κυρίαρχο «κλίμα» είναι μάλλον να προσεγγίζεται με κριτήρια ηθικολογικά, δηλαδή νομικισμού, γι’ αυτό και με προδιαγεγραμμένη την αναποτελεσματικότητα. Οπωσδήποτε μια κοινωνία έχει μόνο τους θεσμούς για να οργανώσει την αντίστασή της στη ζούγκλα της ιδιοτέλειας, στην κτηνώδη απληστία. Αλλά η θεσμική αυτοάμυνα της οργανωμένης συλλογικότητας δεν εξαντλείται στους ρόλους των εισαγγελέων, των δικαστών, των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, ούτε, βέβαια, στους μύδρους των ηθικολόγων. Οι βουλιμικές συμπεριφορές τυφλού ενστικτώδους εγωκεντρισμού είναι σύμπτωμα κοινωνικής παθολογίας, έχει άμεση σχέση με την κοινωνική ψυχολογία, άρα με κεντρικούς παράγοντες λειτουργίας του κοινωνικού γεγονότος. Γι’ αυτό και είναι πρόβλημα πολιτικό, η θεσμική αντιμετώπισή του απαιτεί σοβαρό επιτελικό σχεδιασμό, έκτακτη ευφυΐα και κριτική ωριμότητα από την πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας.

Τα υπανάπτυκτης κοινωνικής ευαισθησίας άτομα με βουλιμικές συμπεριφορές δεν έχουν συνήθως αντιρρήσεις για στόχους «ποιότητας της ζωής». Προφανώς λογαριάζουν την «ποιότητα» σαν επιπλέον κομφόρ για εγωκεντρική απόλαυση, υιοθετούν το νόημα που της αποδίδουν οι κορυφαίοι της κοινωνικής υπανάπτυξης: θιασώτες του Ιστορικού Υλισμού (απλοϊκοί παλαιοημερολογίτες του Περισσού ή καριερίστες «φωταδιστές» της «προόδου») που μετράνε τη ζωή μόνο με τη μεζούρα της οικονομίας. Με ανύπαρκτη κάθε πολιτική αντιπρόταση στον ιστορικο-υλιστικό μονόδρομο των «προοδευτικών» δυνάμεων, η ελλαδική κοινωνία μοιάζει να αξιολογεί την «ποιότητα της ζωής» με αποκλειστικό κριτήριο τον κυβισμό του ιδιωτικού αυτοκινήτου, τα τετραγωνικά μέτρα της κύριας κατοικίας, τη «σινιέ» ένδυση και υπόδηση.

Δίχως ρομαντικές εξιδανικεύσεις ή πλασματικές αισιοδοξίες, μια ρεαλιστική πολιτική οπτική θα μπορούσε να δεχθεί, έστω ως υπόθεση εργασίας και αφορμή δημιουργικού πειραματισμού, ότι ο αυτεξευτελισμός μέσω βουλιμικών συμπεριφορών δεν ανήκει στον χαρακτήρα του Ελληνα, δεν τον εκφράζει. Σε όχι μακρινές εποχές που υπήρχε πολλή φτώχεια στην Ελλάδα (ίσως μέχρι και σήμερα) ο Ελληνας προσπαθούσε να κρύβει τη φτώχεια του, να καμουφλάρει τη στέρησή του, την ανάγκη του. Δανειζόταν για να δεξιωθεί τους φίλους του ή να φιλοξενήσει τον άγνωστο ξένο, ήθελε τη χαρά των σχέσεων κοινωνίας να μη τη σκιάζει η παραμικρή έγνοια ανέχειας βιοποριστικής. Αυτόν τον άρχοντα, μέσα σε μια γενιά, τον μεταμόρφωσε η ψευδώνυμη Αριστερά της «προόδου» σε ευτελισμένον ζήτουλα που σέρνεται πίσω από μια ντουντούκα αναμηρυκάζοντας σαν διατεταγμένος λακές κονσερβοποιημένα συνθήματα.

Στον χαρακτήρα του Ελληνα είναι η δίψα για ανάδειξη, επιτυχία, αναγνώριση. Θέλει «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, τα δίκαια και ανεκτίμητα εύγε». Να σπουδάσει, να μορφωθεί, να καλλιεργηθεί, ο ίδιος ή το παιδί του, να διακριθεί, να διαπρέψει. Να διπλασιάσει τα πατρογονικά κτήματα, να εμπορευθεί καινούργιες καλλιέργειες, να επενδύσει τολμηρά, με ρίσκο, ξέρει ότι οι αγρότες πρόγονοί του κοίταζαν αφ’ υψηλού τη σιγουρεμένη καχεξία της δημοσιοϋπαλληλίας, η αριστοκρατία στην Ελλάδα βρισκόταν στα χωριά, όχι στις αφύσικα τεχνητές πόλεις.

Αν έχουν κάποιον ρεαλισμό αυτές οι πιστοποιήσεις, τότε η πιο εγκληματική πολιτική που ασκήθηκε ποτέ στην Ελλάδα (πολιτική αντικοινωνική, αντιπαραγωγική, αντιαναπτυξιακή, ασύμβατη με τον χαρακτήρα του Ελληνα) ήταν η κατάργηση της αξιοκρατικής διαβάθμισης σε κάθε τομέα του δημόσιου βίου, κατάργηση θεσμική των κινήτρων και προϋποθέσεων της άμιλλας, της έμπρακτης βράβευσης των αρίστων. Αυτή η πολιτική έχει την αδιαμφισβήτητη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, ήταν η ηροστράτεια έμπνευση του Ανδρέα Παπανδρέου και ασκήθηκε απαραχάρακτη από τους συνεπέστατους πασοκικούς Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή τον βραχύ.

Και όπως φαίνεται, θα συνεχίσει να ασκείται για πολλά ακόμα χρόνια.

Η αξιωματική αντιπολίτευση καθημερινά βεβαιώνει την τελεσίδικη πια πολιτική της ανυπαρξία: Υστερα από πέντε χρόνια κυβερνητικής ντροπής, τα όσα τώρα φλυαρούν οι υποψήφιοι αρχηγοί της αφορούν μόνο την εσωκομματική τους καμαρίλα, όχι την ελληνική κοινωνία. Σύμβολο πολιτικής ανυπαρξίας η κ. Θεοδώρα Μητσοτάκη επισείει ως μοναδικό της προσόν το πόσο πιστή υπήρξε στην «παράταξη» – δεν έχει τίποτε άλλο να πει, ούτε μια φράση πολιτικού προβληματισμού δεν είναι ικανή να αρθρώσει. Και ανταγωνίζεται την ευπρεπέστερη μεν, αλλά επίσης ασπόνδυλη πολιτικά, άτολμη ρητορεία του καταπτοημένου Σαμαρά. Et tertium non datur.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 8/11/2009

Γεννήθηκες στην Ελλάδα; Έλληνας

Δικαίωση σε χιλιάδες μετανάστες δίνει διπλή ρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση. Ψήφος στις δημοτικές εκλογές και ιθαγένεια στη δεύτερη γενιά αποτελούν χρόνια αιτήματα των αλλοδαπών που διαμένουν στην Ελλάδα και θα ικανοποιηθούν τους επόμενους μήνες.

