Προμήνυμα επικείμενης επίθεσης στο Ιράν;

Η NASA δημοσιεύει καθημερινά αστρονομικές φωτογραφίες στο site http://apod.nasa.gov/apod/. Οι φωτογραφίες αυτές προέρχονται από δορυφόρους, τηλεσκόπια ή από ερασιτέχνες αστρονόμους και αστροφωτογράφους και την παρακολουθώ τακτικά καθώς με ενδιαφέρει το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Στις 16 και 19 Δεκεμβρίου δημοσιεύθηκαν δυο φωτογραφίες από το Ιράν και από Ιρανούς φωτογράφους και πολύ σπάνια φωτογραφίες από την ίδια χώρα (πόσο μάλλον από το Ιράν) δημοσιεύονται τόσο κοντά χρονικά η μια με την άλλη. Η μια έδειχνε ενα μετέωρο και η άλλη έδειχνε την έκλειψη σελήνης φωτογραφημένη σε διαδοχικά frames. Και οι δυο φωτογραφίες είναι σαν να απεικονίζουν κάτι με κατεύθυνση στην γη, σαν πύραυλος ή βλήμα...μήπως κάποιοι θέλουν να προειδοποιήσουν ή να απειλήσουν για κάτι; συγχρονικότητα μήπως;

16/12/2011

19/12/2011

Πέθανε ο Κιμ Γιονγκ Ιλ

Ο ηγέτης της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ- Ιλ οδήγησε τη χώρα του στην απομόνωση και στο κατώφλι της οικονομικής καταστροφής, ενώ ηγείτο ενός από τους μεγαλύτερους στρατούς στον κόσμο προκαλώντας διεθνώς έντονη ανησυχία για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.

Ο Κιμ πέθανε το Σάββατο από καρδιακή προσβολή ενώ ταξίδευε με το τρένο. Όπως μετέδωσε το Κορεατικό Κεντρικό Πρακτορείο Ειδήσεων(KCNA), ο θάνατός του προήλθε από «μεγάλη πνευματική και οργανική κόπωση» .

Σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του, ήταν 69 ετών.

Η κηδεία του θα τελεστεί στην Πιονγκγιάνγκ στις 28 Δεκεμβρίου. Περίοδος πένθους για τον «Αγαπητό Ηγέτη» κηρύχτηκε στη χώρα μέχρι τις 29 Δεκεμβρίου.

Το KCNA χαρακτήρισε τον γιο του Κιμ Γιονγκ- Ουν «μεγάλο διάδοχο του επαναστατικού σκοπού του 'Τζούχε' και διαπρεπή ηγέτη του κόμματός μας, του στρατού και του λαού» -στην πρώτη τέτοια αναφορά στο πρόσωπο του νεότερου γιου του εκλιπόντος ηγέτη που προοριζόταν για διάδοχός του.

Το κομμουνιστικό καθεστώς κάλεσε τον βορειοκορεατικό λαό να στηρίξει και να παραμείνει πιστός στον Κιμ Γιονγκ-Ουν.

Το «Τζούχε» είναι η πολιτική ιδεολογία της αυτάρκειας της Βόρειας Κορέας.

Οι πληροφορίες για τη ζωή του Κιμ ήταν αυστηρά ελεγχόμενες, αλλά ήταν γνωστό ότι είχε προβλήματα υγείας από το 2008, όταν υπέστη εγκεφαλικό.

Έκτοτε, υπήρχε έντονη φημολογία ως προς το πρόσωπο που θα τον διαδεχόταν. Το ερώτημα φαίνεται να απαντήθηκε όταν ο Κιμ διόρισε τον τρίτο και νεότερο γιο του Κιμ Γιονγκ-Ουν σε ανώτατα αξιώματα στο συνέδριο του κυβερνώντος Κορεατικού Κόμματος των Εργατών, τον Σεπτέμβριο του 2010.

Τα αξιώματα ήταν παρεμφερή με εκείνα που ο εκλιπών Κιμ είχε αναλάβει προτού διαδεχτεί τον πατέρα του το 1994.

Ο πατέρας του, «Μέγας Ηγέτης» και «Αιώνιος Πρόεδρος» Κιμ Ιλ-Σουνγκ, επίσης πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Τον θάνατο του Κιμ Γιονγκ-Ιλ ανακοίνωσε με τρεμάμενη φωνή και δάκρυα στα μάτια μια μαυροφορεμένη παρουσιάστρια ειδήσεων από την κρατική τηλεόραση.

Για τον διάδοχό του ελάχιστες πληροφορίες είναι γνωστές, γιατί η συζήτηση σχετικά με την οικογένεια του Κιμ Γιονγκ-Ιλ θεωρείται ταμπού στη Βόρεια Κορέα.

Ο Κιμ Γιονγκ-Ουν φέρεται ότι είναι σχεδόν 30.

Μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Κιμ, ο στρατός της Νότιας Κορέας τέθηκε σήμερα σε συναγερμό. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού μετέδωσε ότι ο βορειοκορεατικός στρατός έχει εντείνει την δραστηριότητά του κατά μήκος των κοινών τους συνόρων. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοίνωσε ότι τα μέτρα ασφαλείας στην κορεατική μεθόριο ενισχύθηκαν από τις νοτιοκορεατικές και τις αμερικανικές δυνάμεις.

Οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο Κορέες τυπικά παραμένουν σε εμπόλεμη κατάσταση μετά τον Πόλεμο της Κορέας (1950-53) που έληξε με κατάπαυση του πυρός αντί με ειρηνευτική συμφωνία.

Μάλιστα, επιδεινώθηκαν με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα της Πιονγκγιάνγκ, αλλά και μετά τον βομβαρδισμό τον Νοέμβριο του 2010 ενός νοτιοκορεατικού νησιού και την βύθιση νοτιοκορεατικής φρεγάτας τον Μάρτιο του 2010, την οποία η Σεούλ καταλογίζει στην Πιονγκγιάνγκ αλλά εκείνη το διαψεύδει.

Ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ χαρακτηρίστηκε εγκληματικός εγκέφαλος φονικών επιθέσεων, ήταν κωμικός ως οικοδεσπότης, διακωμωδήθηκε από ταινίες του Χόλιγουντ, ενώ η κυβέρνηση του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους του νεότερου τον χαρακτήρισε ηγέτη «τυραννικής στρατιωτικής βάσης» . Έγινε διάσημος για την περίεργη κόμμωσή του και τα παπούτσια-πλατφόρμες.

Οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας υποστηρίζουν ότι ο Κιμ διέταξε τη βομβιστική επίθεση της Ρανγκούν το 1983, με στόχο τον πρόεδρο της νότιας Κορέας Τσουν Ντου-χουάν που επισκεπτόταν τη Βιρμανία, κατά την οποία σκοτώθηκαν 17 ανώτατοι Νοτιοκορεάτες αξιωματούχοι, καθώς και την κατάρριψη ενός αεροσκάφους της Korean Air το 1987 που προκάλεσε τον θάνατο 115 ανθρώπων.

Επίσης θεωρείται ύποπτος ότι είχε σχεδιάσει την απαγωγή Ιαπώνων ζητώντας λύτρα, ότι έκανε εμπόριο ναρκωτικών μέσω των πρεσβειών της Βόρειας Κορέας και ότι είχε μετατρέψει τη χώρα σε μεγάλο παραγωγό πλαστών νομισμάτων.

Εθεωρείτο λάτρης των γυναικών και πότης, σύμφωνα με ανθρώπους του στενού του κύκλου που αργότερα εγκατέλειψαν τη χώρα. Φλέρταρε Ρωσίδες χορεύτριες και είχε συγκεντρώσει στην προσωπική του κάβα με κρασιά περισσότερα από 10.000 μπουκάλια τα οποία κατανάλωνε μαζί με τεράστιες ποσότητες από αστακούς και κονιάκ.

