Κόκκινος συναγερμός για κλεμμένη μοτοσικλέτα στην ΕΛ.ΑΣ.

Κινήσεις υπόπτων με κλεμμένη μοτοσικλέτα έξω από ένα απομονωμένο αστυνομικό τμήμα των βορείων προαστίων φέρεται να είναι -όπως αποκαλύπτει «Το Βήμα»- ένας από τους βασικούς λόγους που ενεργοποίησαν τον «κόκκινο συναγερμό» ο οποίος έχει σημάνει στην ΕΛ.ΑΣ. για επικείμενη ένοπλη επίθεση κατά αστυνομικού στόχου.

Προ 20 ημερών είχαν γίνει οι αναφορές για τις κινήσεις των ατόμων, όμως εξετάζονται υπό νέο πρίσμα μετά τις απειλητικές αναφορές για αστυνομικούς της οργάνωσης Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις. Το τρίτο σημείο που φοβίζει την ΕΛ.ΑΣ. είναι η ανεύρεση του θαμμένου οπλισμού στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, κοντά στο Κατσιμίδι.

Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία, το εύρημα αυτό είχε εντοπισθεί προ διμήνου, ύστερα από αναφορές ιδιωτών επίσης για κινήσεις υπόπτων και οι οποίες είχαν οδηγήσει στην ανακάλυψη των τεσσάρων καλάσνικοφ, των δέκα χειροβομβίδων και των εκατοντάδων σφαιρών. Ακολούθησε μία περίοδος συλλογής στοιχείων και διακριτικής παρακολούθησης των θαμμένων όπλων.

Η δημοσιοποίηση της «ανακάλυψης » του οπλισμού μόλις προ τριών ημερών φαίνεται να ανήκει σε τακτική των αρμοδίων υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες μίλησαν για την υποτιθέμενη «παρατηρητικότητα ενός κυνηγού». Τη διερεύνηση της υπόθεσης ανέλαβε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ενώ τα όπλα διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν χρησιμοποιηθεί σε ένοπλη επίθεση.

Πλέον οι αξιωματικοί των Αρχών Ασφαλείας εκτιμούν ότι υπάρχει μία εντυπωσιακή κινητικότητα στον χώρο του εγχωρίου αντάρτικου πόλης με τον κίνδυνο να υπάρχουν αλλεπάλληλες ένοπλες επιθέσεις από διάφορες οργανώσεις.

Μέτρα όπως του 2009

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει διάχυτος φόβος στην ΕΛ.ΑΣ. για «μαζικό» χτύπημα ενόπλων κατά αστυνομικής υπηρεσίας ή περιπολούντων αστυνομικών. Γι' αυτό έχουν ζητηθεί έκτακτα μέτρα ασφαλείας για την «απομόνωση» των κτιρίων της ΕΛ.ΑΣ. και για επιφυλακή όλων των αστυνομικών· μέτρα αντίστοιχα αυτών το 2009, όταν είχαν υπάρξει αλλεπάλληλες τέτοιου είδους ενέργειες.

Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. υπενθυμίζουν ότι για οργανώσεις όπως ο Επαναστατικός Αγώνας, η «Σέχτα» και άλλες το 50% τουλάχιστον της στόχευσής τους αφορούσε την Αστυνομία.

Αναφορές για συγκροτημένη παρακολούθηση

Ένα από τα δείγματα «προεργασίας» για κτύπημα εναντίον αστυνομικών είναι οι αναφορές από φρουρούς «περιφερειακού» αστυνομικού τμήματος στη βόρειο Αττική ότι υπήρχαν συγκροτημένη παρακολούθησή τους και συνεχείς μετακινήσεις ατόμων με κλεμμένη μοτοσικλέτα ή πιθανόν και με άλλα οχήματα.

Τώρα αυτές οι αναφορές επανεξετάζονται μετά την προκήρυξη για την αιματηρή επίθεση στο Νέο Ηράκλειο αλλά και πληροφορίες που έχει συλλέξει και από άλλες πηγές η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.