Τη χορήγηση των δικαιωμάτων αυτών σε μετανάστες ανακοίνωσε χθες ο Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου μιλώντας στο 3ο Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Μετανάστευση και επιβεβαιώνοντας πως θα υπάρξει άμεση υλοποίηση των προεκλογικών εξαγγελιών του κυβερνώντος κόμματος.

Κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στην «τόνωση της συμμετοχής των μεταναστών στην πολιτική ζωή της χώρας», ο κ. Παπανδρέου κατέστησε σαφές πως αυτή θα επιτευχθεί «μέσα από τη δυνατότητα απόκτησης ελληνικής ιθαγένειας, κυρίως βεβαίως της λεγόμενης δεύτερης γενιάς», καθώς και «με τη συμμετοχή των μακροχρόνια διαμενόντων μεταναστών στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που είναι και μια επιταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Σύμφωνα με κυβερνητικά στελέχη, σε πρώτη φάση θα προχωρήσει η νομοθετική ρύθμιση για την παροχή ψήφου στους μετανάστες, δεδομένου ότι στόχος είναι να μπορέσουν να ασκήσουν το δικαίωμα αυτό στις επικείμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 2010. Στόχος είναι στις αρχές του έτους να έχει ψηφιστεί η ρύθμιση ώστε στη συνέχεια να μπορέσουν οι δήμοι να καταρτίσουν τους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους.

Το επόμενο βήμα θα αφορά τις διατάξεις και για τη χορήγηση ιθαγένειας. Στο πλαίσιο αυτό βέβαιη θεωρείται η υπαγωγή στο καθεστώς όσων παιδιών μεταναστών γεννήθηκαν στη χώρα, ενώ θα εξειδικευθούν τυχόν προϋποθέσεις και για άλλες κατηγορίες μεταναστών δεύτερης γενιάς, όπως οι περιπτώσεις παιδιών που ήρθαν μικρά στη χώρα και φοίτησαν σε ελληνικά σχολεία.

Εκτός από την χορήγηση δικαιωμάτων στους νόμιμους μετανάστες, ο Πρωθυπουργός επανέλαβε πως «στόχος μας είναι να αντιμετωπίσουμε την παράνομη μετανάστευση». Παράλληλα επισήμανε πως αυτό πρέπει να γίνει, μεταξύ των άλλων, με εδραίωση των ενταξιακών μας πολιτικών, αποτελεσματικότερη φύλαξη των συνόρων, επαναπροσδιορισμό των σχέσεων με τις χώρες προέλευσης των μεταναστών.

Στην απόφαση της χώρας «να συγκρουστεί με τη λαθραία διακίνηση προσώπων καθώς και με όλα τα εγκληματικά δίκτυα» αναφέρθηκε και ο υπουργός Εσωτερικών Γ. Ραγκούσης, ο οποίος ωστόσο μιλώντας στο Φόρουμ υποστήριξε πως πρέπει να υπάρξει «διαχείριση του όλο και αυξανόμενου πληθυσμού των αλλοδαπών χωρίς χαρτιά».

ΤΑ ΝΕΑ, 5/11/2009

Η «δουλική φύση» του δανειολήπτη

Tου Χρήστου Γιανναρά

Η στοιχειώδης λογική λέει: Δεν γίνεται να είμαστε και καταχρεωμένοι και ελεύθεροι. Να έχουμε δεσμεύσει τρεις ή τέσσερεις γενιές μετά από μας με κρατικά χρέη, και όμως να απολαμβάνουμε κρατική ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Δεν γίνεται, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.

Οποιος χρωστάει λίγα, είναι δεσμευμένος. Οποιος χρωστάει πολλά, είναι υποτελής. Οι δανειστές του ή τα αφεντικά των δανειστών του, του κρατάνε το δελτίο τροφίμων. Δεν έχει περιθώριο να αρνηθεί τίποτα, δεν έχει μερτικό στην αξιοπρέπεια. Είτε άτομο είτε λαός. Η Χάννα Αρεντ έλεγε: Ο δούλος, είτε άτομο είτε λαός, έχει αποδείξει τη δουλική του φύση, αφού, χωρίς πια δικαίωμα αυτοκαθορισμού και αξιοπρέπειας, δεν αυτοκτονεί, ανέχεται να επιβιώνει.

Το σημερινό ελλαδικό κράτος ζει με δανεικά. Το έχει οδηγήσει σε αυτή τη δουλική μειονεξία μια συγκεκριμένη συντεχνιακή κάστα: οι επαγγελματίες της πολιτικής. Η εξωφρενική δανειοληψία ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, αποχαλινώθηκε με τον Κ. Μητσοτάκη, δικαιολογήθηκε με τη φιέστα των Ολυμπιακών Αγώνων και κατέληξε εφιαλτική απειλή με τον Κ. Καραμανλή τον βραχύ. Οι διαχειριστές της εξουσίας δανείζονταν αλόγιστα όχι για παραγωγικές επενδύσεις, όχι για έργα υποδομής, όχι για κοινωνικές ανάγκες. Δανείζονταν μόνο για να χρυσοπληρώνουν «ημετέρους», να εξαργυρώνουν ψήφους με άσκοπους διορισμούς στο δημόσιο, με ξέφρενη σπατάλη επιδείξεων κομματικής αλαζονείας.

Ζούμε με δανεικά. Η συντριπτική πλειονότητα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας είναι παροπλισμένη, ηδονικά αδρανοποιημένη στην περίπου αεργία της δημοσιοϋπαλληλίας. Το ιδανικό, το όνειρο, η φιλοδοξία της νεολαίας είναι μια θέση, οποιαδήποτε, στο δημόσιο – «το κράτος να παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι» (Ροΐδης, 1875). Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (που εφευρέθηκε για να αποκλειστεί θεσμικά η αυθαιρεσία των κομματικών απολύσεων) αποδείχθηκε το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα από την ίδρυση του ελλαδικού κράτους: Δημιούργησε ένα κράτος ραστώνης, ατομικού βολέματος, χυδαίας ιδιοτέλειας. Παρέδωσε τη διαχείριση της συλλογικότητας στους παραιτημένους από φιλοδοξίες. Οι δημιουργικοί Ελληνες ή μαραζώνουν ή φεύγουν.