Διέθετε μία σειρά από τίτλους στη Βόρεια Κορέα, πλην εκείνου του προέδρου. Ο Κιμ Ιλ-Σουνγκ είχε λάβει μετά θάνατον τον τίτλο του ισόβιου προέδρου, ενώ ανάμεσα στους πιο σημαντικούς τίτλους που κατείχε ο Κιμ Γιονγκ-Ιλ ήταν εκείνοι του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Άμυνας- του πραγματικού κέντρου εξουσίας της χώρας- και του Ανώτατου Διοικητή του Κορεατικού Λαϊκού Στρατού.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 19/12/2011

Δρ. Αθανάσιος Δρούγος: Πολιτιστικές πληροφορίες με αφορμή το πρόσφατο συμπόσιο πληροφοριών

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ./. ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΟΥ ΣΕ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ. ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.Ε.ΔΡΟΥΓΟΣ

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ –ΒΡΕΤΑΝΟΙ-ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ-ΚΑΝΑΔΟΙ , ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΠΟΥ ΔΙΕΞΑΓΟΥΝ ΣΕ ΙΔΙΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΜΑΚΡΙΝΑ ΜΕΡΗ ΠΡΟΣΔΙΔΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ CULTURAL INTELLIGENCE. ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ-ΜΕΛΕΤΗ-ΕΜΠΕΔΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ-ΣΤΡΑΤΟΥΣ-ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ-ΦΥΛΕΣ ΠΟΥ ΕΝΕΡΓΟΥΝ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΘΕΜΑ, ΠΟΥ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΜΟΝΟ ΟΙ ΠΕΖΟΝΑΥΤΕΣ ΜΕ ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ 1942 ΕΙΧΑΝ ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΤΗΡΙΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΝΕΡΓΗΣΟΥΝ/ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΠΙΚΕΣ-ΦΥΛΕΤΙΚΕΣ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΚΛΠ.

ΜΕΤΑ ΤΗ 9/11 ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΕΝΔΕΛΕΧΩΣ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ. ΕΙΔΙΚΑ ΕΝ ΟΨΕΙ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΕ ΣΥΡΙΑ ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΕΧΗ 1-2 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΕΦΟΔΙΟ Η ΓΝΩΣΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ-ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΩΝ. ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΕΧΕΙ ΩΘΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ…

*ΣΤΗΝ ΜΕΛΕΤΗ-ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΕΤΟΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΙ-ΑΝΘΡΩΠΟΓΕΩΓΡΑΦΟΙ –ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΙ-ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΙΔΙΩΜΑΤΩΝ.

*ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΙΔΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ-ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ. ΗΔΗ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΕΧΟΥΝ ΕΠΕΚΤΑΘΕΙ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΛΛΕΓΙΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΙΠΛΩΜΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΕΣ-ΑΡΑΒΙΚΗ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΑΤΙΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ, ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΑ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΥ ΑΝΑΠΤΥΣΣΟΜΕΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΕΣ ΣΕ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΙΠΕΔΟ.

*ΕΙΔΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΤΩΝ ΕΙΔΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ-ΜΜΕ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΛΠ.

*ΕΘΝΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΕΛΕΤΕΣ-ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ-ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΟΙ-ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΟΙ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΔΡΑΜΟΥΝ ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΟ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΑ ΑΝΑΛΥΟΝΤΑΙ.

*ΟΙ ΛΕΓΟΜΕΝΕΣ HIGH VALUE TARGET TEAMS , ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΟΜΕΙΣ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ ΖΗΤΑΝΕ ΓΝΩΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΡΑΒΙΚΗΣ-ΟΥΡΝΤΟΥ-ΝΤΑΡΙ-ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ-ΚΟΡΕΑΤΙΚΗΣ-ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ-ΦΑΡΣΙ-ΚΑ ΓΛΩΣΣΩΝ ΜΕ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ Μ.ΑΝΑΤΟΛΗΣ- Β.ΑΦΡΙΚΗΣ -Κ.ΑΣΙΑΣ-ΚΑΥΚΑΣΟΥ-ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ...

ΗΔΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΤΡΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥΣΕΛΙΔΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΜΕ ΜΕΛΕΤΕΣ-ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ-ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ CULTURAL INTELLIGENCE./ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΕΛΑΒΑ ΚΑΙ ΕΧΩ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΑ ΜΕΛΕΤΩ.

ΑΥΤΑ ΒΕΒΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΨΙΛΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΛΗΦΘΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ. ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΤΑ ΣΤΕΛΕΧΗ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΩΝ-ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ-ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΚΛΠ. ΑΣ ΜΗΝ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ-ΣΟΜΑΛΙΑ-ΚΟΣΟΒΟ ΚΛΠ...

ΣΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ. ΠΧ ΣΤΟ ΚΟΣΟΒΟ ΟΙ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΣΤΕΛΕΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΩΝ ΚΑΙ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ΔΙΑΜΕΝΟΥΝ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥΣ.

ΠΗΓΗ

Η Μεγάλη Ληστεία

Από τον ΑΘΑΝΑΣΙΟ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟ

[Ο σοσιαλισμός της αστακομακαρονάδας] Είναι μία βροχερή Τετάρτη του Φεβρουαρίου 1981. Το βράδυ, σε μια ψαροταβέρνα του Χαλανδρίου, στον δρόμο προς Χολαργό, κοντά στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη, Γενικού Γραμματέα τότε του ΚΚΕ, συνευρίσκονται οι Ανδρέας Παπανδρέου, αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, Άκης Τσοχατζόπουλος, Γεράσιμος Αρσένης, Κωστής Βαΐτσος, Βάσω Παπανδρέου, Μένιος Κουτσόγιωργας και ο μετέπειτα δήμαρχος Χαλανδρίου Νίκος Πέρκιζας.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι σίγουρος για την εκλογική νίκη του «Κινήματος» στις εκλογές του Οκτωβρίου και η συζήτηση είναι πού θα βρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια για να μοιραστούν στις ορδές των «μη προνομιούχων» που ανυπόμονοι περιμένουν την ώρα της μεγάλης εισβολής.

«Πρόεδρε, δεν υπάρχει πρόβλημα», λέει ο Γεράσιμος Αρσένης, μετέπειτα «τσάρος της οικονομίας», στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. «Το διεθνές σύστημα», επιμένει, «έχει μεγάλη ρευστότητα και θα βρούμε αρκετό χρήμα να φέρουμε στην Ελλάδα. Εξάλλου, τα επιτόκια είναι χαμηλά, όπως και το ελληνικό δημόσιο χρέος. Υπάρχουν έτσι περιθώρια να αντιμετωπίσουμε και αιτήματα για παροχές, αλλά και μία πιθανή φυγή κεφαλαίων στις ξένες τράπεζες από βιομηχάνους και μεγαλοεισαγωγείς…».

«Δηλαδή λεφτά υπάρχουν, Μάκη», τονίζει ευχαριστημένος ο Ανδρέας Παπανδρέου. «Θα μπορέσουμε έτσι να δείξουμε στον λαό ότι μοιράζουμε χρήμα. Ποιος ποτέ θα μάθει ότι αυτό είναι δανεικό… Θα λέμε σε όλους τους τόνους ότι είναι το χρήμα του κατεστημένου, που τώρα ανήκει στους Έλληνες…», προσθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και δείχνει να απολαμβάνει το ουίσκι που πίνει.

