Από την Αρκαδία... στον πύργο του Ντουμπάι

Η θέα από την κορυφή ήταν εκθαμβωτική. Τα συναισθήματα δεν μπορούσαν να περιγραφούν, αλλά ήταν σίγουρα το επιστέγασμα μιας πολύ δύσκολης προσπάθειας. Έπειτα από επτά χρόνια δουλειάς τα είχαμε πια καταφέρει».

Μπορεί οι καιρικές συνθήκες να μην του επέτρεψαν να δει την «άκρη του κόσμου» όπως ήλπιζε, ωστόσο ο ελληνικής καταγωγής αρχιτέκτονας Γιώργος Ευσταθίου είναι εδώ και λίγο καιρό ο πιο ευτυχισμένος επιστήμονας του κλάδου του, αφού κατάφερε έπειτα από σκληρή δουλειά να δει ολοκληρωμένη την κατασκευή του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο. Τα επίσημα εγκαίνια του Μπουρζ Χαλιφά- γνωστού αρχικά ως Μπουρζ Ντουμπάι- πραγματοποιήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου και ο επικεφαλής της αρχιτεκτονικής ομάδας βλέπει το έργο του με ανάμεικτα συναισθήματα.

«Ήταν μια πολύ όμορφη γιορτή με εκπληκτικά πυροτεχνήματα, που δύσκολα θα ξεχάσω. Τα τελευταία χρόνια ήταν μια ιδιαίτερα χαρούμενη περίοδος και μπορώ να πω πως νιώθω λύπη που τελείωσε. Όταν τον Μάρτη του 2003 μου έκαναν την πρόταση να αναλάβω αυτό το έργο ενθουσιάστηκα. Εργαστήκαμε επτά χρόνια και έκανα πολλούς φίλους. Πλέον η εταιρεία σκέφτεται να ανοίξει γραφεία και στο Ντουμπάι, και δεν θα απέκλεια την προοπτική να ζήσω ξανά εδώ», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Ευσταθίου.

Ο άνεμος ήταν, όπως λέει, ο μεγαλύτερος αντίπαλος στην κατασκευή του κτιρίου, αφού η ισχύς του όσο το ύψος ανέβαινε, ήταν όλο και μεγαλύτερη. «Υπήρχε ο κίνδυνος να σημειωθούν σημαντικές φθορές στα υλικά εξαιτίας των ανέμων και για τον λόγο αυτό κάναμε πάρα πολλές δοκιμές σε συνθήκες προσομοίωσης, ώστε να είμαστε σίγουροι ότι θα αντέξει την πίεση που θα δέχεται», σημειώνει ο κ. Ευσταθίου. Το Μπουρζ Χαλιφά κόστισε περίπου 1,3 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που έρχεται σε αντιδιαστολή με την τεράστια παγκόσμια οικονομική κρίση, αλλά και την κατάσταση που επικρατεί αυτή την εποχή στην περιοχή, που οδήγησε το Ντουμπάι στα όρια της χρεοκοπίας. Χωρίς να διεκδικεί, όπως υποστηρίζει, γνώσεις οικονομολόγου, ο κ. Ευσταθίου εμφανίζεται αισιόδοξος για το μέλλον και δίνει τη δική του εξήγηση για το σκεπτικό που οδήγησε στην κατασκευή του. «Έχω δει αρκετές οικονομικές κρίσεις, οι οποίες εμφανίζονται περίπου κάθε 10-12 χρόνια. Πιστεύω ότι τα πράγματα σύντομα θα πάνε καλύτερα. Στο Ντουμπάι όμως γνωρίζουν πως τα αποθέματα πετρελαίου εξαντλούνται και πρέπει να επενδύσουν σε άλλες μορφές οικονομίας. Ένα τέτοιο κτίριο θα φέρει ενίσχυση της τουριστικής κίνησης και θα αποτελέσει παγκόσμιο οικονομικό κέντρο, συνδέοντας την Ανατολή με τη Δύση», τονίζει.

Οι ρίζες του
Ο κ. Ευσταθίου δεν ξεχνά τις ελληνικές ρίζες του- κατάγεται από την Τρίπολη- και δεν αμελεί να επισκέπτεται τη χώρα σχεδόν κάθε χρόνο, με αγαπημένες του περιόδους την άνοιξη και το καλοκαίρι. Αν και θεωρεί το Σικάγο, όπου βρίσκεται η έδρα του, σπίτι του, δηλώνει πως αγαπά την Αθήνα και πως η κατασκευή εδώ ενός τέτοιου κτιρίου δεν θα είχε καμία χρηστικότητα. «Για μένα σημασία έχει πάντα η κουλτούρα και ο χαρακτήρας σε μια πόλη. Δεν θα ήθελα την Αθήνα να μετατρέπεται σε Σικάγο ή Νέα Υόρκη», λέει ο κ. Ευσταθίου.

Κι αν κάποιοι νομίζουν πως με την κατασκευή αυτού του κτιρίου έχει φτάσει στην κορύφωση της επαγγελματικής επιτυχίας, ο Έλληνας αρχιτέκτονας απαντά πως ήδη ετοιμάζεται για ακόμα πιο εντυπωσιακά επιτεύγματα.

Ήδη γίνονται νέες συζητήσεις και εντός των επόμενων ημερών θα γνωρίζει πότε θα αρχίσει η κατασκευή ενός νέου ουρανοξύστη στη Σαουδική Αραβία, ο οποίος θα φτάνει τα 1.001 μέτρα.

«Αν φτιάξεις μια πραγματικά γερή βάση, μπορείς να φτάσεις στον...ουρανό!», λέει ο κ. Ευσταθίου.

TA NEA, 12/1/2010

Ηγέτης: η σημασία και ενδείξεις

Tου Χρήστου Γιανναρά

Ενας ηγέτης (κάθε ηγέτης) κρίνεται χωρίς προθεσμίες – από την πρώτη στιγμή που αναλαμβάνει ηγετικές ευθύνες. Το αίτημα «να του δώσουμε χρόνο» (να μην βιαστούμε στις κρίσεις μας), όταν εμφανίζεται, είναι προγνωστικό σημάδι εγγυημένης ηγετικής ανικανότητας.

Το ηγετικό χάρισμα δεν γεννιέται με την εκλογή στο ηγετικό υπούργημα ούτε το αποκτά κανείς με τον καιρό, «μαθαίνοντας» να ασκεί ηγεσία. Ο ηγέτης είναι ηγέτης προτού τον εκλέξουν για ηγέτη. Είναι έτοιμος να ηγηθεί επειδή έχει στόχους, πιστεύει στους στόχους του με μαχητική αποφασιστικότητα. Τόσο οι στόχοι του (το διαγνωστικό του χάρισμα σφυρηλατημένο στο αμόνι επίπονης σπουδής) όσο και το πείσμα για την επίτευξή τους, είναι δεδομένα αμέσως ευδιάκριτα στον λόγο του ηγέτη: Δεν υπάρχει λέξη περιττή ή συμβατική όταν μιλάει, ούτε παραμικρή έκφραση που να αποβλέπει στον εντυπωσιασμό και όχι στην ουσία.

Αυτά από την πρώτη στιγμή, όταν ακόμα ευχαριστεί τους εκλέκτορες για την εκλογή του. Η λιτότητα λόγων, χειρονομιών, συναισθηματικών διαχύσεων εγγυάται το ηγετικό χάρισμα. Οπως και η ικανότητα αξιολόγησης της ανθρώπινης ποιότητας: Ποιοι είναι οι άμεσοι συνεργάτες του ηγέτη, οι επιτελείς του, ποιοι τον πλαισιώνουν στις δημόσιες εμφανίσεις του – αν απαιτεί από τους επιτελείς του να τον κρίνουν αδυσώπητα, να ελέγχουν απροκατάληπτα και να μεταφέρουν με συνέπεια στην πράξη τη στρατηγική του.

Ο συμβιβασμός με τη μετριότητα, με ασήμαντα αναστήματα ανθρώπων που (προφανώς υστερόβουλα) συνέργησαν στην εκλογή του ηγέτη, είναι τεκμήριο απουσίας ηγετικού χαρίσματος. Το ίδιο και ο συμβιβασμός με σκοπιμότητες για την εξασφάλιση «ισορροπιών» στο εσωτερικό της όποιας κουζίνας ή καμαρίλας: κομματικής, κυβερνητικής, αρχιεπισκοπικής – οποιασδήποτε. Οσα προσόντα κι αν θρυλείται ότι διαθέτει ένας καινούργιος ηγέτης, ακυρώνονται κυριολεκτικά όταν διανείμει θώκους ή ανεχθεί να παραμείνουν σε θώκους ασημαντότητες, μόνο για να ξεπληρώσει υποχρεώσεις, να εξοφλήσει εκδουλεύσεις υποστηρικτών του, να χρυσώσει το χάπι σε αποτυχημένους ανταγωνιστές του. Η ανοχή της μετριότητας προεξοφλεί με αδήριτη νομοτέλεια το Βατερλώ του ηγέτη.