Βασικός μοχλός για την αναρρίχηση στην εξουσία ή για τη διατήρηση της εξουσίας ήταν και είναι οι διορισμοί στο δημόσιο. Οι πολίτες δεσμεύουν την ψήφο τους στον οποιοδήποτε πολιτευόμενο, αρκεί να τους εξασφαλίσει τον διορισμό, τη διά βίου ραστώνη. Με την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. φάνηκε προς στιγμήν ότι η κομματική αυθαιρεσία των διορισμών θα χαλιναγωγηθεί: Εγινε ο «νόμος Πεπονή», δημιουργήθηκε το ΑΣΕΠ. Αλλά η δυναμική της ιδιοτέλειας και η αξιοποίησή της από τα κόμματα αποδείχθηκαν ακαταμάχητες. Βρήκαν μεθόδους να παρακάμπτουν το ΑΣΕΠ (με προσλήψεις συμβασιούχων, εποχιακών «σταζιέρ», κριτήρια «μορίων» και χίλια δυο ακόμη στρατηγήματα), ο νόμος Πεπονή διατηρείται σαν γραφική διακόσμηση της κομματικής αθλιότητας.

Αλλά το μεγάλο, οργιαστικό φαγοπότι έγινε με τους πακτωλούς των χρημάτων που έρρευσαν, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελλαδικού κράτους, προκειμένου να επιτευχθεί «σύγκλιση» της ελληνικής οικονομίας με τις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών που μας δέχθηκαν ως εταίρους. Ονειρο και καημός των Ελλαδιτών, από ιδρύσεως κρατιδίου, ήταν να γίνουν «Ευρώπη», αλλά δεν είχαν τον πλούτο για να το πετύχουν, η χώρα ήταν ανεκκλήτως «ψωροκώσταινα». Και να, που απρόσμενα σαν σε παραμύθι, οι «Ευρωπαίγοι», που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης, έρχονται να δώσουν τον πλούτο, για να στήσουμε κι εμείς κράτος ίδιο με τα δικά τους: Να αποκτήσει κάθε παραμικρή γωνιά της χώρας υπερσύγχρονα τρένα, άψογο οδικό δίκτυο, μοντέρνα λιμάνια, αεροδρόμια, ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες που να ζωντανέψουν το αρχιπέλαγος, μετρό οι μεγαλουπόλεις, στρατηγική οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, εργοστάσια αξιοποίησης των αγροτικών προϊόντων, χωροταξικό σχεδιασμό με σύγχρονο κτηματολόγιο, σχολειά, νοσοκομεία, ασφάλιση και κρατική πρόνοια ίδια με των Ευρωπαίων πολιτών.

Αυτή τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία την ξεπούλησαν τα κόμματα σε ένα ξέφρενο όργιο σπατάλης, για να εξαγοράσουν «νταβατζήδες» και τη ραδιοτηλεοπτική τους υποστήριξη, να μπουκώσουν με εφήμερες «επιδοτήσεις» την κοντόφθαλμη απληστία αγροτών, τον αναίσχυντο γκανγκστερισμό συνδικαλιστών, την κτηνώδη αδηφαγία προμηθευτών του δημοσίου. Η Ε.Ε. ζητούσε αποκέντρωση διοικητική και αποκρατικοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας των υπουργείων, για ευελιξία και αποδοτικότερο έλεγχο διαχείρισης των προγραμμάτων στήριξης της οικονομίας. Και τα κόμματα διεύρυναν την κραιπάλη της καταλήστευσης σε επίπεδο νομαρχιών, δημαρχιών και ιδρύοντας χιλιάδες (κυριολεκτικά) εταιρείες όπου μεταβιβάστηκαν αρμοδιότητες υπουργείων σε προέδρους, διευθύνοντες συμβούλους, απλούς συμβούλους με αποδοχές Κροίσων.

Στη Μικρασία χάθηκαν οριστικά πανάρχαιες κοιτίδες του ελληνικού πολιτισμού, στα είκοσι οκτώ χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. χάθηκε η μοναδική δυνατότητα να μεταμορφωθεί η «ψωροκώσταινα» σε κράτος με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Το δεύτερο αυτό έγκλημα έχει ιστορικές συνέπειες, ίσως ανάλογες με το πρώτο. Αλλά «νέμεσις» δεν λειτουργεί, οι αυτουργοί εξακολουθούν να νέμονται τις προνομίες που τους εξασφάλισαν τα κλοπιμαία. Η ευρωπαϊκή γενναιοδωρία (ναι, είναι η σωστή λέξη), έχει εξαργυρωθεί σε μυθώδεις βίλες, νεοπλουτίστικα κότερα, θηριώδη τζιπ, οφ-σορ εταιρείες. Και μόλις άρχισαν να περιορίζονται οι δωροδοτικές εισροές από την Ε.Ε., στράφηκαν οι κυβερνήσεις στον αχαλίνωτο δανεισμό. Αν το εξωτερικό χρέος από δανεισμό είναι, όπως λένε, τριακόσια δισ. ευρώ και αν οι Ελλαδίτες είμαστε δέκα εκατομμύρια, τότε τον καθένα μας τον έχουν φορτώσει τα κόμματα με οφειλή τριάντα χιλιάδων ευρώ: ένα ετήσιο εισόδημα που λίγοι απολαμβάνουν. Χρωστάνε αυτό το ποσό και τα βρέφη και οι υπερήλικες, υγιείς και ανάπηροι, όλοι.

Ετσι ίσως εξηγείται γιατί προωθήθηκε μεθοδικά να γίνει πρωθυπουργός ο πολιτικός που, ως προπαγανδιστής του Σχεδίου Ανάν, είχε δώσει έμπρακτο δείγμα για το πώς αντιλαμβάνεται την ευθύνη διαχείρισης ελληνικών κοιτίδων πολιτισμού. Και γιατί τώρα ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο Εξωτερικών με αναπληρωτή τον συγκεκριμένο εκλεκτό του. Δεν γίνεται να χρωστάει η χώρα τριακόσια δισ. και όμως να απολαμβάνει ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.