«Οι γιαπωνέζικες τράπεζες ψοφάνε να δανείζουν χρήμα στην Ευρώπη, κύριε πρόεδρε», λέει στον Ανδρέα Παπανδρέου ο Κωστής Βαΐτσος, που είχε διεθνή εμπειρία από τη συμβουλευτική θητεία του σε χώρα της Λατινικής Αμερικής. Γνώριζε επίσης ο ίδιος –όπως και ο Ανδρέας Παπανδρέου– ότι στην διεθνή κεφαλαιαγορά κυκλοφορούσε και άφθονο μαύρο αραβικό χρήμα σε πετροδολάρια, που άλλο που δεν ήθελε να τοποθετηθεί σε χώρες όπως η Ελλάδα. Το χρήμα αυτό ήταν καλοδεχούμενο από τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ήθελε να το χρησιμοποιήσει για να εξαγοράσει στην κυριολεξία ψήφους και οπαδούς, ώστε να μονιμοποιήσει την παραμονή του στην εξουσία. Αυτό ήταν το μεγάλο όραμά του και, για να το αναλύσει κανείς, απαιτούνται πολλές σελίδες.

Με απλά λόγια, λέμε ότι, όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, δύο πράγματα τον ενδιέφεραν: Πρώτον, να διαλύσει την μισητή του –όπως είχε αποκαλύψει στον γράφοντα– Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (ΕΚΝΔ) και, δεύτερον, να καταλάβει την εξουσία. Επειδή μάλιστα γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία υποσχόμενος σοσιαλδημοκρατικού τύπου μεταρρυθμίσεις, οι οποίες εξάλλου ήσαν μέσα στο πρόγραμμα της ΕΚΝΔ, εφάρμοσε μία ριζοσπαστική, λαϊκιστική, τριτοκοσμικού τύπου στρατηγική, αξιοποιώντας τα κατώτατα δυνατά ερείσματα και ένστικτα που μπορεί να διαθέτει ένας λαός.

Σπουδασμένος στην Αμερική και οικονομολόγος, επηρεασμένος από τη σχολή της οικονομετρικής προσέγγισης των πραγμάτων, ο Ανδρέας Παπανδρέου –ο οποίος απεχθανόταν την Ευρώπη και την κουλτούρα της– ήταν ένας πολιτικός με ικανότητα τολμηρών τακτικών ελιγμών, που μπορούσε με άνεση να κινείται στρατηγικά στη βάση ορθολογικών επιλογών. Ένα σημαντικό την εποχή εκείνη στέλεχος του Κινήματος χαρακτήριζε τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ «κινούμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή». Μελετούσε κάθε κίνησή του και, κυρίως, στην Αμερική είχε διδαχθεί από ειδικούς επικοινωνιολόγους να καταλαβαίνει την ψυχολογία του όχλου, να συνθηματολογεί και να μπορεί να διαισθάνεται τι θέλει να ακούσει ο ακροατής.

«Ύστερα», γράφει ο Στάμος Ζούλας, «ο Ανδρέας είχε διαπιστώσει ότι στην Ελλάδα η πιθανότητα να αποκτήσει κάποιος δημοσιότητα είναι η εκπροσώπηση απόψεων με τρόπο που να διεγείρει, που να συγκινεί, και ιδιαίτερα σε θέματα που το συναισθηματικό στοιχείο είναι πολύ έντονο». Ακόμη και όσα οι πολιτικοί του αντίπαλοι θεωρούσαν ως ανερμάτιστη πολιτική και οβιδιακές μεταμορφώσεις, στην ουσία δεν ήταν παρά ένας συνειδητός και προσχεδιασμένος τακτικισμός που είχε ως πρωταρχικό –αν όχι αποκλειστικό– στόχο την κατάληψη της εξουσίας»[1]. Και η τελευταία όντως κατελήφθη τον Οκτώβριο του 1981 και έμελλε να κρατήσει, την πρώτη περίοδο, το ΠΑΣΟΚ και τον αρχηγό του στο τιμόνι της χώρας έως τον Ιούλιο του 1989.

2.

[Η δημιουργία των μηχανισμών]Εννέα χρόνια παραμονής στην εξουσία ήσαν αρκετά για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του να δημιουργήσουν αρθρώσεις και καταστάσεις που δύσκολα θα μπορούσαν αρθούν από φιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Ακόμα χειρότερα, την πασοκική περίοδο εμπεδώθηκε στην Ελλάδα και μία αντιδραστική τριτοκοσμική ιδεολογία η οποία σήμερα μόνον δεινά επιφυλάσσει στη χώρα. Εξάλλου, η ιδεολογία αυτή, σύμφωνα με τα γνωστά από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα πρότυπα, χρησίμευε ως άλλοθι στους μηχανισμούς που έπαιρναν σάρκα και οστά στην Ελλάδα σε αντικατάσταση του αποκαλούμενου «κράτους της δεξιάς». Μετά λοιπόν την επιχείρηση του Φεβρουαρίου 1982, όταν μία Κυριακή οι πρασινοφρουροί έκαναν δοκιμή πραξικοπήματος, σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μηχανισμοί του πασοκικού κράτους που δημιουργούσαν και νέες κοινωνικο-οικονομικές αρθρώσεις.

Κοντολογίς, ο Ανδρέας Παπανδρέου επεδίωξε –και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε– να δημιουργήσει μία φιλική προς το ΠΑΣΟΚ μεσαία τάξη, εσωστρεφή και εχθρική προς κάθε φιλελεύθερη και ευρωπαϊκή ιδέα. Επρόκειτο για μία τάξη που διψούσε για χρήμα, αλλά ήθελε να το αποκτήσει χωρίς κόπο και, κυρίως, όχι μέσα από μηχανισμούς της αγοράς και του οικονομικού ανταγωνισμού που συνεπάγεται η ελεύθερη οικονομία.

Έτσι, την περίοδο 1981-1985, εισρέουν στην Ελλάδα απίστευτα ποσά, δανεισμένα από ξένες τράπεζες, κυρίως ιαπωνικές, και δαπανώνται ασυστόλως στο όνομα της «καμένης γης», για να εκκολαφθεί η πασοκική εξουσία, η οποία ήταν και σαφέστατου τριτοκοσμικού χαρακτήρα. Την προαναφερόμενη περίοδο, η Ελλάδα δανείστηκε από το εξωτερικό περί τα 50 δισ. δολάρια, παράλληλα δε εισέπραξε και άλλα 26 δισ. δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. Μέσα σε μία τετραετία, δηλαδή, η χώρα είχε δεχθεί το ισόποσο ενός έτους Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ). Όσο για το δημόσιο χρέος της, από 28% του ΑΕΠ το 1980, είχε εκτιναχθεί στο 47,8% στα τέλη του 1985[2]. Είχε, δηλαδή, σχεδόν διπλασιασθεί χωρίς να γίνει στη χώρα ούτε ένα έργο! Αντιθέτως, η κατανάλωση είχε πάει στα ύψη, με αποτέλεσμα την αλματώδη άνοδο του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, το έλλειμμα του οποίου έφθασε να αντιπροσωπεύει το 14,5% του ΑΕΠ και να είναι το υψηλότερο κατά κεφαλήν στον κόσμο!

Στο επίπεδο της παραγωγής, όμως, η Ελλάδα υποχωρεί σημαντικά, οι εξαγωγές της παραμένουν στάσιμες, ενώ η βιομηχανία της ξεφτίζει και σταδιακά χάνεται.

Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, εδραιώνεται κοινωνικά και εξαγοράζει ψήφους, συνειδήσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, αγροτικούς συνεταιρισμούς, δήμους, κοινότητες. Όπως ψιθυρίζεται στους ευρωπαϊκούς διαδρόμους, το «Κίνημα» του Ανδρέα Παπανδρέου αποκτά καθεστωτικό χαρακτήρα και το ότι παραμένει στην Ευρώπη οφείλεται στο χρήμα που εισρέει στην Ελλάδα από τα διάφορα κοινοτικά Ταμεία. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται για πλουσιοπάροχες επιδοτήσεις ημέτερων αγροτών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, εκδοτών, ανώτερων και ανώτατων στελεχών επιχειρήσεων και, βεβαίως, κομματικών μηχανισμών.