Ο ηγέτης δεν σταματάει ποτέ στο σύμπτωμα, δεν περισπάται στην περιπτωσιολογία. Αφορμάται από το σύμπτωμα για να καταδείξει τα πραγματικά αίτια που πρέπει να αντιμετωπιστούν για να εκλείψει το αρνητικό σύμπτωμα ή να εδραιωθεί το θετικό. Δεν έχει πρωτεύουσα σημασία το άλφα ή το βήτα πρόσωπο με ανόητους ή μηδενιστικούς δογματισμούς, που του ανατίθενται καίριες ευθύνες στο υπουργείο Παιδείας. Σημασία έχει πώς θα εξασφαλιστεί η τήρηση του Συντάγματος που καθορίζει τους σκοπούς της Παιδείας, ώστε να μην μπορεί ο κάθε άσχετος, τυχάρπαστος ή εξαρτημένος από «ξένα κέντρα αποφάσεων», υπουργός να διορίζει τον οποιοδήποτε συμπλεγματικό «αποδομιστή» υπεύθυνο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων.

Ούτε σταματάει ο ηγέτης στη δυσφορία ή στην αμηχανία που βιώνει η ελλαδική κοινωνία από τη σχεδόν ανεξέλεγκτη εισβολή τεράστιου (για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας) αριθμού οικονομικών μεταναστών. Το πρόβλημα για τον ηγέτη είναι η τρομακτική υποβάθμιση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας των Ελλήνων, επομένως η ανικανότητά τους να αφομοιώσουν τέτοιο πλήθος αλλοδαπών. Η πείρα της Ιστορίας βεβαιώνει ότι, στην περίπτωση μείξης λαών, φυλών, εθνοτήτων, ο πολιτιστικά υπέτερος (με υψηλότερη κατά κεφαλήν καλλιέργεια) αφομοιώνει τον πολιτιστικά υποδεέστερο – χάρη σε αυτή την αρχή ο Ελληνισμός, από την υποταγή του στους Ρωμαίους (146 π.Χ.) ώς το 1821, κατόρθωσε να εξελληνίσει και αφομοιώσει δεκαεφτά (17) διαφορετικές πληθυσμικές ομάδες που κατά περιόδους εισέβαλαν και εγκαταστάθηκαν στις κυρίως ελληνικές περιοχές.

Για τους σημερινούς Μετα-έλληνες, πολιτιστική υπεροχή είναι η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας – έχουμε ίδια εκδοχή και αξιολόγηση του «πολιτισμού» με τους τριτοκοσμικούς μετανάστες. Μοιάζουμε και πιο λιμασμένοι από αυτούς στην απληστία μας, διολισθαίνουμε όλο και περισσότερο στον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, της εγωκεντρικής βουλιμίας. Βαρβαρωδέστατα άγλωσσοι, με μανιώδη «προοδευτική» υστερία να «απομηθεύσουμε» την Ιστορία μας, να αποποιηθούμε κάθε πολιτιστικό κληροδότημα: σε ποια ελληνική ταυτότητα να προσλάβουμε άξεστους τριτοκοσσμικούς μετανάστες; Ενας μπροστάρης με ηγετικό χάρισμα ξέρει ότι το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργούν οι δύσμοιροι αλλοδαποί δεν αντιμετωπίζεται με ελέγχους αστυνομικούς ή με παροχές δικαιωμάτων ψήφου. Το πρόβλημα απαιτεί άλλη πολιτική στελέχωση του υπουργείου Παιδείας, άλλη οργάνωση των σχολείων, ριζική αλλαγή των πανεπιστημιακών τμημάτων που ετοιμάζουν εκπαιδευτικούς. Χρειάζονται μέτρα αναβάθμισης της συλλογικής αυτοσυνειδησίας και αξιοπρέπειας, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της εισβολής των μεταναστών.

Πίσω από την απειλή, ο ηγέτης θα διαβλέψει την ευκαιρία: Ο Ελληνισμός φθίνει πληθυσμικά με ρυθμούς που εγγυώνται εγγύτατη την ιστορική του εξαφάνιση. Η απειλή κατάλυσης της κοινωνικής συνοχής από την ανεξέλεγκτη εισροή αλλοδαπών στη χώρα μπορεί, πολιτικά, να μετατραπεί σε ευκαιρία με την αφομοίωση των επήλυδων. Γι’ αυτό και η εκπαιδευτική πολιτική, όπως και ο κοινωνικός έλεγχος των ΜΜΕ (το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο), μαζί με οικονομική ενίσχυση (όχι δημεύσεις) του κοινωνικού έργου των εκκλησιαστικών ενοριών, είναι τα πρωτεύοντα μέτρα για να νιώσουν οι μετανάστες την Ελλάδα καινούργια πατρίδα τους, επιθυμητή και σεβαστή.

Με σπιθαμιαίους ηγέτες, δεκαετίες τώρα, το υπουργείο Παιδείας και τα ασυνείδητης κερδοσκοπίας ΜΜΕ απεργάζονται μεθοδικά τον αφελληνισμό των Ελλήνων, όχι τον εξελληνισμό των επήλυδων. Τυχάρπαστες μετριότητες, σε ρόλους πρακτορίσκων ξένων συμφερόντων και υπηρεσιών, προωθούνται σε καίριες για την Παιδεία και την Ενημέρωση θέσεις. Και αν καταγγελθεί η αυθαιρεσία, εξεγείρεται αστραπιαία η συντονισμένη με απίστευτη ομοτροπία (σαν από ντουντούκα) ομάδα των «προοδευτικών» εθνομηδενιστών, από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την «ανανεωτική» τάχα Αριστερά, για να παραμείνουν αμετακίνητοι οι τριτοκλασάτοι πρακτορίσκοι στα πόστα τους.

Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα αποκλείει να εμφανιστεί ηγέτης με στόφα ηγέτη. Τα κόμματα έχουν αποδειχθεί επαγγελματικές συντεχνίες, μαφίες διαπλεκόμενων συμφερόντων, όπου «σταδιοδρομεί» κανείς ξεκινώντας από τον συνδικαλισμό ή τις κομματικές νεολαίες, δηλαδή μόνο πειθήνια υποταγμένος στους όρους του συστήματος. Οσες προθεσμίες κι αν δώσουμε στους κατά συνθήκη ηγέτες, τόλμη ριζικών θεσμικών μεταρρυθμίσεων για κοινωνική ανάταξη δεν μπορεί να υπάρξει. Ο δημόσιος λόγος που ζητάει, δεκαετίες τώρα, πολιτική αλλαγή, θα παραμείνει εξωπραγματικό ευχολόγιο.

Ο Ελληνισμός δεν είναι φυλετική ιδιότητα, είναι πολιτισμός. Αν η οικονομική μας κρίση επιταθεί και αρχίσουν οι επιθέσεις και λεηλασίες στα σούπερ μάρκετ, θα είναι ανύπαρκτη η διαφορά των αφελληνισμένων Ελλήνων από τους μη εξελληνισμένους αλλοδαπούς.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/1/2010