Ομως, το κυρίως σκάνδαλο είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η κοινή (όλων μας) συνείδηση ποδηγετούμενη από τα κόμματα: Φρίττουμε όλοι και καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο ένας «λοχίας» να μας στερήσει τις ελευθερίες μας, αλλά βρίσκουμε φυσικό να μας υποδουλώνουν σε δανειστές και στα αφεντικά των δανειστών οι κομματικοί μας φεουδάρχες. Κανείς μας δεν τολμάει να διερωτηθεί, σε τι διαφέρει η ασυδοσία του «λοχία», από την ασυδοσία των κομματανθρώπων, αφού και στις δύο περιπτώσεις ξεπουλιώνται η κρατική μας ανεξαρτησία, οι πολιτικές μας ελευθερίες, η εδαφική μας ακεραιότητα, η συλλογική μας αξιοπρέπεια.

Ο «λοχίας» ενδέχεται να παραπεμφθεί σε «ειδικό δικαστήριο», οι κομματάνθρωποι ποτέ.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 1/11/2009

Ανατίναξαν γυναίκες και παιδιά

Εντείνουν τις επιθέσεις τους οι Ταλιμπάν καθώς χθες σκοτώθηκαν τουλάχιστον 100 άνθρωποι, κυρίως γυναικόπαιδα, από έκρηξη παγιδευμένου αυτοκινήτου σε πολυσύχναστη αγορά της πόλης Πεσαβάρ, την ώρα που η Χίλαρι Κλίντον έκανε επίσημη επίσκεψη στην πρωτεύουσα του Πακιστάν.

Τα περισσότερα θύματα από την έκρηξη στην αγορά Μινά ήταν παιδιά με τις μητέρες τους που είχαν βγει για ψώνια. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς, τραυματίστηκαν περισσότεροι από 250 άνθρωποι. Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν πως σοβαρές ζημιές υπέστησαν έξι κτίρια που βρίσκονται γύρω από το παζάρι, ενώ ένα κατέρρευσε όπως και το τζαμί της περιοχής. Καμία οργάνωση δεν ανέλαβε την ευθύνη για τη βομβιστική επίθεση, αλλά εκπρόσωπος της κυβέρνησης δήλωσε ότι πιθανότατα οφείλεται στην επιχείρηση του πακιστανικού στρατού εναντίον των Ταλιμπάν στις περιοχές του Νότιου Ουαζιριστάν.

Η επίθεση σημειώθηκε την ώρα που η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον έκανε την πρώτη επίσημη επίσκεψή της στο Ισλαμαμπάντ, με στόχο να ενισχύσει τη συνεργασία των δύο χωρών εναντίον της τρομοκρατίας. Μετά τη συνάντηση με τον Πακιστανό ομόλογό της καταδίκασε «τις ανελέητες και ωμές επιθέσεις» και τόνισε ότι η συνεργασία θα συνεχιστεί.

Παντού πτώματα

Μετά την έκρηξη υπήρχαν παντού πτώματα, ακρωτηριασμένα μέλη και τραυματίες εγκλωβισμένοι στα ερείπια οι οποίοι ζητούσαν βοήθεια. «Ήταν μια τεράστια έκρηξη, η οποία ακούστηκε σχεδόν σε ολόκληρη την πόλη», είπε ο Ανουάρ Σαχ, αξιωματούχος της αστυνομίας. Πλάνα που μεταδόθηκαν από πακιστανικά τηλεοπτικά κανάλια έδειξαν μαγαζάκια κατεστραμμένα και από τα ερείπια να βγαίνει καπνός, ενώ αστυνομικοί απομάκρυναν πανικόβλητους κατοίκους και πυροσβέστες προσπαθούσαν να σβήσουν μια πυρκαγιά.

Η επίθεση εγγράφεται στο κύμα των επιθέσεων που διοργανώθηκαν από το Κίνημα των Ταλιμπάν του Πακιστάν (ΤΤΡ), οι οποίες προκάλεσαν περισσότερους από 200 θανάτους μόνο τον Οκτώβριο. Η Πεσαβάρ βρίσκεται στις παρυφές των περιοχών των φυλών, όπου Πακιστανοί Ταλιμπάν και μαχητές που συνδέονται με την Αλ Κάιντα έχουν ισχυρές βάσεις. Η πόλη επλήγη επτά φορές από επιθέσεις τους τέσσερις τελευταίους μήνες.

Στο Αφγανιστάν

Στο Αφγανιστάν, ένοπλοι Ταλιμπάν σκότωσαν έξι υπαλλήλους του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που έμεναν σε ξενώνα στην πρωτεύουσα Καμπούλ, επιτείνοντας τους φόβους για την ασφάλεια εν όψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθεί σε δέκα ημέρες. Επίσης, χθες οι Ταλιμπάν εκτόξευσαν ρουκέτες εναντίον πολυτελούς ξενοδοχείου στην Καμπούλ κοντά στο προεδρικό μέγαρο, αναγκάζοντας περισσότερους από 100 ανθρώπους να σπεύσουν στο καταφύγιο. Εκπρόσωπος των Ταλιμπάν δήλωσε ότι με την επίθεση στον ξενώνα του ΟΗΕ, «υλοποιήσαμε την απειλή μας να επιτεθούμε σε οποιονδήποτε συμμετέχει στην εκλογική διαδικασία». Μεταξύ των έξι υπαλλήλων, ένας ήταν Αμερικανός.

ΤΑ ΝΕΑ, 29/10/2009

Εγγυητές οριστικού τέλους

Tου Χρήστου Γιανναρά

Δήλωσαν από μόνοι τους υποψήφιοι για την αρχηγία. Του κόμματος που με θυμό συνέτριψε η λαϊκή ψήφος. Και γελοιοποίησαν το εξουθενωμένο κόμμα συζητώντας, με συντελεσμένη την κατάρρευση, ένα και μοναδικό πρόβλημα: Τη μέγιστη δυνατή διεύρυνση του αριθμού των εκλεκτόρων τους!

Προφανή τα κίνητρα: Οσο πιο μειονεκτική είναι μια υποψηφιότητα (σε φυσικά προσόντα και σε πολιτική σοβαρότητα) τόσο πιο πεισματική η απαίτηση πολλαπλασιασμού των εκλεκτόρων. Ξέρουν οι αυθυποψήφιοι ότι η ποδοσφαιρόμυαλη μάζα ψηφίζει τους ωραίους, τις χαμογελαστές, τους μπουφόνικους κενολόγους. Σε τέτοιες εκτιμήσεις ελπίζουν.