Δημιουργείται έτσι σταδιακά ένα παρακράτος μαφιόζικου τύπου, το οποίο διεισδύει όλο και βαθύτερα στην πολιτική και κυριολεκτικά μολύνει τη δημοκρατία. Απίθανοι και αδίστακτοι εκπρόσωποι αυτού του παρακράτους δημιουργούν δίκτυα επικοινωνίας και επιρροής και αξιοποιούν στο έπακρο μια φαύλη «προοδευτική» δημοσιογραφία και ακόμα πιο φαύλους βαρώνους των μέσων μαζικής επικοινωνίας (ΜΜΕ). Αν δε κατά καιρούς τα σκάνδαλα, οι καταχρήσεις και οι λεηλασίες αυτού του παρακράτους βγαίνουν στη δημοσιότητα, αυτό οφείλεται αποκλειστικά σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς και σε προσωπικές έριδες των ανθρώπων που δεσπόζουν στο παρακράτος. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς… Ο Κοσκωτάς, ο Μαυράκης, ο Σταματελάτος, η Αγρέξ, τα καλαμπόκια, η Προμέτ, ο Οργανισμός Ανασυγκροτήσεως Επιχειρήσεων είναι μερικά από τα 200 σκάνδαλα του ΠΑΣΟΚ που είχε καταγράψει ο Γιάννης Λάμψας και είχε περιγράψει αναλυτικά σε άρθρα του στα τότε Επίκαιρα του Γιάννη Πουρνάρα.

Συγκλονιστικά και απολύτως ηλεγμένα στοιχεία για εκείνη την περίοδο περιέχονται σε ένα αποκαλυπτικό και πολύ σημαντικό βιβλίο του Δημήτρη Στεργίου, αρχισυντάκτη του Οικονομικού Ταχυδρόμου την εικοσαετία 1979-1999 και διευθυντή σύνταξης του ίδιου περιοδικού το 2000. Στο βιβλίο Το Πολιτικό Δράμα της Ελλάδος 1981-2005[3], ο συγγραφέας προέβλεπε την πτώχευση της χώρας από το 1989, όταν στην ουσία η Ελλάδα είχε απειληθεί με αποβολή από την Ευρωπαϊκή Ένωση – χωρίς να ιδρώσει κανενός το αυτί. Την αποκάλυψη αυτή είχε κάνει ο υπογράφων από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, δεχόμενος τόνους ύβρεων λάσπης από τους πραιτωριανούς της «Αλλαγής».

Την ώρα, λοιπόν, που κάποιοι ψάχνουν για «επαχθή χρέη» και παραπλανούν τον κόσμο, θα πρέπει κάποια πράγματα να τα δούμε από κοντά. Ειδικότερα δε θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι σε μία χρεοκοπία δεν υπάρχουν αμέτοχοι – κυρίως όταν η χρεοκοπία είναι απότοκος συλλογικής ληστείας, τους καρπούς της οποίας άλλοι γεύονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και κάποιοι ίσως καθόλου.

3.

[Αριθμοί και γεγονότα]Ο υπογράφων δέχεται ότι τα τριανταπέντε τελευταία χρόνια αρκετοί πολιτικοί πλούτισαν και κάποιοι υπερπλούτισαν ασκώντας το επάγγελμα του «εκπροσώπου του λαού». Δέχεται επίσης ότι στο πολιτικό μας σύστημα υπάρχει αυξημένη διαφθορά. Όλα αυτά, σε μία δημοκρατία είναι ανιχνεύσιμα και κολάσιμα. Γι’ αυτό, «επαχθή χρέη» υπάρχουν και αναγνωρίζονται μόνον στις δικτατορίες τριτοκοσμικού και κομμουνιστικού τύπου. Αντιθέτως, στη δημοκρατία, η διαφάνεια –η οποία είναι και ένας από τους όρους λειτουργίας της– αποτελεί αντίδοτο στη διαφθορά και ενίοτε την αποτρέπει.

Ωστόσο, ειδικά στην χώρα μας, υπάρχει μία άλλη, και πραγματική, διάσταση «επαχθούς χρέους» την οποίαν ουδείς τολμά να αναφέρει και, ακόμη περισσότερο, να αναδείξει. Γι’ αυτό, στο παρόν κείμενο θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μία μερική διάσταση αυτού του «επαχθούς χρέους» προβάλλοντας στοιχεία που με πολύ κόπο αναζητήσαμε και καταγράψαμε.

Επισημαίνουμε, έτσι, ότι από το 1979 έως και το 2010 έγιναν στην Ελλάδα 5.280 γενικές και κλαδικές απεργίες, σε ποσοστό 96% του δημοσίου τομέα, με αποτέλεσμα να χαθούν 1.385 ημέρες εργασίας. Σε σημερινά ευρώ, το κόστος αυτών των εργάσιμων ημερών, που είναι 45 τον χρόνο, αντιστοιχεί σε 135 δισ. ευρώ, ήτοι στο 39% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας ή στο 55% των χρεών των ασφαλιστικών ταμείων. Σημειώνουμε ότι οι απεργούντες ναι μεν δεν προσήλθαν στην εργασία τους, πλην όμως εισέπραξαν το σχετικό ημερήσιο κόστος της τελευταίας – και το συνολικό αυτό ποσόν είναι αδύνατον να υπολογισθεί. Σίγουρα, όμως, σωρευτικά αντιπροσωπεύει κάποια δισεκατομμύρια ευρώ.

Οι περισσότερες από τις προαναφερθείσες απεργίες –ο αριθμός των οποίων είναι τριπλάσιος του αντιστοίχου κοινοτικού μέσου όρου πριν τη μεγάλη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ)– είχαν εκβιαστικό χαρακτήρα και κατέληξαν στην απόσπαση απίθανων προνομίων. Τα τελευταία –όπως, για παράδειγμα, τα δωρεάν ταξίδια με την Ολυμπιακή Αεροπορία όλων των μελών των οικογενειών των εργαζομένων (;) στην εταιρεία, στην πρώτη θέση– επιβάρυναν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το κόστος παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 4% του ΑΕΠ περίπου. Έτσι, σωρευτικά τα τριάντα τελευταία χρόνια η ελληνική οικονομία επιβαρύνθηκε με άλλα 140 δισ. ευρώ, χάνοντας ταυτοχρόνως και σημαντικό μέρος από την ανταγωνιστικότητά της. Στην απώλεια αυτή θα πρέπει να προστεθεί και η κατά 2% σωρευτική επιβάρυνση του ΑΕΠ από τα κλειστά επαγγέλματα, η οποία επίσης υπολογίζεται σε άλλα 120 δισ. ευρώ.

Επίσης, από το 1993, μετά την πτώση της κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, έως και το 2009, προσελήφθησαν στην ευρύτερο δημόσιο τομέα περί τα 600.000 άτομα, με αποτέλεσμα το κόστος του δημόσιου τομέα να επιβαρυνθεί με το απίστευτο ποσόν των 500 δισ. ευρώ – κόστος το οποίο ξεπέρασε κατά τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες το αντίστοιχο μέσο της ΕΕ των 15 χωρών-μελών. Το ποσοστό αυτό σήμερα αντιπροσωπεύει 11 δισ. ευρώ ετησίως και είναι η βασική αιτία της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Ακόμα χειρότερα, επιβαρύνει και την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού σε επίπεδα που είναι δύσκολο να υπολογισθούν.

Στις παραπάνω απίστευτες επιβαρύνσεις θα πρέπει να προσθέσουμε και την χορήγηση στην Ελλάδα 180.000 συντάξεων με μηδενική ανταπόδοση, οι οποίες σε μία εικοσαετία επιβάρυναν το υπερχρεωμένο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας με 24 δισ. ευρώ, στα οποία θα πρέπει να προστεθούν και κάποια δισεκατομμύρια εφάπαξ.