Η θεωρία των «ιστορικών κύκλων» στη Στρατηγική Ανάλυση

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, σημαντικοί στοχαστές προσπάθησαν να αναλύσουν τη (μακροχρόνια και βραχυχρόνια) κυκλική συμπεριφορά σε διάφορα φαινόμενα: δημογραφικά (Malthus), κοινωνικά (Marx), οικονομικά (Kontrayev και Sumpetter), στους πιο βραχυχρόνιους οικονομικούς κύκλους (Keynes και Hicks), αλλά και στις κεφαλαιαγορές (Dow και Elliot).
Έτσι διαμορφώθηκε σταδιακά ένα σώμα αναλυτικών θεωριών, όπου διαφορετικοί κύκλοι, διαφορετικής διάρκειας (ετήσιοι, τετραετείς, επταετείς ή και πιο μακροχρόνιοι) σε διαφορετικούς τομείς (στην οικονομία, στην επένδυση, στην πολιτική, στις πληθυσμιακές εξελίξεις, ακόμα και στην διαπάλη των ιδεών) αντεπιδρούν μεταξύ τους δίνοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Λίγοι διαφορετικοί κύκλοι βρίσκονται σε διαφορά φάσης, και συνδυάζονται μεταξύ τους με μοναδικό τρόπο κάθε φορά. Η επαναληπτικότητα διαφορετικών κυκλικών φαινομένων ΔΕΝ οδηγεί σε μονότονη «επανάληψης της ιστορίας», αλλά σε διαφορετικές, ιστορικά μοναδικές, φάσεις. Διαπιστώθηκε, ακόμα, ότι υπάρχουν κυκλικά φαινόμενα σε τομείς που δεν είναι μετρήσιμοι – στους ιδεολογικούς συσχετισμούς και τις ιδεολογικές σταθερές των κοινωνιών. Για παράδειγμα, άλλοτε επικρατούν αντιλήψεις προστατευτισμού, άλλοτε ιδέες απελευθέρωσης του διεθνούς εμπορίου. Άλλοτε κυριαρχούν ιδεολογίες οικονομικού παρεμβατισμού κι αναδιανομής εισοδήματος κι άλλοτε επιστροφή στις αντιλήψεις της ελεύθερης αγοράς και της συρρίκνωσης του κράτους. Άλλοτε επικρατούν αντιλήψεις διεθνούς συνεργασίας στα πλαίσια πολυεθνικών οργανισμών κι άλλοτε πρακτικές εθνικών ανταγωνισμών. Έτσι το ενδιαφέρον μετακινήθηκε, σταδιακά, στην αναζήτηση πιο μεσοπρόθεσμων χρονικών περιόδων – λίγο ως πολύ σταθερών – στη διάρκεια των οποίων αλλάζουν οι συρμοί και οι κυρίαρχες πεποιθήσεις σε οικουμενικό επίπεδο, με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται νέες τάσεις, νέες πρακτικές, νέοι «κανόνες του παιχνιδιού». Δεν αναζητούμε πλέον διαφορετικούς κύκλους και διαφορετικούς συνδυασμούς (ή συγχρονισμούς) κυκλικών φαινομένων, αλλά σημεία καμπής σε, λίγο ως πολύ, τακτά διαστήματα. Η αναζήτηση τέτοιων τακτικών σημείων καμπής, εμφανίζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σε διεθνή κλίμακα και μέσα σε κάθε εθνική κοινωνία. Πολύ περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν συγκυρίες, όπου συμπίπτουν διεθνή και εθνικά σημεία καμπής.

14ετής και 49ετής διεθνής κύκλος
* Διεθνώς ενδιαφέρον παρουσιάζει ο 14ετής κύκλος (ή μάλλον η 14ετής περίοδος ανάμεσα σε δύο σημεία καμπής).
-Ως αφετηρία παίρνουμε το 1849, μία χρόνια μετά τα μεγάλα κύματα των αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που σάρωσαν την Ευρώπη, παρασύροντας, μεταξύ άλλων, και τον ίδιο τον Μέτερνιχ, αρχιτέκτονα, εγγυητή και σύμβολο της Ιεράς Συμμαχίας.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1863, όταν ετοιμάζεται ο Πόλεμος της Πρωσίας και της Αυστρίας εναντίον της Δανίας, για τον έλεγχο των βορειοδυτικών γερμανικών κρατιδίων. Η σύγκρουση αυτή, οδήγησε στην κατοπινή αναμέτρηση Πρωσίας – Αυστρίας και αμέσως μετά στη σύγκρουση Πρωσίας – Γαλλίας και στην ένωση της Γερμανίας υπό την Πρωσική αιγίδα. Το 1863 άρχισε η δυναμική που οδήγησε στην γερμανική ενοποίηση, που θα ανέτρεπε όλα τα δεδομένα κι όλες τις σταθερές των ευρωπαϊκών συσχετισμών.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1877, όταν υπογράφηκε η «Συνθήκη Επαναβεβαίωσης», μεταξύ Γερμανίας-Ρωσίας. Επρόκειτο για την ύστατη προσπάθεια να αποκατασταθεί η σταθερότητα της Ιεράς Συμμαχίας, σε άλλη βάση πλέον, και να συγκρατηθούν τα μεγάλα ευρωπαϊκά έθνη από την δυναμική της μεταξύ τους σύγκρουσης. Την ίδια εποχή ξεσπά και η μεγάλη κρίση του «Ανατολικού ζητήματος» με το Ρωσοτουρκικό πόλεμο, την πλήρη υιοθέτηση κι αμέσως μετά την οριστική εγκατάλειψη των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων (Τανζιμάτ) στην Οθωμανική Τουρκία.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1891, όταν ο Βίσμαρκ, ο εγγυητής της ευρωπαϊκής σταθερότητας στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, έχει πλέον παραμεριστεί από τον νέο Κάϊζερ και η Γαλλία με τη Ρωσία σπεύδουν να συνάψουν την «Εγκάρδια Συνεννόηση», που αποτελούσε το πρώτο βήμα συγκρότησης συμμαχίας κατά της Γερμανίας.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1905, όταν η Βρετανία, μετά από χρόνια δισταγμών, προσυπογράφει κι αυτή την «Εγκάρδια Συνεννόηση», που έχει μετατραπεί σε πλήρη στρατιωτική συμμαχία σε βάρος των κεντρικών δυνάμεων (Γερμανίας-Αυστρίας). Η ευρωπαϊκής σύγκρουση μπαίνει πια στην τελική ευθεία.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1919, όταν ο (Πρώτος) Πανευρωπαϊκός Πόλεμος έχει μόλις λήξει και η Συνθήκη των Βερσαλλιών θεσπίζει τη νέα μεταπολεμική «τάξη πραγμάτων», στηριγμένη πλέον στις καινοφανείς ιδέες της συνεργασίες των εθνών, του αφοπλισμού, της αποκήρυξης κάθε συμμαχικού σχήματος και της επίλυσης των διεθνών προβλημάτων «βάσει αρχών του Διεθνούς Δικαίου» στα πλαίσια της Κοινωνίας των Εθνών. Μια νέα περίοδος ελπίδας αρχίζει, μετά την οδυνηρή καταστροφή. Η ελπίδα αυτή δεν θα διαρκέσει πολύ.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1933, όταν ο Χίτλερ εκλέγεται Καγκελάριος στη Γερμανία. Λίγο αργότερα, αποσύρει τη Γερμανία από την Κοινωνία των Εθνών και παραβιάζει τις συνθήκες αφοπλισμού. Η Κοινωνία των Εθνών σύντομα θα καταρρεύσει, κι όλοι σπεύδουν να αναζητήσουν συμμάχους…
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1947, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει, ο Χίτλερ έχει ηττηθεί, αλλά ανάμεσα στους νικητές ξεσπά μια νέα μακροχρόνια διαμάχη: ο Ψυχρός Πόλεμος…
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1961, όταν έχουμε ταυτόχρονα την τελευταία κρίση του Βερολίνου (τότε χτίζεται το διαβόητο τείχος) και την πρώτη κρίση της Κούβας (την αποτυχημένη αμερικανική προσπάθεια ανατροπής του Φιντέλ Κάστρο, στον Κόλπο των Χοίρων). Η περίοδος 1961-63 θεωρείται η κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου και η απαρχή της Ύφεσης.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1975, όταν υπογράφεται η Τελική Πράξη του Ελσίνκι. Για πρώτη φορά νομιμοποιούνται τα τετελεσμένα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη. Το 1975 θεωρείται το απόγειο της Ύφεσης, αλλά δεν έμελλε να κρατήσει πολύ. Λίγο αργότερα οι σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων θα ξανακυλήσουν σε ψυχρότητα και αμοιβαία καχυποψία…
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1989, όταν καταρρέουν τα τείχη του διπολισμού στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα καταρρέουν ένα-ένα τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, διαλύεται το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και λίγο αργότερα διαλύεται η ίδια η ΕΣΣΔ. Το 1989 θεωρείται χρονολογία-ορόσημο για το τέλος του διπολισμού και του Ψυχρού Πολέμου.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 2003, όταν προκύπτει μείζον εσωτερικό ρήγμα στο ΝΑΤΟ: ΗΠΑ και Γαλλογερμανοί διαφωνούν πλήρως για την αμερικανική επέμβαση στο Ιράκ. Την ίδια χρονιά διευρύνεται η Ευρώπη με 10 νέα μέλη, για να διαπιστωθεί, αμέσως μετά, ότι το ατλαντικό ρήγμα έχει μεταφερθεί μέσα στην ίδια την Ενωμένη Ευρώπη, αφού κάποια κράτη-μέλη ταυτίζονται με τους Γαλλογερμανούς και κάποια άλλα με τους Αμερικανοβρετανούς.
-Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 2017, επόμενο ορόσημο του 14ετούς διεθνούς «κύκλου» (και πρώτου τέτοιου σταθμού στο μέλλον, κοιτώντας από σήμερα)
* Εναλλακτικώς, υπάρχει και ο διεθνής κύκλος των 49 ετών (πολύ κοντά στο κύκλο του Kontratyev, που προσδιορίστηκε σε 53 χρόνια περίπου). Ξεκινώντας από το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815, που θέσπισε την κυριαρχία της Ιεράς Συμμαχίας στην Ευρώπης, φτάνουμε στο 1864 τη χρονιά που (όπως είδαμε ανωτέρω) αρχίζει η διαδικασία ένωσης της Γερμανίας κι ανάδειξής της σε κεντρικό πρωταγωνιστή των Ευρωπαϊκών εξελίξεων.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε το 1913, τις παραμονές του (Πρώτου) Πανευρωπαϊκού Πολέμου, που θα ανατρέψει τα πάντα στην Ευρώπη και θα βάλει στο διεθνές προσκήνιο ως ηγετική δύναμη της ΗΠΑ.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1962 όταν ο Ψυχρός Πόλεμος φτάνει στο απόγειό του.
-49 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 2011, πρώτο ορόσημο του μακροχρόνιου αυτού «κύκλου» στο μέλλον (κοιτώντας από σήμερα).
* Σημαδιακό ρόλο στη ροή των διεθνών γεγονότων παίζει η επταετία: Συνήθως, επτά χρόνια πριν ή μετά από κάθε σημείο καμπής αμφοτέρων των κύκλων, υπάρχει «συμπύκνωση» πολύ σημαδιακών γεγονότων:
Επτά χρόνια μετά το 1848, το 1855-56 υπάρχει ο Κριμαϊκός Πόλεμος. Επτά χρόνια μετά το 1863-64, το 1870-71, υπάρχει ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος και η Ένωση της Γερμανίας.
Επτά χρόνια μετά το 1905, το 1912-13, κλείνει ο 49ετής κύκλος, σύμπτωση που ταυτίζεται σχεδόν με την έναρξη του Πρώτου Πανευρωπαϊκού Πολέμου.
Επτά χρόνια μετά το 1933, το 1940, συμπίπτει με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επτά χρόνια μετά το 1947, το 1955, έχουμε την κρίση του Σουέζ (και την ταυτόχρονη κρίση της Ουγγαρίας).
Επτά χρόνια μετά το 1961-62, το 1968-69 έχουμε σοβαρότατες κρίσεις στη Δυτική Ευρώπη (Μάης του 68 στη Γαλλία κλπ.) στην Ανατολική Ευρώπη (εισβολή στη Τσεχοσλοβακία), στις ΗΠΑ (ανατροπή του πολιτικού σκηνικού σε βάρος του Πολέμου στο Βιετνάμ), ακόμα και στην Άπω Ανατολή (ρήξη ΕΣΣΔ-Κίνας, που οδήγησε σε μεθοριακές συγκρούσεις μεταξύ των δύο κομμουνιστικών καθεστώτων).
Επίσης, πυκνά κι ανατρεπτικά γεγονότα παρατηρούνται, όταν ανάμεσα στο τέλος ενός 49ετούς κύκλου κι ενός 14ετούς μεσολαβούν επτά χρόνια ή λιγότερα. Για παράδειγμα η περίοδος 1913-19 και η περίοδος 1961-63. Από την άποψη αυτή ιδιαίτερη κρισιμότητα παρουσιάζει και η επικείμενη περίοδος 2011-2017.
Τόσο η 14ετία όσο και η 49ετία είναι ακριβή πολλαπλάσια της 7ετίας. Ωστόσο, δεν υπάρχει τίποτε το «μαγικό» στον αριθμό επτά. Επταετής είναι συνήθως ο κύκλος εναλλαγής κομμάτων στην εξουσία στις δημοκρατικές χώρες, όπου υπάρχει σύστημα δικομματισμού. Επταετής είναι και η μέση διάρκεια ενός πλήρους οικονομικού κύκλου στις αναπτυγμένες οικονομίες. Έτσι, πολλά κυκλικά γεγονότα συγχρονίζονται ή από-συντονίζονται ανά 7ετία. Αξίζει, λοιπόν, να προσέξουμε τις «αρμονικές ιδιότητες» της επταετίας, χωρίς να καταφεύγουμε σε μεταφυσικές ερμηνείες της Πυθαγόρειας αριθμολογίας.