Η δήλωση που συνόδευε κάθε υποβολή υποψηφιότητας ήταν και μια ωμή περιφρόνηση της νοημοσύνης των πολιτών: Ούτε λέξη για τα αίτια της εκλογικής συντριβής, ούτε ίχνος προβληματισμού για δικές τους ευθύνες. Κι όμως, δεν ήταν οπαδοί στις κερκίδες, ήταν κεντρικοί παίκτες στην αρένα, υπουργοί της κυβέρνησης, φιγουράτα κομματικά στελέχη. Δεν έβλεπαν, λοιπόν, τα μοιραία λάθη, τα αναίσχυντα σκάνδαλα, την εξόφθαλμη ανικανότητα του ηγήτορα;

Ποια ήταν η δική τους κριτική αντίδραση, η τίμια και υπεύθυνη παρέμβασή τους; Αν έχουν ανάστημα που το φαντάζονται ηγετικό, γιατί δεν το ύψωσαν;

Ως την τελευταία στιγμή θριαμβολογούσαν, λιβάνιζαν γλοιωδώς τον αρχηγό, δεν τολμούσαν να ψελλίσουν αντίρρηση, κριτική παρατήρηση, δημιουργική υπόδειξη. Και τώρα διεκδικούν την αρχηγία. Απέκτησαν ξαφνικά, από το τίποτα, ραχοκοκαλιά πολιτικής ευτολμίας; Ασπόνδυλοι χειροκροτητές, ώς μόλις χθες, και θα αντιπολιτευθούν τώρα, με πολιτική φερεγγυότητα και σθένος, τη θριαμβεύουσα σοσιαλεπώνυμη παντοδυναμία; Μα, που να πάρει η ευχή, ακόμα και η πιο αρρωστημένη φιλοδοξία πρέπει να προφασίζεται κάποιον ρεαλισμό.

Δύο από τους αυθυποψήφιους είχαν φτιάξει κάποτε δικά τους κόμματα. Και απέτυχαν μετά πατάγου. Εχουν, λοιπόν, δώσει τις εξετάσεις τους, δοκιμάστηκαν στην πράξη, φάνηκε καθαρά ποιες είναι οι ηγετικές τους ικανότητες. Πώς τολμάνε σήμερα, με τέτοιο βεβαρημένο παρελθόν, να διεκδικούν ασύγκριτα υπέρτερες ηγετικές ευθύνες; Είναι σαν να λένε στους πολίτες: «Είχαμε περίπτερο, το χαντακώσαμε, εμπιστευθείτε μας τώρα να διαχειριστούμε υπεραγορά»!

Οχι λιγότερο προκλητική και η υποψηφιότητα, που τα ηγετικά της προσόντα δοκιμάστηκαν (γυμνώθηκαν ανηλεώς) στον θώκο της δημαρχίας Αθηνών και στην πολιτική ηγεσία της ελλαδικής διπλωματίας. Η περίπτωση τρομάζει περισσότερο από κάθε άλλη, γιατί διαθέτει τους πιο μεθοδικούς, χρόνια τώρα, απίστευτα δικτυωμένους μηχανισμούς ψιμυθίωσης της ασημαντότητας. Η οικογένεια που προωθεί τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα, δεν κρύβει τις διασυνδέσεις της με τον αμερικανικό παράγοντα, τις ισχυρές προσβάσεις της στα ΜΜΕ, τις συμμαχίες της με πανίσχυρα κέντρα οικονομικής εξουσίας. Υποψηφιότητα εκκωφαντικής μετριότητας, χωρίς την παραμικρή ποτέ πρωτοτυπία στη σκέψη, καινοτόμο πρωτοβουλία, ευφάνταστο δημιουργικό ενέργημα, κάποιον κάποτε λόγο που να σπιθίζει, να παραπέμπει σε όραμα, σε καίριο πολιτικό στόχο. Και έφτασε να θεωρείται αυτονόητη η υποψηφιότητα αυτής της ένσαρκης πολιτικής ανυπαρξίας, μόνο για το χαμόγελο παντός καιρού που περιφέρει επιτηδευμένα – να προβάλλεται καταιγιστικά σαν «φυσική» (πατρογωνικώ δικαιώματι) ηγέτις κόμματος εξουσίας.

Ισως η υποστήριξη και ο προπαγανδισμός της αλήστου Πλεκτάνης Ανάν να αποδειχθεί τελικά προϋπόθεση ηγετικής σταδιοδρομίας: ανόδου στον θώκο αρχικά του υπουργείου Εξωτερικών, έπειτα στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τελικά στην πρωθυπουργία. Τον δρόμο άνοιξε ο σημερινός πρωθυπουργός. Και στα ίχνη του, η επικρατέστερη για την αρχηγία της Ν.Δ. υποψηφιότητας. Η μεθοδικά αποχαυνωμένη ελλαδική κοινωνία μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται ούτε καν τον βιασμό της.

Είκοσι οχτώ χρόνια τώρα, η Ν.Δ. προσπαθεί να γίνει ΠΑΣΟΚ και δεν τα καταφέρνει, ο ανεκπλήρωτος εκπασοκισμός της καθηλώνει τον πολιτικό και κοινωνικό βίο σε ανυπόφορη πια υπανάπτυξη. Μετά την πανωλεθρία Μητσοτάκη, στην τριετία 1990-1993 και την αυτεξόντωση Κωνσταντίνου Καραμανλή του βραχέος, στην πενταετία 2004-2009, σε αυτό το κόμμα απομένει ένα και μόνο ενδεχόμενο επιβίωσης: Να αποκτήσει δική του πολιτική ταυτότητα, δικούς του κοινωνικούς στόχους. Και ταυτότητα δεν μπορεί να αποκτηθεί με ρητορικές γελοιότητες περί «μεσαίου χώρου», δήθεν προβληματισμούς για «περισσότερο» ή «λιγότερο κράτος», μεγαλύτερη ή μικρότερη εύνοια για την «ιδιωτική πρωτοβουλία».

Δεν είναι οι απόψεις για τη διαχείριση της οικονομίας που θα προσδώσουν πολιτική ραχοκοκαλιά στη Ν.Δ. Είναι η δυνατότητα να πείσει ότι μπορεί να οικοδομήσει μια κοινωνία διαφορετική από αυτήν που διαμόρφωσε το ΠΑΣΟΚ των Α. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή του βραχέος:

Μια κοινωνία που τις λειτουργικές της ανάγκες και τους στόχους της θα υπηρετεί κρατικός μηχανισμός με θεσμικές εγγυήσεις ανεξαρτησίας από την εκάστοτε κομματική κυβέρνηση, συγκροτημένος με αυστηρά αξιοκρατική ιεράρχηση των λειτουργών του, συνεχή έλεγχο της ποιότητας και των ικανοτήτων τους. Να πάψει η δημοσιοϋπαλληλία να είναι το «φιλάνθρωπο» βόλεμα ανθρώπων παραιτημένων από το πείσμα και το όραμα της δημιουργίας, καταφύγιο του κοινωνικού παρασιτισμού, θεσμοποιημένη αμνήστευση των χαραμοφάηδων, των συμπλεγματικών τυραννίσκων, των χρηματιζόμενων εκβιαστών. Να εξαρτηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων από τη συνεχή και αδιάβλητη αξιολόγησή τους.