Το αμπαλάζ ταιριάζει σε ένοπλη βία

Όσον αφορά τον οπλισμό που βρέθηκε στην Ιπποκράτειο Πολιτεία στελέχη της λεωφόρου Κατεχάκη επεσήμαναν ότι «ο τρόπος αμπαλάζ αλλά και το γεγονός ότι ήσαν καλά γρασαρισμένα δεν παραπέμπει σε καμία περίπτωση σε κάποια σπασμωδική κίνηση ποινικών αλλά σε αντάρτες πόλης που όπως έχει αποδειχθεί και άλλες φορές επιδεικνύουν τέτοιου είδους επιμέλεια. Επιπλέον το πλαστικό βαρέλι ήταν πολύ προσεκτικά θαμμένο».

Και σε αυτήν την περίπτωση εκφράζεται ο φόβος ότι η δύναμη πυρός των τεσσάρων καλάσνικοφ και των δέκα χειροβομβίδων μπορεί να χρησιμοποιείτο σε επίθεση μεγάλου βεληνεκούς. Τέλος, διατυπώνεται η άποψη ότι για να μη ληφθεί το ρίσκο ενοικίασης σπιτιών-γιάφκες ίσως ορισμένοι αντάρτες πόλης προχωρούν πλέον σε απόκρυψη του οπλισμού τους σε υπαίθριους χώρους, όπου μπορεί μάλιστα και να εκπαιδευθούν.

 

ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/11/2013

Δημήτρης Γαβριήλ: σύμβολο αυτοθυσίας των ΗΠΑ

Ο Δημήτριος Γαβριήλ (Dimitrios Gavriel) γιός της Πηνελόπης και του Χρήστου Γαβριήλ γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1975. Οι γονείς του μετανάστευσαν στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Το όνομά του το πήρε στην μνήμη του αδερφού της μητέρας του ο οποίος σκοτώθηκε σε άσκηση το 1972 όσο υπηρετούσε στις ειδικές δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού. Ο πατέρας του, αεροναυπηγός, παραλίγο να υπηρετούσε στο Βιετνάμ καθώς όταν πήγε στις ΗΠΑ τον στρατολόγησαν αμέσως αλλά τελικά αποτάχθηκε καθώς μέχρι τότε δεν γνώριζε καθόλου αγγλικά. Η μητέρα του υψηλόβαθμο στέλεχος των Dunkin’ Donuts.

Εργαζόταν ως χρηματοοικονομικός αναλυτής σε εταιρείες της Wall Street αλλά με αφορμή το τρομοκρατικό κτύπημα της 11^ης Σεπτεμβρίου κατατάχθηκε στο Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Σκοτώθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2004 στην μάχη της Fallujah.

Ο Γαβριήλ τελείωσε το Λύκειο στο New Hampshire, όπου ήταν και πρωταθλητής Πολιτείας στo άθλημα της πάλης στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Brown σπουδάζοντας διοίκηση επιχειρήσεων και οργανωσιακή συμπεριφορά. Ύστερα από την αποφοίτησή του εργάστηκε ως αναλυτής στην PaineWebber, στην Bank of American Securities, στην Credit Suisse First Boston, στηνJ.P. Morgan και στην Bank of America.

Την 11^η Σεπτεμβρίου 2001 τέσσερις(!) φίλοι του, οι δυο εκ των οποίων ήταν συμφοιτητές του, ήταν ανάμεσα στα θύματα της επίθεσης.

Το 2002, και αφού είχε απολυθεί από την τελευταία δουλειά του, αποφάσισε να καταταχθεί στους πεζοναύτες.

Αρχικά απορρίφθηκε λόγω του βάρους του αλλά και λόγω των παλιών τραυμάτων από την πάλη. Το 2003 όμως, και αφού έπεισε την επιτροπή στρατολόγησης ότι τα 28 του χρόνια δεν ήταν εμπόδιο, έγινε δεκτός, ύστερα και από εντατική γυμναστική κατά την διάρκεια της οποίας έχασε 20 κιλά.