Ελληνικός 30ετής κύκλος
Στην Ελλάδα μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο 30ετής κύκλος (με λίγο πιο ελαστική εφαρμογή):
-Αρχίζουμε από το 1833 χρονιά άφιξης του Όθωνα στην Ελλάδα.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1863, ο Όθωνας έχει μόλις εκδιωχθεί, νέος Μονάρχης για το Ελληνικό Βασίλειο έχει επιλεγεί ο πρίγκιπας της Δανίας Γεώργιος και η Ελλάδα παίρνει τα Επτάνησα. Πρόκειται για την πρώτη διεύρυνση του εθνικού χώρου μετά την απελευθέρωση.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1893, όταν ο Χαρίλαος Τρικούπης εκφωνεί το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Μια πρώτη περίοδος κοινοβουλευτικής ωρίμανσης και αναπτυξιακής προσπάθειας κλείνει, οδηγώντας σε αστάθεια αλλά και σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές ζυμώσεις.
-29 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1922: μια ολόκληρη περίοδος πολιτικού εκσυγχρονισμού και εθνικής ολοκλήρωσης κλείνει με τη Μικρασιατική Καταστροφή, αλλά και με τη σημαντικότατη διεύρυνση του εθνικού χώρου που έχει προηγηθεί.
-30 χρόνια αργότερα φτάνουμε στο 1952, όταν έρχεται στην εξουσία ο Αλέξανδρος Παπάγος. Αρχίζει νέα περίοδος εσωτερικής σταθεροποίησης (μετά την φοβερή δεκαετία του ’40). Εγκαινιάζεται η «κυριαρχία της δεξιάς», εμπεδώνεται το μετεμφυλιακό κράτος, αλλά ξεκινά, επίσης, περίοδος ανοικοδόμησης κι ανάπτυξης, που θα αλλάξει τη δομή και τις συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας.
-29 χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 1981, όταν έρχεται στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου. Το μετεμφυλιακό κράτος ξηλώνεται οριστικά, αρχίζει η κυριαρχία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα με βασικό αίτημα την αναδιανομή του εισοδήματος και με βασικό χαρακτηριστικό την επέκταση του κρατισμού.
-30 χρόνια αργότερα, φτάνουμε στο 2011, επόμενο ορόσημο αυτού του 30ετούς κύκλου στις ελληνικές εξελίξεις.
Διαπιστώνουμε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: όταν «συμπίπτουν» ή «πέφτουν πολύ κοντά» ο ελληνικός (30ετής) κύκλος με κάποιον από τους διεθνείς (13 ή 49 ετών αντιστοίχως), τότε στην Ελλάδα έχουμε μεγάλες ανατροπές. Για παράδειγμα το 1863-64, το 1891-93, το 1913-22, το 1947-52 και το 1975-81. Η επόμενη τέτοια «σύμπτωση» είναι σχετικά κοντά: πρόκειται για το 2011 (συμπίπτει, απολύτως, ο ελληνικός 30ετής με το διεθνή 49ετή κύκλο), αλλά και για όλη την περίοδο 2011-17 όταν συμπίπτουν και οι τρεις κύκλοι. Αυτό σημαίνει ότι ζούμε ήδη μια μεταβατική περίοδο κι ότι η επόμενη δεκαετία (κυρίως από το 2011 ως το 2017) είναι πολύ πιθανό να μας επιφυλάσσει μεγάλες εκπλήξεις, να είναι γεμάτη από ανατρεπτικές εξελίξεις σε διεθνές και εγχώριο επίπεδο - μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης σημασίας.