Να πείσει η Ν.Δ. ότι έχει τον ρεαλισμό μεθόδου και στρατηγικής να ελευθερώσει την ελληνική κοινωνία από τον ζυγό της δουλείας στον γκανγκστερικό συνδικαλισμό, να αποτινάξει την τυραννία των συντεχνιακών συμφερόντων, των «απεργιών κοινωνικού κόστους». Να εξαλείψει τον εφιάλτη της αυθαιρεσίας των χρυσοκάνθαρων «εργατοπατέρων», της φασιστικής βίας των καπήλων της Αριστεράς.

Να παρουσιάσει η Ν.Δ. δική της πρόταση για την παιδεία απαλλαγμένη από τη συμπλεγματική υποταγή στον εθνομηδενισμό της «προοδευτικής» ξιπασιάς. Να ξαναστήσει εξ υπαρχής προγράμματα διδακτέας ύλης με προτεραιότητα όχι στο μπούκωμα με «εκσυγχρονισμένη πληροφορία», αλλά στη γλώσσα ως λογική και στα μαθηματικά ως γλώσσα. Να προσφέρει στο παιδί μιαν «επανανακάλυψη» της ελληνικότητας με μίτο τα χνάρια που άφησε στη γλώσσα, στην Τέχνη, στον στοχασμό η Γενιά του ’30.

Να καταστήσει έμπρακτα πρωτεύον πολιτικό πρόβλημα το δημογραφικό. Κατεπείγοντα τον σχεδιασμό κινήτρων για την εξισορρόπηση κατανομής του πληθυσμού στη χώρα – είναι νομοτελειακά καταδικασμένο σε διάλυση ένα κράτος που ο μισός πληθυσμός του βρίσκεται στην πρωτεύουσα. Ρεαλιστική πρόκληση για μια πολιτική ιδιοφυΐα είναι να κάνει την ύπαιθρο ζηλευτή στη νεολαία, δυνατότητα και ευκαιρία για υψηλή ποιότητα ζωής, για ικανοποίηση δημιουργίας.

Η Ν.Δ. δεν θα αποκτήσει ποτέ δική της πολιτική ραχοκοκαλιά και ρεαλιστική ταυτότητα, αν δεν ξεκαθαρίσει η ίδια στον εαυτό της, τι πιστεύει για τον «εμφύλιο»: Ηταν ενοχή και ανεξίτηλη πολιτική μειονεξία ή καύχηση και τίτλος τιμής η αντίσταση στο ζαχαριαδικό πραξικόπημα, στον ένοπλο εξαναγκασμό να προσαρτηθεί και η Ελλάδα στον ολοκληρωτικό σταλινικό «παράδεισο»; Δεν θα ορθοποδήσει ποτέ η Ν.Δ. αν συνεχίσει να μειονεκτεί απροβλημάτιστη απέναντι στον «προοδευτικό» φασισμό καπηλείας των οραμάτων της Αριστεράς.

Και οι τέσσερις αυθυποψήφιοι ηγέτες εγγυώνται την πολιτική και κοινωνική εκπόμπευση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ολοφάνερα.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/10/2009

Αγνωστοι «γάζωσαν» το ΑΤ Αγίας Παρασκευής, έξι αστυνομικοί τραυματίες

Αθήνα
Τελευταία ενημέρωση 28/10/09 00:16

Τέσσερις άγνωστοι που επέβαιναν σε δύο μοτοσυκλέτες «γάζωσαν» στις 21:40 το βράδυ της Τρίτης, με αυτόματο όπλο, το αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής στην οδό Πεντέλης 10.

Από τα πυρά έξι αστυνομικοί τραυματίστηκαν. Ο ένας εξ αυτών, που είναι σε σοβαρή κατάσταση, νοσηλεύεται στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και οι υπόλοιποι στον Ερυθρό Σταυρό.

Επίσης, ένας πολίτης που περνούσε από το σημείο λιποθύμησε και διακομίστηκε με σοκ στον Ερυθρό Σταυρό.

Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, οι δράστες κατέβηκαν από τις μοτοσυκλέτες τους στη συμβολή των οδών Κύθνου και Αργυροκάστρου, πλησίασαν το αστυνομικό τμήμα και έριξαν δεκάδες σφαίρες εναντίον των αστυνομικών και του τμήματος.

Οι τραυματίες είναι μία ειδική φρουρός, ο σκοπός του τμήματος, δύο αστυνομικοί που γύριζαν από περιπολία και άλλοι δύο συνάδελφοί τους.

Στον τόπο της επίθεσης έφθασαν υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ανώτατοι αξιωματικοί της Αστυνομίας και κλιμάκια της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας, μαζί με ειδικούς της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Ερευνών.

Από τους δεκάδες -τουλάχιστον 30- κάλυκες που βρέθηκαν στον τόπο της επίθεσης ερευνάται ο τύπος του αυτόματου όπλου, καθώς και εάν έχει χρησιμοποιηθεί και σε άλλες τρομοκρατικές ενέργειες.

Στο παρελθόν έχουν πραγματοποιηθεί δύο παρόμοιες επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα: Η μία από τον «Επαναστατικό Αγώνα» στο Β' Αστυνομικό Τμήμα Νέας Ιωνίας και η άλλη από τη «Σέχτα Επαναστατών» στο αστυνομικό τμήμα Κορυδαλλού.

Το χτύπημα ήρθε επίσης λίγο μετά την επικήρυξη με 600.000 ευρώ των τριών ατόμων, αποκαλούμενων «ληστών με τα μαύρα». Η δράση της συμμορίας ερευνάται ως προς τυχόν διασυνδέσεις της με τρομοκρατία και συγκεκριμένα με τον «Επαναστατικό Αγώνα».

Ο κ. Χρυσοχοΐδης ενημέρωσε από τον πρώτη στιγμή τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και στη συνέχεια μετέβη στον Ερυθρό Σταυρό.

Ο πρωθυπουργός ενημερώνεται επίσης για την κατάσταση της υγείας των τραυματιών από την υπουργό Υγείας Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, που μετέβη επίσης στον Ερυθρό Σταυρό.

Στο πλευρό των τραυματιών αστυνομικών βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή πολλοί πολιτικοί, όλων των κομμάτων.