Την περίοδο 1990-2009 καταγράψαμε επίσης για την Αθήνα 180 δήθεν φοιτητικές διαδηλώσεις, οι οποίες κατέληξαν σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και σε λεηλασίες πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ανυπολογίστου αξίας. Την εικοσαετία αυτή, οι καταστροφές που προκλήθηκαν μόνον στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο υπολογίζονται στα 30 εκατ. ευρώ σωρευτικά, συμπεριλαμβανομένων και των κλοπών επιστημονικού υλικού. Από κοινωνικής δε πλευράς, οι βάρβαρες αυτές εκδηλώσεις οδήγησαν σε απώλειες δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας στο κέντρο της Αθήνας και στο κλείσιμο περίπου 10.000 εμπορικών και άλλων επιχειρήσεων.

Αποκαλυπτικά επίσης στοιχεία για το μέγεθος της μεγάλης ληστείας μπορεί να εντοπίσει κανείς σε ένα θαυμάσιο βιβλίο του αείμνηστου Νικολάου Θέμελη, υπουργού Προεδρίας στην Οικουμενική Κυβέρνηση Ζολώτα το 1990, με τίτλο Τον δρόμον τετέλεκα[4]. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας, που ήταν και πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιγράφει τις απίστευτες εμπειρίες του. Σε οποιαδήποτε δημοκρατική και ευνομούμενη χώρα, το βιβλίο αυτό θα είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και εισαγγελικών επεμβάσεων. Εν Ελλάδι πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος απλός και ευκόλως κατανοητός: ο συγγραφέας περιγράφει όργια καταχρήσεων και σπαταλών στη δημόσια διοίκηση και αναφέρει σοβαρότατες ατασθαλίες σε δήμους και κοινότητες. Ατασθαλίες που, συνολικά, ξεπερνούσαν τα 20 δισ. δραχμές την εποχή εκείνη.

Το ποσόν αυτό, βέβαια, ανεβαίνει σε αστρονομικά ύψη αν διαβάσει κανείς τις εκθέσεις του Λ. Ρακιντζή, Επιθεωρητού Δημοσίας Διοικήσεως, ο οποίος, στην γνωστή έκθεσή του, περιγράφει τα σημεία και τέρατα που συμβαίνουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοικήσεως, στις πολεοδομίες, στα Ελληνικά Ταχυδρομεία και γενικά σε δημόσιους οργανισμούς. Σύμφωνα με υπολογισμούς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ), το κόστος της διαφθοράς στην ελληνική δημόσια διοίκηση αντιπροσωπεύει περί το 2% του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) της χώρας, ήτοι, με τα σημερινά δεδομένα, ένα ποσόν της τάξεως των 5 δισ. ευρώ. Έτσι, σε επίπεδο τριακονταετίας, φθάνουμε αισίως τα 120 δισ. ευρώ.

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν …γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

Για παράδειγμα, επιχειρηματίες που τροφοδοτούν τις διάφορες φιλολογίες περί επιστροφής στην δραχμή, είναι ξεκάθαρο τι επιδιώκουν. Έχοντας τεράστια χρέη στο εσωτερικό και γερές καταθέσεις στο εξωτερικό, σε περίπτωση που η Ελλάδα επιστρέψει στη δραχμή νομίζουν ότι θα εξοφλήσουν τα χρέη τους σε υποτιμημένες δραχμές, εισάγοντας υπερτιμημένα ευρώ. Θα συμβεί, δηλαδή, ό,τι συνέβη στην πάλαι ποτε Σοβιετική Ένωση, στην οποίαν οι ολιγάρχες της νομενκλατούρας αγόρασαν σχεδόν τα πάντα με υπερτιμημένα έναντι του ρουβλίου δολάρια που είχαν φυγαδεύσει στο εξωτερικό την περίοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος. Με το χρήμα αυτό οι ολιγάρχες, όχι μόνον απέκτησαν αμύθητες περιουσίες, αλλά εγκατέστησαν και τις δικές τους πολιτικές εξουσίες. Έτσι, η σημερινή Ρωσία ελέγχεται από τους ολιγάρχες του χρήματος και αυτούς που αποτελούν το πολιτικό τους σκέλος.

Αυτό το μοντέλο «οραματίζονται» κάποιοι και για την Ελλάδα, γι’ αυτό και επιδιώκουν με κάθε μέσον να την αποκόψουν από την Ευρώπη. Δηλαδή, πέρα από τη μεγάλη ληστεία, οι κύκλοι αυτοί επιχειρούν σήμερα και μία πολιτικο-θεσμική ανατροπή. Το θέμα είναι τεράστιο και οι διάφορες πτυχές του θα αναδεικνύονται όλο και πιο αδρά όσο κυλά ο χρόνος. Και ο χρόνος κυλά εφιαλτικά γρήγορα.

---

[1] Στάμος Ζούλας, Όσα δεν έγραψα…, Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 96.

[2] Το καλοκαίρι του 1985 η χώρα έφθασε στο χείλος της κατάρρευσης, όπως περιέγραψε ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς. Βλ. τη μαρτυρία του σε συνέντευξη στον Π. Βασιλόπουλο (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 8.1.1988), η οποία παρατίθεται στο σχετικό άρθρο μου «Από το 1985 προβλεπόταν η πτώχευση», που είναι διαθέσιμο στο http://tiny.cc/j3jax

[3] Δημήτρης Λ. Στεργίου, Το πολιτικό δράμα της Ελλάδος 1981-2005, Παπαζήση, Αθήνα 2005.

[4] Νικόλαος Θέμελης, Τον δρόμον τετέλεκα, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1998.

ΠΗΓΗ

Πρωτοβουλία «Ευρώπη εναντίον Facebook» και τις πολιτικές προστασίας του

Είναι μια υπόθεση του τύπου Δαβίδ εναντίον Γολιάθ: Εξοργισμένος με τις ρυθμίσεις ασφάλειας του Facebook, ένας φοιτητής Νομικής από την Αυστρία εκμεταλλεύτηκε τη νομοθεσία και απαίτησε από την υπηρεσία να του παραδώσει όλα τα δεδομένα που τον αφορούν.

Δεν περίμενε όμως ότι θα λάβει ένα ολόκληρο CD με 1.222 αρχεία PDF, των οποίων η συνολική έκταση πλησιάζει το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι.

Μέσα στο δισκάκι, ο 24χρονος Μαξ Σρεμς βρήκε έναν ωκεανό προσωπικών δεδομένων, όπως όλα τα «like», όλα τα αιτήματα φιλίας που είχε αποστείλει και δεχτεί και όλες τις φωτογραφίες που είχε αναρτήσει τα προηγούμενα χρόνια.

Eμεινε μάλιστα έκπληκτος όταν εντόπισε πολλά δεδομένα που είχε διαγράψει από το προφίλ του. «Oταν διαγράφεις κάτι από το Facebook, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να τα αποκρύπτεις από τον εαυτό του» σχολιάζει ο Σρεμς στο Γαλλικό Πρακτορείο.

Σοκαρισμένος από τον όγκο και τον πλούτο των δεδομένων που συλλέγει το Facebook, ο Σρεμς ξεκίνησε την πρωτοβουλία Europe vs Facebook, η οποία έχει στόχο να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για τις «ασαφείς και αντιφατικές» πολιτικές προστασίας δεδομένων.

Στα μέσα Νοεμβρίου, εξάλλου, η αμερικανική Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου κατηγόρησε το Facebook για παραπλανητικές πρακτικές, όσον αφορά τα δεδομένα των χρηστών, και να το θέσει υπό επιτήρηση τα επόμενα 20 χρόνια.

Νομικό δικαίωμα

Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι χρήστες διαδικτυακών υπηρεσιών έχουν το «δικαίωμα πρόσβασης στα δεδομένα που τους αφορούν», βάσει της Οδηγίας 95/56/EC.

Το μέτρο αυτό επιτρέπει στους χρήστες να ελέγχουν τη νομιμότητα της συλλογής δεδομένων και της εμπορικής τους αξιοποίησης.

Αφότου έλαβε το επίμαχο CD, εκμεταλλευόμενος την ευρωπαϊκή νομοθεσία, ο Μαξ Σρεμς άρχισε να υποψιάζεται ότι το Facebook δεν του είχε παραδώσει όλα τα δεδομένα που τον αφορούν.