Καταπολέμηση μοιρολατρίας
Η θεωρία των κύκλων (για την ακρίβεια, η θεωρία των τακτικών σημείων καμπής) δεν έχει τίποτε «το μαγικό» ή «μεταφυσικό»: Δεν αποτελεί σύγχρονη επαναδιατύπωση παραδοσιακών αντιλήψεων περί της «ανθρώπινης μοίρας» και του «αναπόφευκτου πεπρωμένου. Δεν πρόκειται γι’ αυτό και δεν πρέπει να ερμηνευθεί έτσι, αν και υπάρχει πάντα αυτός ο κίνδυνος. Απλώς, υπογραμμίζει τη ρευστότητα όσων έχουμε μάθει να θεωρούμε «δεδομένα», «αιώνια» κι «αναλλοίωτα». Και προειδοποιεί για τις μεγάλες ευκαιρίες που παρουσιάζονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, αλλά και τους νέους κινδύνους που αναφύονται κάθε τόσο, συμπυκνώνοντας μια σειρά από «υφιστάμενους» ήσσονες κύκλους που δεν είναι όλοι ορατοί δια γυμνού οφθαλμού, αλλά που συμπυκνώνονται σε ορατά αποτελέσματα και σε, λίγο-πολύ κανονικές, εναλλαγές φάσεων. Η θεωρία των τακτικών σημείων καμπής μας επιτρέπει να καταπολεμήσουμε τη μοιρολατρία: Να δούμε ότι οι σημερινές «σταθερές» δεν είναι υποχρεωτικό να υφίστανται για πάντα. Οι συσχετισμοί που κυριαρχούν σήμερα κάποια στιγμή μπορούν να ανατραπούν ή να τροποποιηθούν. Αν εγκαίρως προβλέψουμε πώς θα αλλάξουν τα πράγματα στο επόμενο (και ορατό από σήμερα) σημείο καμπής, μπορούμε να επωφεληθούμε, από τις νέες δυνατότητες που θα προκύψουν. Αλλιώς, ενδέχεται να ζημιωθούμε από τους νέους κινδύνους που θα αναδειχθούν και που εμείς θα τους διαπιστώσουμε όταν είναι πολύ αργά. Πρόκειται για μια νέα προβληματική που μας επιτρέπει να σχεδιάσουμε το μέλλον μας, εν όψει επικείμενων μεγάλων ανατροπών, κι όχι να «επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας» ή να περιμένουμε το «μοιραίο».

strategy-geopolitics4

Τυχαίo;

Στις 8/1/2010 κυκλοφόρησε σε πολλά blogs η παραπάνω διαφήμιση(;) της τουρκικής βιομηχανίας αμυντικών συστημάτων..Στις 9/1/2010 είχαμε το τρομοκρατικό χτύπημα στην Βουλή...τυχαίο;

Έκρηξη βόμβας σημειώθηκε έξω από τη Βουλή

Έκρηξη αυτοσχέδιου μηχανισμού σημειώθηκε στις 7:59 το βράδυ του Σαββάτου έξω από το κτίριο της Βουλής, μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.

Η Αστυνομία είχε προλάβει να εκκενώσει την περιοχή και να διακόψει την κυκλοφορία γύρω από το Σύνταγμα, καθώς άγνωστος είχε τηλεφωνήσει στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία στις 19:43 και προειδοποίησε για έκρηξη 17 λεπτά αργότερα.

Από την έκρηξη δεν υπήρξαν τραυματίες, ενώ προκλήθηκαν μικρές υλικές ζημιές, κυρίως σε τζάμια των γραφείων του Κοινοβουλίου και στο παρακείμενο φυλάκιο, αφού το ωστικό κύμα κατευθύνθηκε προς το κτίριο της Βουλής.

Αποκλεισμένοι είναι οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, ενώ επί τόπου έσπευσαν κλιμάκια της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Ο εκρηκτικός μηχανισμός (μάλλον ωρολογιακός) είχε τοποθετηθεί σε κάδο απορριμμάτων που βρίσκεται έξω από παρτέρι, στη συμβολή της Λ.Βασιλίσσης Σοφίας και της Λ.Αμαλίας, κοντά στον προαύλιο χώρο του Κοινοβουλίου.

Οι πρώτες υποψίες της Αστυνομίας στρέφονται στην οργάνωση «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς», χωρίς ωστόσο να επιβεβαιώνονται. Το γεγονός ότι ο άγνωστος που τηλεφώνησε στην Ελευθεροτυπία έδωσε λεπτομέρειες για τη βόμβα, προκειμένου να αποφευχθούν θύματα, παραπέμπει σε προηγούμενη προκήρυξη των «Πυρήνων», με την οποία η οργάνωση διευκρίνιζε ότι δεν έχει στόχο να προκαλέσει ανθρώπινες απώλειες.

Είναι η πρώτη φορά που σημειώνεται ανάλογη επίθεση σε χώρο της Βουλής, σε μια από τις καλύτερα φυλασσόμενες περιοχές της Αθήνας.

Περισσότερα στοιχεία για τις κινήσεις των δραστών ίσως προκύψουν από το υλικό που καταγράφουν οι κάμερες ασφαλείας στην περιοχή και το οποίο εξετάζεται.

Λίγη ώρα μετά την έκρηξη ακολούθησαν δύο ακόμα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα στην Αμεσο Δράση για βόμβες στο Σύνταγμα και το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, τα οποία όμως αποδείχθηκαν φάρσα.

in.gr

Υπουργείο Άμυνας: Ηταν «διαβασμένοι» για όλα τα θέματα Πενταγώνου

Πρωτοφανή παρέμβαση «ακόμη και σε θέματα που άπτονται του πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας» χαρακτηρίζουν ανώτερες πηγές του υπουργείου Αμυνας τα όσα είπαν οι ελεγκτές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής οι οποίοι βρέθηκαν στην Αθήνα για να ξεσκονίσουν τις λεπτομέρειες του Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ).

Το κλιμάκιο της ΕΕ, το οποίο αποτελούν ο διευθυντής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Επιτροπής, ο Γερμανός κ. Γιούργκεν Κρέγκερ, και ο τμηματάρχης αρμόδιος για τις ελληνικές υποθέσεις, ο Πορτογάλος κ. Ζοάο Ναγκουέρε, επισκέφθηκε χθες το Πεντάγωνο.

Οι δύο κοινοτικοί αξιωματούχοι συναντήθηκαν με συμβούλους τόσο του υπουργού κ. Ευ. Βενιζέλου όσο και του αναπληρωτή υπουργού κ. Π. Μπεγλίτη. Τι ζήτησαν όμως οι απεσταλμένοι των Βρυξελλών; Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν αρκέστηκαν να ακούσουν γενικότητες για μειώσεις λειτουργικού κόστους, για τον σχεδιασμό περί νέου νόμου για τις προμήθειες, για εξορθολογισμό των εξοπλιστικών δαπανών, για ενίσχυση της διαφάνειας, κλπ. Εμφανίστηκαν να έχουν μελετήσει συγκεκριμένα θέματα, προφανώς διότι βάσει και της πρότερης εμπειρίας της Επιτροπής από την Ελλάδα «όποιος καεί στον χυλό, φυσά και το γιαούρτι». Και η βασική τους απαίτηση ήταν τα όποια μέτρα ληφθούν να έχουν διατηρήσιμο και μόνιμο χαρακτήρα, ενώ ο έλεγχος θα είναι διαρκής.

Ο κ. Κρέγκερ, Γερμανός γαρ, ήταν ιδιαίτερα αυστηρός. Ζήτησε μεταξύ άλλων από τους υπουργικούς συμβούλους να μάθει τι γίνεται με την επικαιροποίηση του Ενιαίου Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Ανάπτυξης- Εκσυγχρονισμού (ΕΜΠΑΕ) 2006- 2010. Ως γνωστόν, η νέα ηγεσία του υπουργείου Αμυνας επανεξετάζει το πρόγραμμα και έχει ήδη γίνει μια ευρεία σύσκεψη με τη συμμετοχή πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, χωρίς όμως προς το παρόν να έχει ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση.

Επιπλέον, εντός του 2010 θα πρέπει να ξεκινήσει και η διαδικασία για την έγκριση του επόμενου ΕΜΠΑΕ (2011- 2015) και ο κ. Κρέγκερ ζήτησε να ενημερωθεί για αυτό. Ο κ. Βενιζέλος έχει ήδη ανακοινώσει ότι καθώς τα προσεχή χρόνια μειώνονται οι παραδόσεις οπλικών συστημάτων, το συγκεκριμένο κονδύλι στον προϋπολογισμό θα μειωθεί σημαντικά.

Ωστόσο, καθώς υπάρχουν ανάγκες στις Ενοπλες Δυνάμεις, όπως η ανανέωση του στόλου των αεροσκαφών, οι ελεγκτές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θέλουν να διασφαλίσουν ότι θα αποφευχθούν παρεκκλίσεις από τα υπεσχημένα.