Τα κόμματα για την επίθεση

Ο εκπρόσωπος της ΝΔ, Γιώργος Κουμουτσάκος, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Καταδικάζουμε απερίφραστα την αποψινή, πρωτόγνωρη σε έκταση και βιαιότητα, τρομοκρατική επίθεση στο ΑΤ Αγίας Παρασκευής. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση μας στους τραυματισμένους αστυνομικούς και τις οικογένειες τους, με την ευχή να μην θρηνήσουμε απώλεια ζωής.

»Υποστηρίζουμε τις προσπάθειες της Ελληνικής Αστυνομίας να εκπληρώσει την δημοκρατική της αποστολή του σεβασμού του Κράτους Δικαίου, της προστασίας των πολιτών και ιδίως του διαρκούς αγώνα κατά της τρομοκρατίας, στον οποίο έχει καταγράψει σημαντικές επιτυχίες.

»Η ώρα αυτή δεν είναι ώρα κριτικής. Θα περιμένουμε πλήρη και ουσιαστική ενημέρωση -την οποία παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες επικοινωνίας δεν έχουμε ακόμα- από τον αρμόδιο υπουργό κ. Χρυσοχοΐδη, χωρίς τους επικοινωνιακούς χειρισμούς εντυπωσιασμού που έχει έως τώρα ακολουθήσει» κατέληξε ο Γ.Κουμουτσάκος.

Ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης δήλωσε: «Οι φυσικοί αυτουργοί των τρομοκρατικών επιθέσεων, αποθρασύνονται όσο το σύστημα αφήνει ανέγγιχτους τους ηθικούς αυτουργούς. Καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κοινωνικός εχθρός είναι εντός των πυλών. Ο Θεός να βοηθήσει τα χτυπημένα παιδιά . Στις οικογένειές τους εύχομαι κουράγιο και δύναμη».

in.gr

Αλλαγή κεντρικού προσανατολισμού;

Tου Χρήστου Γιανναρά

Ο δημόσιος λόγος, για να είναι συνεπής στην ευθύνη και στην τιμή να είναι δημόσιος, οφείλει να είναι ειλικρινής άνευ όρων. Η ειλικρίνεια δεν εξασφαλίζει οπωσδήποτε αλάθητες εκτιμήσεις, άπταιστα ορθολογικά συμπεράσματα, άσφαλτες προβλέψεις. Εξ ορισμού, όμως, είναι ανυπότακτη σε σκοπιμότητες, ακόμα και στη «φιλάνθρωπη» σκοπιμότητα της αισιοδοξίας.

Η ειλικρίνεια, λοιπόν, επιβάλλει να κατατεθεί όσο το δυνατόν πιο έγκαιρα, η δυσάρεστη διάγνωση: Ο νέος πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του δείχνουν αφετηριακά παγιδευμένοι σε κάποιες, ίδιες ακριβώς, από τις προδιαγραφές αποτυχίας που οδήγησαν σε παταγώδη συντριβή τους προκατόχους τους.

Εχουν διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής, οι επαγγελίες τους και τα πρώτα δείγματα πρωτοβουλιών τους κραυγάζουν πολιτική αγκυλωμένη στη λογική των «βελτιώσεων». Μπορεί οι «βελτιώσεις» να επιδιώκονται με αγνές προθέσεις, με ανιδιοτέλεια και όχι για εντυπωσιασμό. Δεν παύουν να είναι λαθεμένη πολιτική στην περίπτωση του ελλαδικού κράτους σήμερα. Το ελλαδικό κράτος, στο σημείο που έχει φτάσει, ή ανατάσσεται, μεταρρυθμίζεται στις πολύ βασικές του δομές και λειτουργίες, ή συνεχίζει να καταρρέει αδυσώπητα – δεν «βελτιώνεται».

Υπάρχει η διαχειριστική λογική, η πολιτική των αποσπασματικών «βελτιώσεων» και (στους αντίποδες) η επιτελική λογική, η πολιτική που τολμάει καίριες μεταρρυθμιστικές τομές. Η πρώτη περισπάται στα επιμέρους και ακυρώνεται από την κατεστημένη δυσλειτουργία του όλου. Η δεύτερη βασίζεται στην οξυδέρκεια, ζητάει να διακρίνει εκείνους τους βασικούς παράγοντες που καθορίζουν τους όρους λειτουργίας του όλου – παράγοντες ή άξονες θεσμικούς που αν η λειτουργία τους αναταχθεί, οι επιμέρους «βελτιώσεις» επέρχονται ως αυτονόητες, σχεδόν αυτοματικές.

Για την επιτελική λογική οι βασικοί παράγοντες ή θεσμικοί άξονες λειτουργίας του κράτους και ευρύτερα της κοινωνίας, δεν είναι κάποιες σταθερά προκαθορισμένες υπηρεσίες (το Γενικό Λογιστήριο, λ. χ. ή όποιο συντονιστικό υπουργείο). Είναι εκείνοι οι θεσμοί ή παράγοντες που προσφέρονται για να ενσαρκώσουν όσους στόχους θέλει να υπηρετήσει μια κυβέρνηση – οι στόχοι υπαγορεύουν το τι και το πώς των μεταρρυθμίσεων, όχι η διαβάθμιση χρησιμότητας των θεσμών. Επιτελική είναι η πολιτική λογική που ξέρει να θέτει στόχους και να προσαρμόζει τη λειτουργία του κράτους (και των κοινωνικών θεσμών) στις απαιτήσεις των στόχων.

Επιτελική πολιτική λογική στην Ελλάδα, μετά τον Ιωάννη Μεταξά, είχε μόνο ο Ανδρέας Παπανδρέου. Προανάγγειλε ξεκάθαρο στόχο: Να πραγματοποιήσει «κοινωνικό μετασχηματισμό», δηλαδή να καταστήσει πλειοψηφικό ρεύμα στην ελλαδική κοινωνία τους «απελεύθερους» από συντηρητικές προκαταλήψεις και ηθικές αναστολές, που θα ψηφίζουν πια ισόβια με φανατισμό τον «ελευθερωτή» τους.