Oταν διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να βρει την άκρη με τις αυστριακές αρχές, απευθύνθηκε στον Επίτροπο Προστασίας Δεδομένων της Ιρλανδίας, όπου βρίσκονται τα ευρωπαϊκά γραφεία του Facebook.

Ο Σρεμς περιμένει τώρα απαντήσεις για τις 22 καταγγελίες που υπέβαλε, μαζί με το πόρισμα της έκθεσης που είχε ξεκινήσει νωρίτερα ο Ιρλανδός επίτροπος.

Για τον Αυστριακό φοιτητή, βασικό ζητούμενο είναι να καταλάβουν οι αμερικανικές επιχειρήσεις του Διαδικτύου ότι πρέπει να σέβονται την ιδιωτικότητα των Ευρωπαίων χρηστών:

«Πρόκειται για πολιτισμικό σοκ» λέει ο ίδιος. «Οι Αμερικανοί δεν αντιλαμβάνονται την έννοια της προστασίας δεδομένων. Για αυτούς, τα δικαιώματα ανήκουν σε αυτόν που έχει τα δεδομένα. Στην ηπειρωτική Ευρώπη, όμως, δεν βλέπουμε έτσι τα πράγματα».

ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/12/2011

Έτοιμη για στρατιωτική επέμβαση στην Ευρώπη η Βρετανία

Για "παν ενδεχόμενο" προετοιμάζονται οι βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις, με τον επικεφαλής τους να παρουσιάζει τη χώρα ως "προστάτη" των Ευρωπαίων Συμμάχων. "Η κρίση στην Ευρωζώνη δημιουργεί στρατιωτικό κίνδυνο", προειδοποιεί.

Λίγο μετά το δημοσίευμα των New York Times, περί επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή και ανάληψης της εξουσίας από τον στρατό, ένα νέο δημοσίευμα, βρετανικό αυτή τη φορά, κάνει λόγο για στρατιωτική επέμβαση ελέω οικονομικής κρίσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Telegraph, ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων της Βρετανίας, σερ Ντέιβιντ Ρίτσαρντ, προειδοποιεί για "στρατιωτικό κίνδυνο" σε περίπτωση κατάρρευσης του ευρώ και κοινωνικών αναταραχών, που "μοιραία θα ακολουθήσουν".

"Οι αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων στη Βρετανία προετοιμάζονται για να αντιμετωπίσουν ένοπλες εξεγέρσεις, εξετάζοντας σενάρια στρατιωτικών παρεμβάσεων στην πολιτική τόσο στη Βρετανία, όσο και στο πολιτικό προσκήνιο των συμμάχων της, ελέω οικονομικής κρίσης και ενδεχόμενης παγκόσμιας οικονομικής κατάρρευσης", αναφέρει.

Σημειώνεται, πως οι βρετανικοί σχεδιασμοί είδαν το φως της δημοσιότητας, μετά την αποκάλυψη από την Daily Telegraph απόρρητου εγγράφου προς τις βρετανικές πρεσβείες των κρατών μελών της Ευρωζώνης, με το οποίο καλούνταν να προετοιμαστούν για το ενδεχόμενο κατάρρευσης της Ευρωζώνης, κίνδυνος ορατός πλέον για πολλούς πολιτικούς ηγέτες.

Ο σερ Ρίτσαρντ, σε δηλώσεις του σήμερα Πέμπτη, χαρακτήρισε τον εν λόγω κίνδυνο "τη μεγαλύτερη απειλή για τα συμφέροντα της Βρετανίας και των συμφερόντων της ανά τον κόσμο".

"Δηλώνω ξεκάθαρα, πως ο μεγαλύτερος στρατηγικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα η Βρετανία, δεν είναι στρατιωτικός αλλά οικονομικός. Στόχος κάθε χώρας και της κυβέρνησής της πρέπει να είναι η οικονομία. Καμία χώρα δεν μπορεί να υπερασπιστεί εαυτόν σε περίπτωση χρεοκοπίας", πρόσθεσε.

Όπως είπε ο ίδιος, στόχος της ομιλίας του ήταν, να προκαλέσει προβληματισμό στις χώρες της Ευρώπης, για το κατά πόσο μπορούν να υποστηρίξουν και να διασφαλίσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις τους.

"Τι επιρροή μπορεί να έχει η δημοσιονομική κρίση και κατά συνέπεια η αργή εξυγίανση στα ευρωπαϊκά αμυντικά συστήματα;", διερωτήθηκε.

news247.gr, 15/12/2011

"Ο δρόμος της δραχμής καταλήγει σε πραξικόπημα"

"Ένα Σάββατο βράδυ, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, μετά από εβδομάδες φημών, θα ανακοινώσει την έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στη δραχμή. Την εξουσία τότε, θα αναλάβει ο στρατός..." Τάδε έφη δημοσίευμα των New York Times....

Για την επιβεβαίωση του "χειρότερου εφιάλτη της Ευρώπης" κάνει λόγο ο συντάκτης της αμερικανικής εφημερίδας, που περιγράφει την πορεία επιστροφής της Ελλάδας στο εθνικό της νόμισμα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα των New York Times, η επιστροφή στη δραχμή θα πυροδοτήσει μία σειρά δυσάρεστων γεγονότων για την Ελλάδα, όπως η κατάληψη της εξουσίας από τον στρατό.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, "δεν θα είναι μία συνηθισμένη Δευτέρα αυτή που θα ακολουθήσει".

"Οργισμένοι πολίτες θα στριμώχνονται σε ουρές στις τράπεζες, για να αποσύρουν τις καταθέσεις από τους 'παγωμένους' λογαριασμούς τους. Η αξία της δραχμής θα είναι κατά 60% μικρότερη σε σχέση με το ευρώ και οι τιμές, σε όσα καταστήματα ανοίξουν, θα εκτιναχθούν σε επίπεδα ρεκόρ".

"Σύντομα, η γραμμή χρηματοδότησης προς την Ελλάδα θα διακοπεί, με αποτέλεσμα ο πρωθυπουργός να κηρύξει πτώχευση".

"Και καθώς η χώρα θα βυθίζεται στο χάος, την εξουσία θα καταλάβει ο στρατός", συμπληρώνει.

Εν συνεχεία, ο αρθρογράφος σημειώνει, ότι αυτή η τρομακτική αλληλουχία καταστάσεων μπορεί να μην συμβεί ποτέ, ο κίνδυνος όμως τόσο για την Ελλάδα, όσο και για οποιαδήποτε άλλη αδύναμη οικονομία της Ευρώπης, να αποχωρήσει από την Ένωση δεν πρέπει να αποκλείεται.

Και ήταν αυτός ακριβώς ο κίνδυνος, που οδήγησε τους 26 εκ των 27 ηγετών των κρατών μελών της Ευρωζώνης, να συμφωνήσουν την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, στην υιοθέτηση αυστηρότερων μέτρων, για την παρακολούθηση της δημοσιονομικής πορείας των χωρών.

Επισήμως, οι "φύλακες" του κοινού νομίσματος αρνούνται να αναφερθούν "φωναχτά" στην πιθανότητα εξόδου μίας χώρας από την Ευρωζώνη, ενώ ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, τοποθετήθηκε επί του θέματος λέγοντας πως "δεν είναι συνετό, να δημιουργούνται υποθετικά σενάρια και σχέδια, απίθανο να συμβούν στην πραγματικότητα".

"Την ίδια στιγμή όμως, οικονομικοί αναλυτές αλλά και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχουν αρχίσει να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο εξόδους της Ελλάδας από την Ευρωζώνη", προσθέτει ο αρθρογράφος.