Αλλο ένα σημείο στο οποίο επέμειναν οι ελεγκτές της Επιτροπής, και είναι ενδεικτικό του πόσο λεπτομερώς προετοιμασμένοι ήρθαν, ήταν για το τι γίνεται με τα στρατόπεδα που σχεδιάζεται να κλείσουν για την εξοικονόμηση χρημάτων. Ρώτησε μάλιστα αν η κυβέρνηση έχει το σθένος να επωμιστεί το πολιτικό κόστος από το κλείσιμο στρατοπέδων. Σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησαν μείωση λειτουργικού κόστους κατά 12%, ακόμη και επανεξέταση της συμμετοχής σε διεθνείς και ειρηνευτικές αποστολές, ώστε να κλείσουν οι «τρύπες». Συζήτησαν επίσης και το θέμα της Νέας Δομής Δυνάμεων, που αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα των κκ. Βενιζέλου και Μπεγλίτη, και η μορφή της θα επηρεάσει και τις μελλοντικές προμήθειες.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 8/1/2010

Κύπρος: Κατέβασαν την ελληνική σημαία από τον τάφο του Τ. Παπαδόπουλου

Άγνωστοι κατέβασαν και πέταξαν την ελληνική σημαία από τον τάφο του τέως προέδρου της Δημοκρατίας, Τάσσου Παπαδόπουλου.

Άγνωστοι κατέβασαν και πέταξαν την ελληνική σημαία, που κυμάτιζε μαζί με την κυπριακή, στον τάφο του τέως προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου.

Τη σημαία εντόπισαν πίσω από το περιτοίχισμα του κοιμητηρίου δύο αστυνομικοί της προσωπικής φρουράς της οικογένειας Τάσσου Παπαδόπουλου, οι οποίοι κάθε πρωί περιποιούνται τον τάφο και ανάβουν το καντήλι.

Σύμφωνα με πληροφορίες του ΡΙΚ η σημαία αφαιρέθηκε από τον ιστό. Το σχοινί που κρατούσε τη σημαία δεν εντοπίσθηκε.

Στη περιοχή του κοιμητηρίου, η οποία έχει αποκλεισθεί, διεξάγονται εξονυχιστικές έρευνες από άντρες της εγκληματολογικής υπηρεσίας του Αρχηγείου Αστυνομίας και τους ανακριτές, που εξετάζουν την υπόθεση της κλοπής, πριν από ένα μήνα, της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου.

Δηλώσεις εκπροσώπου Αστυνομίας

Η Αστυνομία δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η αφαίρεση της Ελληνικής σημαίας, που κυμάτιζε μαζί με την Κυπριακή, στον τάφο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου να συνδέεται με την κλοπή της σορού του.

Ο εκπρόσωπος Τύπου της Αστυνομίας Μιχάλης Κατσουνωτός, δήλωσε ότι αυτή είναι μια εκδοχή, η οποία διερευνάται στο πλαίσιο των ανακρίσεων. Ερωτηθείς, εάν με αφορμή και το σημερινό συμβάν η Αστυνομία προσανατολίζεται σε τοποθέτηση φρουράς στον τάφο του Τάσσου Παπαδόπουλου, ανέφερε ότι αυτό έγινε μετά τη σύληση.

Είχε, είπε, τοποθετηθεί φρουρά στο κοιμητήριο, η οποία διατηρήθηκε για αρκετό χρονικό διάστημα και τώρα διεξάγονται συχνές περιπολίες. Μετά το νέο συμβάν, πρόσθεσε, στο πλαίσιο των περιπολιών θα λαμβάνονται τα μέτρα, τα οποία η αστυνομία κρίνει ότι είναι αποτελεσματικά.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 8/1/2010

Μια ΜΚΟ πίσω από το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια!

Toυ FactorX

Η θέση σε διαβούλευση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών για τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας με διαδικασίες express στους μετανάστες που έχουν συμπληρώσει μια 5ετία στη Χώρα έχει κυριολεκτικά σοκάρει την ελληνική κοινωνία. Και όλοι διερωτώμεθα πώς προέκυψε αυτό το κείμενο και τι κρύβεται πίσω από αυτές τις τόσο προωθημένες και ακραίες θέσεις. Επειδή όμως εμείς είμαστε πάντοτε καλά πληροφορημένοι, θα σας λύσουμε και αυτή την απορία.

Λίγο πριν από τις εκλογές η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» υπέβαλε στον τότε Υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο ένα σχέδιο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, το οποίο περιελάμβανε όλες τις θέσεις του σημερινού Κώδικα Ραγκούση (πολιτογράφηση αλλοδαπού στα 5 χρόνια, υποχρέωση αιτιολογίας στην απόρριψη της πολιτογράφησης, κτήση της ιθαγένειας από τα παιδιά των μεταναστών με απλή δήλωση κλπ.). Ο κ. Παυλόπουλος απέρριψε τις προτάσεις της Επιτροπής, εξηγώντας μάλιστα σε ειδική εκδήλωση που έγινε στην ΕΣΗΕΑ πού θα οδηγούσε την Ελλάδα μια τέτοια παράλογη νομοθετική ρύθμιση.

Λίγους μήνες μετά, σε Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και με Υπουργό τον κ. Ραγκούση, το ίδιο σχέδιο της ίδιας ΜΚΟ γίνεται δεκτό και συνιστά το πρώτο μέρος του περίφημου νομοσχεδίου για την ιθαγένεια και την ψήφο των μεταναστών! Μάλιστα η ΜΚΟ έβγαλε στην ιστοσελίδα της και πανηγυρικό δελτίο τύπου, στις 23.12.2009, «χαιρετίζοντας τη νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης» που περιλαμβανόταν στο δικό της το σχέδιο και ζητώντας «να μην υπαναχωρήσει σε πιέσεις που ήδη ξεκίνησαν για λιγότερο φιλελεύθερες λύσεις»! Για του λόγου το αληθές όποιος θέλει μπορεί να μπει στην ιστοσελίδα της ΜΚΟ (www.hlhr.gr) όπου θα βρει το κείμενο του σχεδίου Κώδικα που απεστάλη στο Υπουργείο, την επιστολή στον Υπουργό, τα δελτία τύπου, αλλά και ενδιαφέροντα στοιχεία για τη διοίκηση της ΜΚΟ με την επωνυμία «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου».

Ποια είναι, επιτέλους, αυτή η ΜΚΟ που κατάφερε να περάσει στην Κυβέρνηση παρά τη σφοδρή αντίδραση των αρμόδιων υπηρεσιακών παραγόντων ένα τόσο επικίνδυνο για τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας νομοσχέδιο;

Στην Ελλάδα η ιθαγένεια χορηγείται από τις …ΜΚΟ

Πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, της οποίας τα κείμενα υιοθέτησε η Κυβέρνηση ως νέο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας είναι ο κ. Δημήτρης Χριστόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Αν ο Πρόεδρος της Ένωσης είναι εκείνος που εκφράζει και υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τις αρχές της, τότε ο κ. Χριστόπουλος έχει …πλούσιο βιογραφικό: Τον Μάιο του 2009, όπως καταγγέλλουν οι φοιτητές του, ο κ. Χριστόπουλος, για μια ακόμη φορά, τους υπέβαλε σε γραπτές εξετάσεις δίνοντας τους να σχολιάσουν είτε έναν υποθετικό πίνακα που αναπαριστούσε τον Ιησού Χριστό σε στιγμή σεξουαλικής συνεύρεσης με λαϊκή τραγουδίστρια ντυμένη καλόγρια (!!!) είτε το βιβλίο γνωστού αυστριακού συγγραφέα όπου ο Χριστός, μεταξύ άλλων, εμφανίζεται να κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών…(όλο το κείμενο των θεμάτων του καθηγητή είναι δημοσιευμένο στο φύλλο της 22.5.2009 της Εφημερίδας Espresso).

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ο κύριος πρόεδρος έχει αναπτύξει έντονη συγγραφική δραστηριότητα υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των …μειονοτήτων στην Ελλάδα, επιχειρώντας να παρουσιάσει την ελληνική μειονότητα της Αλβανίας «μακριά από την ελληνοκεντρική θεώρηση που προτάσσει κατά βούληση τα εθνικά δίκαια», όπως λέει ο ίδιος σε σχετικό βιβλίο, που έχει συγγράψει από κοινού και με άλλα μέλη του Δ.Σ. της Ένωσης. Υπήρξε επίσης ενεργό μέλος του Κέντρου Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων που υποστήριξε την ίδρυση σκοπιανής «Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού» στη Φλώρινα, κεντρικός ομιλητής σε ημερίδες στο Πάντειο για την τσαμουριά και τους τσάμηδες και πολλά άλλα.

Με αυτούς τους επικίνδυνους για τη Χώρα σκοπούς η ΜΚΟ «Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» κατάφερε να «περάσει» σχέδιο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, υποκαθιστώντας την Κυβέρνηση στη νομοθετική της λειτουργία.