Η απόφασή του να καταταχθεί, όπως είπε ο πατέρας του, δεν ήταν τόσο πράξη εκδίκησης για τον χαμό των φίλων του όσο συνειδητοποίησης ότι έπρεπε να κάνει κάτι για να μην υπάρξουν και άλλοι θάνατοι από την τρομοκρατία αν και παραδεχόταν ότι οι ΗΠΑ δεν χειρίστηκαν σωστά τα γεγονότα.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι υπήρχαν και άλλα πράγματα στην ζωή πέρα από το να έχεις χρήματα. Είχε έναν ανώτερο σκοπό. Παράλληλα, έβλεπε στους Πεζοναύτες μια ευκαιρία να εξελιχθεί προσωπικά και να φύγει από τους «καρχαρίες» της Wall Street όπως τους έλεγε.

Τον διακατείχε ακόμα ένα αίσθημα πατριωτισμού και μια αίσθηση χρέους προς τις ΗΠΑ που έδωσαν την ευκαιρία στους γονείς του να προοδεύσουν όταν μετανάστευσαν από την Ελλάδα.

Μια μέρα πριν την κατάταξη δέχθηκε πρόταση εργασίας από μεγάλη εταιρεία αλλά την απέρριψε παρά τις προτροπές της οικογένειάς του.

Μετά το πέρας της εκπαίδευσης στην Βόρεια Καρολίνα τοποθετήθηκε στο Ιράκ το 2004 με την ειδικότητα του πολυβολητή αν και μπορούσε άνετα να εισαχθεί στην σχολή αξιωματικών. Στους γονείς του είχε πει ότι είχε ειδικότητα εφοδιασμού μεταφορών για να μην ανησυχούν.

Είχε πάρει ήδη τον βαθμό του υποδεκανέα όταν σκοτώθηκε κατά την διάρκεια εκκαθάρισης οικείας κοντά στην Fallujah στην ηλικία των 29 ετών. Δυο βδομάδες πριν είχε τραυματιστεί στο πόδι αλλά αποφάσισε παρά την κατάστασή του να ακολουθήσει τους συντρόφους του στην μονάδα στην, όπως αποδείχθηκε, τελευταία αποστολή του.

Ο Γαβριήλ θάφθηκε στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Arlington. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν ο John Kerry και ο Edward Kennedy. Ο Πρόεδρος Bush του απένειμε μετά θάνατον δυο purple hearts (είναι το μετάλλιο για όσους τραυματίζονται ή σκοτώνονται στην μάχη). Η ιστορία του καλύφθηκε εκτενώς από τα αμερικανικά ΜΜΕ.

Η αδερφή του Christina, φαρμακοποιός στο επάγγελμα, μετά τον θάνατο του αδερφού της κατατάχθηκε και αυτή στους πεζοναύτες και αφού πέρασε την βασική εκπαίδευση απέκτησε ειδικότητα τεχνίτη ελικοπτέρων.

defencenet.gr

Spiegel: Βρετανικές παρακολουθήσεις ξένων διπλωματών σε ξενοδοχεία

Ξένοι διπλωμάτες παρακολουθούνταν για πολλά χρόνια από τις βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών μέσω των κρατήσεών τους σε μεγάλα ξενοδοχεία σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel», το οποίο επικαλείται πληροφορίες του πρώην συμβούλου των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών Έντουαρντ Σνόουντεν.

Η βρετανική υπηρεσία ηλεκτρονικής συλλογής πληροφοριών GCHQ παρακολουθούσε για περισσότερο από τρία χρόνια τις κρατήσεις που γίνονταν σε τουλάχιστον 350 πολυτελή ξενοδοχεία ανά τον πλανήτη, αναφέρει το περιοδικό.