Στο δημοσίευμα, γίνεται ακόμη αναφορά στην απόσυρση δισεκατομμυρίων ευρώ καταθέσεων από τις τράπεζες, με μόνο το διάστημα Σεπτεμβρίου - Οκτωβρίου να "σηκώνουν" 14 δισ. ευρώ, με αποκορύφωμα τις ημέρες που μεσολάβησαν από την προαναγγελία του δημοψηφίσματος έως την επιλογή του νέου πρωθυπουργού, Λουκά Παπαδήμου και την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης.

"Ελπίζω να μην συμβεί, αλλά ας είμαστε προετοιμασμένοι"

Μία από τις πιο αναλυτικές μελέτες επί του θέματος, έχει εκπονηθεί από τον Οικονομολόγο και καθηγητή σε Πανεπιστήμιο της Λιλ. Έρικ Ντορ.

Στο σύγγραμμά του με τίτλο "Αποχωρώντας από την Ευρωζώνη: Ο οδηγός ενός χρήστη" ο οικονομολόγος σημειώνει το αυτονόητο, πως η ενδεχόμενη επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή, συνεπάγεται το αυτόματο "πάγωμα" των τραπεζικών καταθέσεων.

Προκειμένου να εμποδίσουν τους πανικόβλητους Έλληνες από την εκταμίευση των χρημάτων τους και τη μεταφορά τους σε τράπεζες του εξωτερικού, οι μεταφορές θα έχουν σταματήσει και καθώς με τη νέα ισοτιμία, το νόμισμα θα χάσει την αξία του, οι καταθέσεις θα παραμένουν "παγωμένες".

Οι ιδιοκτήτες καταστημάτων θα είναι υποχρεωμένοι να δέχονται τα υποτιμημένα ευρώ, έως ότου τυπωθεί το εθνικό νόμισμα της χώρας, με την Ελλάδα να μετατρέπεται στην ουσία σε έναν "οικονομικό ζητιάνο".

Για τους τουρίστες, η Ελλάδα θα είναι παράδεισος ευκαιριών, όμως για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, ακόμα και τα ταξίδια εσωτερικού θα είναι "όνειρο".

"Ελπίζω να μην συμβεί. Όμως, καλύτερα να είμαστε προετοιμασμένοι", καταλήγει ο κ. Ντορ.

news247.gr, 14/12/2011

Οι αγνοούμενοι... βρήκαν και τον χαμένο θείο!

Οταν ο 26χρονος ψαράς Τεμαέι Τονταάκε ξεκινούσε να ψαρέψει συντροφιά με έναν 53χρονο συνάδελφό του στα ανοικτά του Κιριμπάτι, μια νησιωτική χώρα στην Ωκεανία, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα χανόταν στον Ειρηνικό Ωκεανό, ότι θα περνούσαν 33 ημέρες για να τον εντοπίσουν οι Αρχές, αλλά και ότι αυτή η περιπέτεια θα του έδινε την αφορμή να βρει θείο του τον οποίο η οικογένειά του θεωρούσε χαμένο. Οι δύο ψαράδες χάθηκαν τον περασμένο Οκτώβριο στον δρόμο της επιστροφής από μια ατόλη όπου είχαν πάει για να ψαρέψουν. Τελικά εντοπίστηκαν περίπου 560 χιλιόμετρα μακριά από το Κιριμπάτι, σε μια ατόλη στα νησιά Μάρσαλ, αφού είχαν περάσει έναν μήνα ψαρεύοντας τόνους για να φάνε και πίνοντας αλμυρό νερό για να ζήσουν. Οπως διηγήθηκε ο Τεμαέι Τονταάκε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, είχε ακούσει αρκετές φορές τον ήχο της μηχανής των αεροπλάνων διάσωσης χωρίς να τα δει ποτέ. Στο οπτικό πεδίο του είχαν βρεθεί άλλα αλιευτικά, αλλά ήταν πολύ μακριά για τον δουν οι συνάδελφοί του ή να ακούσουν τις φωνές του για βοήθεια. Επειτα από έναν μήνα στη θάλασσα, το σκάφος τους ξεβράστηκε στο Ναμντρίκ, μια μικρή ατόλη 600 κατοίκων. Οι κάτοικοι τους οδήγησαν στον μοναδικό άνθρωπο στο νησί που μιλούσε τη γλώσσα τους. Αλλά ο διερμηνέας δεν ήταν άλλος από έναν θείο του 26χρονου ψαρά, ο οποίος είχε χαθεί και αυτός στον Ειρηνικό πριν από 50 χρόνια. Ο θείος Μπάιρο όμως προτίμησε να ζήσει στο νησί όπου είχε ξεβραστεί η βάρκα του. «Τώρα ξέρουμε τι είχε συμβεί στον θείο» περιορίστηκε να δηλώσει ο Τεμαέι.

ΤΑ ΝΕΑ, 13/12/2011

Συνεργασία τρομοκρατών με βαρυποινίτες στον Κορυδαλλό υποδεικνύει η απόπειρα απόδρασης

Η συνεργασία τεσσάρων κατηγορουμένων για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς» με τον βαρυποινίτη Παναγιώτη Βλαστό στην απόπειρα απόδρασης από τις φυλακές Κορυδαλλού, επαναφέρει στη δημοσιότητα το ζήτημα της σχέσης μεταξύ ποινικών κρατουμένων και κατηγορούμενων για τρομοκρατία, για την οποία η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη έχει κάνει λόγο αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια.

Όπως δήλωσε σήμερα ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Μανώλης Όθωνας, το περιστατικό αποδεικνύει αυτό που ήταν γνωστό από καιρό, ότι δηλαδή υπάρχει ώσμωση μεταξύ των δύο χώρων.

Είπε επίσης ότι ήδη έχει ξεκινήσει έρευνα για το πως βρέθηκε στα χέρια του Παναγιώτη Βλαστού το όπλο, υπό την απειλή του οποίου κρατούσε ομήρους τρεις σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκτός από το πιστόλι, υπήρχαν και τρία μαχαίρια στα χέρια των κρατουμένων.

Ο κ. Όθωνας έκανε λόγο για «αποτυχημένη απόπειρα απόδρασης», απορρίπτοντας την εκδοχή ότι η επιχείρηση στήθηκε προκειμένου να δημοσιοποιηθούν τα αιτήματα των κρατουμένων.

Ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι η επιχείρηση των κρατουμένων αντιμετωπίστηκε χωρίς να χρειαστεί η επέμβαση της αστυνομίας.

Η απόδραση αποφεύχθηκε στο παρά πέντε, χάρη στην αυτοθυσία ενός υπαλλήλου, δήλωσε ο πρόεδρος των Σωφρονιστικών Υπαλλήλων Ελλάδας Αντώνης Αραβαντινός.

Ο ίδιος άφησε όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά για το πώς οι κρατούμενοι είχαν στην κατοχή τους το πιστόλι.

ΤΑ ΝΕΑ, 13/12/2011

Tι δεν πρέπει να ξεχαστεί

Tου Χρηστου Γιανναρα

Tο πολιτικό μας σύστημα παράγει από μόνο του, σωρηδόν, τις αποδείξεις της ανήκεστης φθοράς του, της αχρηστίας του. Eίναι πια αδύνατο να ανταποκριθεί στον ρόλο του, στις ανάγκες μας. Bυθίζει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στην υπανάπτυξη, ατιμάζει το ελληνικό όνομα, μας πνίγει στην ντροπή.

Oι δανειστές μας απαίτησαν τη συνεννόηση των δύο μεγαλύτερων κομμάτων για να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας – να διασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους στη χώρα μας. Tο κωμικοτραγικό χρονικό της πολυήμερης αμηχανίας και ανικανότητας των κομματικών ηγεσιών να ανταποκριθούν στην απαίτηση, θα κριθεί, θα σχολιαστεί, με μέτρα ιστορικής αντικειμενικότητας. Aλλά στη συλλογική μνήμη πρέπει να διασωθεί και η εικόνα: η σημειωτική των αντανακλαστικών και της συμπεριφοράς των αρχόντων της χώρας το πρώτο εκείνο βράδυ, της Kυριακής 6.11.2011.