Γιατί κύριε Ραγκούση επιτρέψατε σ’ αυτούς τους κύκλους να νομοθετούν και να καθορίζουν ποιος είναι Έλληνας και ποιος όχι;

strategy-geopolitics4.blogspot.com

Νέες προκλήσεις των Τούρκων ανήμερα των Φώτων

Για δεύτερη φορά απο τα Χριστούγεννα παραβίασαν οι Τούρκοι το μνημόνιο για τα μέτρα εμπιστοσύνης, στέλνοντας στο Αιγαίο μαχητικά αεροσκάφη ανήμερα της εορτής των Φώτων.

Συγκεκριμένα, και παρά την απαγόρευση των μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης που ισχύουν απο το 1988, σύμφωνα με τα οποία απαγορεύονται πτήσεις για ασκήσεις στο Αιγαίο κατά τις μεγάλες εθνικές και θρησκευτικές εορτές των δυο χωρών, η τουρκική αεροπορία έστειλε σήμερα δυο σχηματισμούς με συνολικά 16 αεροσκάφη εντός του FIR Aθηνών.

Τα αεροσκάφη, που δεν είχαν υποβάλλει σχέδια πτήσεως, παραβίασαν έξι φορές τον εθνικό εναέριο χώρο. Τα αεροσκάφη της τουρκικής αεροπορίας, τέσσερα εκ των οποίων ήταν οπλισμένα, αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από ελληνικά αεροσκάφη επιτήρησης. Εμπλοκές δεν σημειώθηκαν.

Ωστόσο θα πρέπει να επισημανθεί ότι η πρώτη οκτάδα των τουρκικών αεροσκαφών μπήκε στο FIR Αθηννών απο την περιοχή μεταξύ Χίου και Σάμου μια ώρα αφότου είχε προσγειωθεί στη Λέσβο ( 9: 30 π.μ) το κυβερνητικό αεροσκάφος GulfStream - 5. το οποίο μετέφερε στο νησί τον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, για την εορτή των Θεοφανίων. Επίσης εκείνη την ώρα (9: 40 πμ) είχε προσγειωθεί στο Αγαθονήσι το ελικόπτερο SUPER PUMA με το οποίο μετέβη στο νησί ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας.

Πιο προκλητική ήταν η είσοδος της δεύτερης τουρκικής οκτάδας που έγινε γύρω στη μια και τριάντα το μεσημέρι καθώς αυτό συνέβη ενώ οι Τούρκοι γνώριζαν ότι μόλις είχαν απογειωθεί και βρίσκονταν στον αέρα το κυβερνητικό αεροσκάφος με τον Πρωθυπουργό και το ελικόπτερο με τον αναπληρωτή υπουργό, απο τη Λέσβο και το Αγαθονήσι αντίστοιχα. Τα τουρκικά αεροσκάφη μπήκαν αυτή τη φορά απο την περιοχή μεταξύ Λήμνου και Λέσβου με κατευθυνση νοτιοδυτική.

Το κυβερνητικό αεροσκάφος με τον κ. Παπανδρέου, συγκεκριμένα, είχε απογειωθεί απο τη Λέσβο 12 λεπτά πριν τα τουρκικά αεροσκάφη μπουν στο FIR Αθήνας. Το ελικόπτερο με τον κ. Δρούτσα απογειώθηκε απο το Αγαθονήσι περίπου την ώρα που τα τουρκικά αεροσκάφη εξέρχοντο προς την Τουρκία.

Πηγές της αεροπορίας ανέφεραν ότι δεν υπήρξε καμία προσέγγιση ή απειλή των τουρκικών μαχητικών με τα συγκεκριμένα αεροσκάφη. Σε καμία περίπτωση, έλεγαν οι ίδιες πηγές, τα τουρκικά F 16 δεν είχαν μικρότερη απόσταση απο 40 μίλια απο το κυβερνητικό GulfStream - 5, ενώ η απόσταση τους απο το ελικόπτερο με τον κ. Δρούτσα ήταν περίπου 25 μίλια.

Πάντως σύμφωνα με έγκυρες στρατιωτικές πηγές η ελληνική αεράμυνα η οποία ήταν παρούσα στην περιοχή κατά την δεύτερη είσοδο των τουρκικών αεροσκαφών με δύο F-16 block 52 plus και δυο mirage 2000-5, καθυστέρησε με συγκεκριμένο σχέδιο και τακτικές την πορεία των τουρκικών αεροσκαφών. Σε επιφυλακή άμεσης απογείωσης ήταν και άλλα ζεύγη αεροσκαφών της ελληνικής αεράμυνας σε διάφορες βάσεις στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα. Παραβίαση των μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης την ημέρα των Θεοφανίων είχε να γίνει απο το 1998. Την παραμονή των Φώτων είχε μεταβεί στο Αγαθονήσι με ελικόπτερο Σινούκ ο Αρχηγός ΓΕΣ αντιστράτηγος Φραγκούλης Φράγκος χωρίς να σημειωθεί καμία τουρκική δραστηριότητα.

Τα περασμένα Χριστούγεννα οκτώ τουρκικά αεροσκάφη είχαν μπει απροειδοποίητα και σπάζοντας τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης στο Αιγαίο, έκαναν πολλές παραβιάσεις για πρώτη φορά, ανήμερα τέτοιας εορτής, μετά απο 12 χρόνια (1997).

Τότε ο Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Ιωάννης Πατσαντάρας, κάλεσε απο τη Λάρισα στο τηλέφωνο τον τούρκο ομόλογο του Κορκάν Πουλατσού, στο Εσκί Σεχίρ, και του επεσήμανε την πρόκληση που έκαναν ανήμερα τα Χριστούγεννα, και πριν καλά καλά τελειώσει ο εκκλησιασμός, οι Τούρκοι. Ο Τούρκος Αρχηγός τακτικής αεροπορίας κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει του ευχήθηκε «Καλά Χριστούγεννα» και στις συνεχείς επισημάνσεις του κ. Πατσαντάρα περιορίστηκε στη συνέχεια να πει ότι επρόκειτο για μια συνήθη ημέρα πτήσεων....

Η Αθήνα προέβη σε διπλωματικές ενέργειες και ενημέρωσε τους εταίρους στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι συνεχιζόμενες και κλιμακούμενες προκλήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο προβληματίζουν την Αθήνα παρ΄ότι η Ελληνική αεροπορία είναι ιδιαίτερα προσεκτική. Μάλιστα στην τελευταία μεγάλη θρησκευτική εορτή των Τούρκων κράτησε, όπως λένε αξιωματούχοι του ελληνικού Πενταγώνου, όλα όσα προβλέπονται στο έπαρκο στο Μνημόνιο για τα μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης.

Τα στοιχεία που δείχνουν, σύμφωνα με αξιωματούχους του ΓΕΕΘΑ, την αύξηση της προκλητικότητας της τουρκικής αεροπορίας, την οποία η ηγεσία του υπουργείου Άμυνας αντιμετωπίζει με στρατηγική ψυχραιμία, αποτελούν η ποιοτική αναβάθμιση ορισμένων δεικτών της τουρκικής αεροπορικής δραστηριότητας. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά το 2009 οι υπερπτήσεις ελληνικών νησιών έφτασαν τις 51, ενώ οι ίδιοι τόνιζαν ότι πολύ περισσότερες φορές οι σχηματισμοί αεροσκαφών που μπαίνουν στο Αιγαίο χωρίς προειδοποίηση έχουν επιθετικά χαρακτηριστικά.

Είναι αρκετές οι φορές, πρόσθεταν, ιδίως τελευταία που έχουν μπει σε πεδία βολών που είτε είναι ενεργοποιημένα και δεσμευμένα, είτε ακόμα βρίσκονται εκείνη την ώρα ασκήσεις και βολές εν εξελίξει.

Τις ημέρες των εορτών, για πρώτη φορά, οι Τούρκοι «ειδοποίησαν» μέσω ασυρμάτου ελληνικό στρατιωτικό μεταγωγικό αεροσκάφος C130 που είχε απογειωθεί απο τη Ρόδο με προορισμό τη Κω μεταφέροντας αδειούχους στρατιωτικούς ότι δήθεν παραβιάζει τον τουρκικό εναέριο χώρο!

Στην επικινδυνότητα ιδίως των υπερπτήσεων ελληνικών νησιών έχουν αναφερθεί και δημόσια αμερικανοί αξιωματούχοι.