Αυτός ήταν ο στόχος που έπρεπε να σαρκωθεί σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις με οποιοδήποτε κόστος. Να εμφανιστεί η ψηφοθηρική «απελευθέρωση» σαν «δημοκρατική κατάκτηση». Πρώτο θεσμικό μέτρο, δαιμονικής ευφυΐας και αποτελεσματικότητας: η κατάργηση κάθε ιεραρχικής διαβάθμισης των λειτουργών του κράτους – οι δημόσιοι υπάλληλοι να διαφοροποιούνται μόνο μισθολογικά και μόνο με βάση τα χρόνια υπηρεσίας, όχι την ικανότητα, την εργατικότητα, τη δημιουργική φαντασία. Δεύτερο, επομένως, θεσμικό μέτρο, η κατάργηση κάθε εποπτείας, ελέγχου και αξιολόγησης, κάθε διάκρισης ποιοτήτων, κάθε κινήτρων δημιουργικότητας.

Προκειμένου να εμπεδωθεί συνολικά στην κοινωνία ο «μετασχηματισμός» της «δημοκρατικής» ισοπέδωσης και η αφοσίωση των «απελεύθερων», έπρεπε να περάσει οπωσδήποτε και στα σχολειά – είναι ο αποτελεσματικότερος δίαυλος για την επιβολή μιας αλλαγής. Τρίτο, λοιπόν, θεσμικό μέτρο: καταργήθηκε, εκτός από την ιεραρχική διαβάθμιση και την κριτική αξιολόγηση των διδασκόντων και κάθε έλεγχος επίδοσης των μαθητών («κάτω τα αιματοβαμμένα γραφτά», τα διορθωμένα από τον δάσκαλο με κόκκινο μολύβι), αποκλείστηκε το ενδεχόμενο να απορριφθεί μαθητής και να επαναλάβει την τάξη, επομένως έχασε κάθε νόημα και ο θεσμός των «μετεξεταστέων», χάθηκαν από την εκπαίδευση ακόμη και οι λέξεις «αριστεία», «άμιλλα», «βράβευση».

Το παράδειγμα είναι ελάχιστο και εκτίθεται εδώ τηλεγραφικά (θα μπορούσε να συνοδευθεί από άπειρα παρόμοια του παπανδρεϊκού «μετασχηματισμού»). Αλλά είναι και άκρως αντιπροσωπευτικό της επιτελικής λογικής που προτάσσει τους στόχους (έστω δαιμονικά ηροστράτειους) και μεταρρυθμίζει τους θεσμούς για να πετύχει τη στόχευση.

Ο Κ. Μητσοτάκης, ο Κ. Σημίτης, ο Κ. Καραμανλής ο «βραχύς» νόμισαν ότι μπορούν να αναιρέσουν τα επιτεύγματα της επιτελικής λογικής και των μεταρρυθμιστικών τομών του Α. Γ. Παπανδρέου με τη λογική των «βελτιώσεων». Κατέρρευσαν και οι τρεις με το στίγμα της αποτυχίας, της ντροπής. Τώρα και ο Γ. Α. Παπανδρέου μοιάζει να μην διδάχθηκε τίποτε από την εξευτελιστική συμφορά τους. Εμφανίζεται και αυτός να θέλει να πετύχει πάταξη της φοροδιαφυγής, ανάκαμψη της παραγωγικότητας, δημιουργική επανενεργοποίηση της λειτουργίας του κράτους χωρίς να παραιτηθεί από τους στόχους του Ηρόστρατου πατέρα του και τις κατεστημένες πια θεσμικές ενσαρκώσεις αυτών των στόχων.

Δεύτερη προδιαγραφή αποτυχίας στην οποία μοιάζει παγιδευμένος ο ανερμήνευτα ευνοημένος από τις «συγκυρίες» νέος πρωθυπουργός, είναι η έκδηλη ψευδαίσθησή του ότι ο λαός τον έκρινε άξιο, ενδεδειγμένο, ικανό για το αξίωμα. Δεν μπορεί να δει ότι στην εξουσία τον έφερε ο θυμός του λαού, η οργή για την απίστευτη ανικανότητα του αντιπάλου του – όχι η εκτίμηση του λαού, όχι η αναγνώριση δικών του πλεονεκτημάτων. Οι τελευταίες εκλογές ήταν τυφλή έκρηξη θυμού, μαζί και συνετός τρόμος για το ενδεχόμενο ακυβερνησίας της χώρας σε συνθήκες καταβαραθρωμένης οικονομίας. Οσος θυμός αρνήθηκε να επιστρέψει «επί το ίδιον εξέραμα», να ξαναψηφίσει ΠΑΣΟΚ ή Ν. Δ., πρόσφερε, το ίδιο τυφλά, είσοδο στη Βουλή στην κωμικά «συνασπισμένη» καπηλεία της Αριστεράς.

Το 2004, την ίδια ψευδαίσθηση ότι είναι ο εκλεκτός του λαού (και όχι ο ευνοημένος της λαϊκής οργής για τον Σημίτη) είχε και ο κατισχυμένος σήμερα προκάτοχος της πρωθυπουργίας. Ωσάν ο λαός να μην είχε πιστοποιήσει ότι είκοσι χρόνια το κόμμα του και εφτά χρόνια ο ίδιος σαν αρχηγός είχαν αποδειχθεί ανύπαρκτοι πολιτικά, δίχως πρόταση, δίχως στόχους άλλους από τη μίμηση του ανδρεϊκού αμοραλισμού (και όχι βέβαια της επιτελικής λογικής του). Δυστυχώς και όσοι φιλοδοξούν τώρα να τον διαδεχθούν, είναι το ίδιο εγκληματικά ανυποψίαστοι.

Υπάρχει στα πρώτα ενεργήματα του νέου πρωθυπουργού μια ένδειξη επιτελικής λογικής (μοιάζει «άνωθεν» υπαγορευμένη): Η ανάληψη από τον ίδιο του υπουργείου Εξωτερικών, με αναπληρωτή υπουργό όχι απλό υποστηρικτή της Πλεκτάνης Ανάν, αλλά ίσως έναν από τους συντάκτες του νομικού αυτού τερατουργήματος. Αυτή η απροκάλυπτη πρόκληση, σχεδόν ιταμή, σε συνδυασμό με την πλήρη αποσιώπηση των «εθνικών θεμάτων» από τον πρωθυπουργό στην προεκλογική περίοδο και μαζί με την απροειδοποίητη κατάργηση των υπουργείων Μακεδονίας - Θράκης και Αιγαίου, μοιάζει να σηματοδοτούν επιτελική αλλαγή κεντρικού στόχου και προσανατολισμού του ελλαδικού κρατιδίου στη διαχείριση της αυτονομίας του, των συνόρων του, της ιστορικής του συνείδησης.

Αν είναι έτσι, πρέπει να περιμένουμε «απόλυση» Κάρολου Παπούλια, ταχύτατο, άνευ όρων κλείσιμο του Κυπριακού και του Σκοπιανού, μοιρασιά του Αιγαίου.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 18/10/2009