Eικόνα απίστευτης μικροπρέπειας, ανωριμότητας, παιδαριωδίας, επαρχιώτικης αναγωγίας: Aπέφευγαν να κοιτάξουν ο ένας τον άλλον οι δυο αρχηγοί, ωσάν η συνάντηση των βλεμμάτων και μόνο να μπορούσε να γίνει το έναυσμα για να πιαστούν στα χέρια. Eμοιαζαν κακιωμένες καβγατζούδες μικρογειτονιάς έτοιμες («στα νύχια») για σουρομάλλιασμα. Σαν να μην τους δίδαξε ποτέ κανείς, πως οι διαφωνίες και αντιπαλότητες δεν συνεπάγονται υποχρεωτικά και ρήξη στις ανθρώπινες σχέσεις. Oτι το να χαμογελάσεις στον αντίπαλο, να του σφίξεις ειλικρινά το χέρι, να ανταλλάξεις δυο λόγια άσχετα με τις διαφωνίες σας, είναι η αυτονόητη διαφορά συμπεριφοράς του καλλιεργημένου ανθρώπου από τον αγροίκο.

Bέβαια, οι κακιωμένες πόζες μπροστά στον φακό κραύγαζαν αμηχανία και ντροπή – είχαν εκτεθεί και οι δυο τις προηγούμενες μέρες χρησιμοποιώντας εκφράσεις, ο ένας για τον άλλον, ευτελισμένης εμπάθειας. Στερημένοι και οι δυο το ηγετικό χάρισμα δεν καταλαβαίνουν ότι η στιβαρότητα της ηγετικής παρουσίας δεν κερδίζεται με ακατάσχετη (γραμμένη από άλλους) λεκτική επιθετικότητα ούτε με χιλιοφθαρμένες κορώνες του τύπου «οι μάσκες έπεσαν». Προαπαιτούμενο του ηγετικού χαρίσματος είναι η αυτοκριτική εγρήγορση που γεννάει την αρχοντιά της μετριοπάθειας, αλλά και την τόλμη της αμεροληψίας. Kαθόλου τυχαία οι ελλαδίτες κομματάρχες αντιγράφουν σαν ηγετικό πρότυπο τον Mουσολίνι, όχι τον Γκάντι.

Aπέναντι στο δίδυμο της παρακμιακής ολιγότητας, τρίτη τραγική φιγούρα ο πρώτος πολίτης της χώρας – συμβολική και αυτός κατάδειξη της χρεοκοπίας του συστήματος. Λίγες μέρες πριν, ψέλλιζε αγανάκτηση για τις αποδοκιμασίες τραμπούκων ξεχνώντας προφανώς ότι στο ύπατο αξίωμα δεν συμπεριφέρεται κανείς ως άτομο αγανακτώντας ή επικαλούμενος τίτλους αντιστασιακούς της εφηβείας του. Διότι είναι ο κορυφαίος της συλλογικότητας και ο αμύντορας της συνοχής της, η αντίσταση γι’ αυτόν είναι χρέος σημερινό: Nα ανήκει σε όλους τους Eλληνες, ακόμα και σε αυτούς που τον προπηλακίζουν, να μένει επομένως όρθιος στο βάθρο, να μην φεύγει ό, τι κι αν συμβαίνει. Φυγή ήταν και το άδειο του βλέμμα εκείνο το βράδυ που κάλεσε τους κοκορομάχους για να τους αναγκάσει να «πράξουν» απάντηση στο τελεσίγραφο των δανειστών, φυγή η σιωπή του, η απίστευτη ατολμία του ισοδύναμη με ανυπαρξία. Στα δέκα χρόνια της προεδρίας του είχε για λίγες στιγμές, εκείνο το βράδυ της 6ης του Nοέμβρη, τη δυνατότητα να αναδείξει το αξίωμά του συνάρτηση της προσωπικότητάς του και της τόλμης του, όχι των νομικών δεσμών που χάλκευσε για τον πρόεδρο η κομματοκρατία. Kαι δεν τόλμησε.

H βραδιά κάρπισε μόνο κούφιες υποσχέσεις για καινούργιο πρωθυπουργό και κυβέρνηση μέσα στην ίδια νύχτα – ποιον κορόϊδευαν, αλήθεια; Πίστευαν σοβαρά πως, αν αλλάξουν τέσσερις ή πέντε υπουργούς στον πασιφανώς ανίκανο κυβερνητικό θίασο και προσθέσουν μια φιγουράτη πρωθυπουργία, θα αποσπάσουν από τους δανειστές την έκτη δόση της ελεημοσύνης; Kαι ποιος σοβαρός και υπεύθυνος άνθρωπος θα δεχόταν ποτέ να πρωθυπουργεύσει σε δεδομένα υπουργικά «στελέχη» του πολιτικού επιπέδου της κυρίας Φώφης και της κυρίας Mαριλίζας, του κ. Παντελή Oικονόμου ή του κ. Pέππα, του κ. Παπουτσή ή του κ. Πεταλωτή;

Oι γραμμές αυτές γράφονται ογδόντα ώρες περίπου μετά τις κούφιες διαβεβαιώσεις της πρώτης βραδιάς και η παρατεινόμενη δυστοκία έχει μάλλον εξόφθαλμη την αιτία της: Oι σπιθαμιαίοι κοκορομάχοι και τα «επιτελεία» της κομματικής του καθενός καμαρίλας μάχονται, με νύχια και με δόντια, για να αποτραπεί η σύγκριση, να περισώσουν, έστω και με τη χώρα κατεστραμμένη, την ασύδοτη εξουσία τους. Kυβέρνηση με πρωθυπουργό μια προσωπικότητα όπως αυτή του Λουκά Παπαδήμου, στελεχωμένη με υπουργούς της δικής του ποιοτικής αξιολόγησης και επιλογής, θα έδινε στην ελληνική κοινωνία απτό μέτρο σύγκρισης με τα καραγκιοζιλίκια της ιδιοτέλειας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK. Πέντε μήνες διαχείρισης της εξουσίας από ανθρώπους σοβαρούς, τίμιους και ευφυείς θα αρκούσαν για να εξαφανίσουν από το πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο τα σημερινά κόμματα, να τα απωθήσουν ολοκληρωτικά στην ανυποληψία και στην περιφρόνηση.

Mιλούσαν προσχηματικά για Παπαδήμο, ενώ ψάχνανε για τον αχυράνθρωπο που χρειάζονταν. O κ. Σαμαράς δήλωνε ότι δεν του κάνει διαφορά ο Παπαδήμος από τον Πετσάλνικο, η επιλογή είναι «εσωτερικό θέμα» του ΠAΣOK (!), δεν τον ενοχλούσε να εμφανιστεί στο Συμβούλιο Kορυφής εκπρόσωπος των Eλλήνων ο Πετσάλνικος. Oύτε είχαν τη στοιχειώδη ηθική ευαισθησία να αντιδράσουν στην πρωτοσέλιδη καταγγελία της «K» (9.11.2011) για συμφωνημένη μοιρασιά της λείας από τα προβλεπόμενα ποσά ενίσχυσης του τραπεζικού συστήματος και από τις ιδιωτικοποιήσεις.

Oποιες συνέπειες κι αν έχουν τα όσα διαδραματίστηκαν αυτή την εβδομάδα, έστω και τις ευτυχέστερες (παρά πάσαν ελπίδα) συνέπειες, πρέπει κάποιους επιπλέον πολίτες από τις μάζες των πολιτικά απερίσκεπτων να τους σημάδεψε ανεξίτηλα η αηδιαστική εικόνα αυτεξευτελισμού των δυο κοκορομάχων, η πλήρης εξομοίωση αμοραλισμού και αφιλοπατρίας του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK.

Mόνη ελπίδα μας, να καθολικευτεί η επίγνωση της απάτης και ατιμίας.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 13/11/2011