ΤΑ ΝΕΑ, 6/1/2010

Νομοσχέδιο για την ιθαγένεια: ανάγκη, παγίδες, ιδεολογήματα

Προβληματισμοί σχετικά με την επιχείρηση μαζικών ελληνοποιήσεων

Του Σταύρου Λυγερού

Το νομοσχέδιο για παραχώρηση ιθαγένειας σε μετανάστες συνεχίζει την πρακτική του ελληνικού κράτους να νομιμοποιεί μαζικά καταστάσεις, που διαμορφώθηκαν κατά κανόνα με παράνομο τρόπο. Υπενθυμίζουμε τις άδειες παραμονής που δόθηκαν σε παράνομους μετανάστες από τις κυβερνήσεις Σημίτη και Καραμανλή.

Και οι δύο κυβερνήσεις διαβεβαίωναν ότι με τη μαζική νομιμοποίηση θα λυνόταν το πρόβλημα. Τα κύματα των παράνομων μεταναστών, όμως, θυμίζουν τις γενιές αυθαιρέτων. Κάθε νομιμοποίηση τροφοδότησε το επόμενο κύμα, ενισχύοντας την εντύπωση ότι όποιος μπαίνει στην Ελλάδα παρανόμως κατά κανόνα δεν τον διώχνουν και κάποια στιγμή νομιμοποιείται. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, πάει πιο μακριά. Στήνει μια βιομηχανία ελληνοποιήσεων με υπαρκτό επιχείρημα την κάλυψη κοινωνικών-ανθρωπιστικών αναγκών. Πίσω απ’ αυτό, όμως, υπάρχει και το ιδεολόγημα του πολυεθνικού/πολυπολιτισμικού μοντέλου, αλλά και ψηφοθηρική σκοπιμότητα. Οι μαζικές ελληνοποιήσεις και η παραχώρηση στους μετανάστες δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές εκλογές θα εξασφαλίσουν στο ΠΑΣΟΚ ένα ισχυρό πριμ, τουλάχιστον στην κρίσιμη αναμέτρηση του 2010.

Παρενέργειες

Οι Ανατολικοευρωπαίοι μετανάστες της δεκαετίας 1990, που κατά κανόνα έχουν πια νομιμοποιηθεί, προκάλεσαν κοινωνικές παρενέργειες, αλλά λόγω πολιτισμικής ταυτότητας και τρόπου ζωής έχουν πια εισέλθει σε τροχιά κοινωνικής ενσωμάτωσης. Δεν αναμένεται να συμβεί το ίδιο με τις διογκούμενες ροές μουσουλμάνων από την Ασία και την Αφρική. Η πείρα έχει αποδείξει ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους έχουν την τάση να αναπαράγουν στο δυτικό περιβάλλον τον τρόπο που ζούσαν στις χώρες προέλευσής τους και ως εκ τούτου να μην ενσωματώνονται. Εξ ου και η τάση δημιουργίας γκέτο.

Οι μετανάστες που εισέρχονται παρανόμως στην Ελλάδα έχουν προορισμό δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Λίγοι, όμως, καταφέρνουν να φύγουν από τη χώρα μας. Εχει αποδειχθεί ότι είναι πιο εύκολη η παράνομη είσοδος από την παράνομη έξοδο. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται σαν χώρα–τράνζιτ, αλλά καταλήγει να γίνεται προορισμός, με αποτέλεσμα να λιμνάζει εδώ ο κύριος όγκος.

Η διαρκής συσσώρευση παράνομων μεταναστών, που εκ των πραγμάτων αδυνατούν να βρουν εργασία και όποτε βρίσκουν είναι «μαύρη» και κακοπληρωμένη, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την ασυδοσία, υπονομεύει τις κοινωνικές ισορροπίες και αλλοιώνει την εθνική ταυτότητα.

Αυτή είναι η κατάσταση και θα έπρεπε να έχει προκαλέσει ευρεία συζήτηση, όπως σε ευρωπαϊκές χώρες που αντιμετωπίζουν πολύ μικρότερο πρόβλημα. Στην Ελλάδα, όμως, η παράνομη μετανάστευση θεωρείται πρόβλημα ρουτίνας και προσεγγίζεται με ανέξοδες αντιρατσιστικές ρητορικές, που στην πράξη τροφοδοτούν τον ρατσισμό. Κάθε διαφωνία χαρακτηρίζεται «ακροδεξιά» και «ρατσιστική». Η ιδεολογική τρομοκρατία, όμως, ποτέ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Απλώς, ακυρώνει τη δημόσια συζήτηση και βεβαίως χαρίζει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και ειδικά λαϊκά στρώματα στο ΛΑΟΣ.

Στην προσπάθειά της να αποτρέψει την ανάπτυξη ξενοφοβίας και ρατσισμού, η ευρύτερη Αριστερά υποβαθμίζει συστηματικά τις αρνητικές επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευσης. Ο στρουθοκαμηλισμός της φέρνει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Αφήνει πολιτικό κενό και διευκολύνει την Ακροδεξιά να διεισδύσει στα λαϊκά στρώματα. Αυτά είναι, άλλωστε, που κυρίως θίγονται από την παράνομη μετανάστευση και στο επίπεδο της απασχόλησης (λόγω του αθέμιτου ανταγωνισμού από τη «μαύρη» εργασία) και σε πολλές πτυχές της καθημερινής ζωής.

Θέμα πολιτικής

Η παραχώρηση ιθαγένειας πρέπει να εντάσσεται στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης πολιτικής. Τέτοια πολιτική, όμως, δεν υφίσταται. Εξ ου και το πρόβλημα συνεχώς οξύνεται. Αντί να θεσμοθετήσει αντικίνητρα για να συρρικνώσει τις ροές παράνομων μεταναστών, η κυβέρνηση Παπανδρέου μεθοδεύει βιομηχανία πολιτογραφήσεων, που εκ των πραγμάτων λειτουργεί ως κίνητρο.

Είναι προφανώς επιβεβλημένο να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια τα παιδιά νόμιμων μεταναστών, που γεννήθηκαν, ζουν και πάνε σχολείο στην Ελλάδα. Δεν πρέπει να ισχύει το ίδιο για παιδιά που εισήλθαν παρανόμως με τους γονείς τους στην Ελλάδα. Δεν αρκεί να έχουν φοιτήσει μερικά χρόνια σε ελληνικά σχολεία, για να τους δίνεται η ιθαγένεια. Οι αιτήσεις πρέπει να εξετάζονται με θετική διάθεση, αλλά κατά περίπτωση.

Η εύκολη παραχώρηση ιθαγένειας στα παιδιά είναι από μόνη της ένα κίνητρο για τους παράνομους μετανάστες να τεκνοποιήσουν. Το κίνητρο αυτό καθίσταται πολύ πιο ισχυρό από τη διάταξη, που προβλέπει ότι όποιο παιδί γεννηθεί στην Ελλάδα και είναι «άγνωστης ιθαγένειας» ή δεν μπορεί να αποκτήσει άλλη ιθαγένεια θα παίρνει αυτομάτως την ελληνική. Η διάταξη αυτή (υπάρχει και στον κώδικα που ψηφίστηκε το 2004) είναι ασαφής και ανοίγει ένα επικίνδυνο παράθυρο.

Υπενθυμίζουμε ότι η μεγάλη πλειονότητα των μεταναστών που εισέρχονται παρανόμως στην Ελλάδα δεν έχουν χαρτιά και δεν αποκαλύπτουν τη χώρα καταγωγής τους για να μην απελαθούν. Ενα τέτοιο ζευγάρι γεννάει στην Ελλάδα παιδί. Το παιδί μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια των γονιών του, αλλά αυτοί έχουν ισχυρό κίνητρο να το κατατάξουν στην κατηγορία «άγνωστη ιθαγένεια», για να πάρει αμέσως την ελληνική ιθαγένεια.

Στη συνέχεια, ως πρόσωπα που έχουν τη γονική φροντίδα τέκνου ελληνικής ιθαγένειας, μπορούν να πολιτογραφηθούν, κατ’ εξαίρεση της ισχύουσας προϋπόθεσης για νόμιμη συνεχή παραμονή στην Ελλάδα τουλάχιστον πέντε ετών. Αρκεί να βρίσκονται στη χώρα έστω και παρανόμως για τρία χρόνια.

Το μήνυμα πως η Ελλάδα δίνει σχετικά εύκολα ιθαγένειες θα φθάσει στις χώρες προέλευσης των παράνομων μεταναστών και θα τροφοδοτήσει το ρεύμα παράνομης μετανάστευσης. Αυτή τη φορά, μάλιστα, θα έρχονται ζευγάρια και οικογένειες. Οι ταλαίπωροι αυτοί άνθρωποι δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν τις δυνατότητες του νόμου για να τις εκμεταλλευθούν. Τις γνωρίζουν, όμως, τα κυκλώματα παράνομης διακίνησης και οι δικηγόροι τους.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 3/1/2010