Το πρόγραμμα με την ονομασία «Royal Concierge» (Βασιλικός Θυρωρός)  ενημέρωνε την GCHQ τη στιγμή της κράτησης για το όνομα της πόλης και το όνομα του ξενοδοχείου στο οποίο σκόπευε να διαμείνει ο ξένος διπλωμάτης δίνοντας έτσι την δυνατότητα στις υπηρεσίες να αναλαμβάνουν δράση πριν καν φθάσει ο διπλωμάτης, επισημαίνεται στο δημοσίευμα.

Μπορεί να επρόκειτο για παρακολούθηση του δωματίου του ξενοδοχείου και του ενοίκου του ακούγοντας το τηλέφωνό του ή παρακολουθώντας το φαξ του, για απόκτηση πρόσβασης στον υπολογιστή του μόλις συνδεόταν με το δίκτυο του ξενοδοχείου, ακόμη και για παρακολούθηση των συζητήσεων του πελάτη στο μπαρ του ξενοδοχείου.

Το εν λόγω πρόγραμμα χρησιμοποιούσε ως λογότυπο ένα πιγκουίνο -κατ' αναλογία με τις μαύρες και άσπρες στολές που φοράει συχνά το προσωπικό αυτών των πολυτελών ξενοδοχείων-, ο οποίος φοράει κορώνα και βιολετί κάπα και κρατάει μια μπαγκέτα.

Το «Der Spigel» προσθέτει πως δεν γνωρίζει πόσες φορές χρησιμοποιήθηκε αυτό το πρόγραμμα και επικαλείται μια μη κατονομαζόμενη πηγή της GCHQ -το βρετανικό αντίστοιχο της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA) της οποίας υπήρξε σύμβουλος ο Σνόουντεν πριν διαφύγει από τις ΗΠΑ- σύμφωνα με την οποία η Υπηρεσία «δεν επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει τους ισχυρισμούς».

Η GCHQ, η οποία έχει την έδρα της στο Τσέλτενχαμ (νοτιοδυτική Αγγλία), παρουσιάσθηκε ως ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές των μαζικών υποκλοπών τηλεπικοινωνιών σε όλο τον κόσμο, κυρίως από την εφημερίδα «Guardian», η οποία βασίσθηκε σε έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από τον Σνόουντεν. Ο τελευταίος διέρρευσε το 2012 δεκάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα της NSA και 50.000 της GCHQ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η NSA χρηματοδότησε την GCHQ με 100 εκατ. στερλίνες (118 εκατ. ευρώ) στη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/11/2013

Aνεπαισθήτως από την Iστορίαν έξω

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η διαπίστωση ότι ο Eλληνισμός μάλλον έχει τελειώσει ιστορικά, ότι βγήκε από τον στίβο της Iστορίας, είναι ανυπόφορη για μας τους ακόμα ελληνώνυμους. Mας πονάει. Oφείλουμε ωστόσο να ελέγξουμε τον ρεαλισμό της.

Πότε ένας ιστορικός λαός τελειώνει, παύει να μετέχει στο γίγνεσθαι της Iστορίας; Oταν απλώς υφίσταται τα συμβαίνοντα, χωρίς να μπορεί να τα επηρεάσει. Oταν παύει να σαρκώνει στοιχεία ενεργούμενης ετερότητας, μοναδικότητες που ενδιαφέρουν ευρύτερα, αφορούν σε καθολικές ανθρώπινες ανάγκες.

Mια συλλογικότητα που δεν κομίζει ιδιαιτερότητα, δεν συνεισφέρει πρόταση με πανανθρώπινη ή μετριότερη εμβέλεια, αλλά μόνο μιμείται, μόνο δανείζεται, μόνο πιθηκίζει το κυρίαρχο «παράδειγμα», σαφώς διολισθαίνει εκτός Iστορίας. Συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παθητικά, στο περιθώριο ή ουραγός. Δεν θα αλλάξει τίποτε για κανέναν, δεν θα επηρεαστεί στο παραμικρό ο ρους της Iστορίας, αν τα εδάφη αυτής της συλλογικότητας προσαρτηθούν σε γειτονική χώρα ή διαμελιστούν ή κατακτηθούν από ξένους εισβολείς – αν το όνομά της από Γιουγκοσλαβία γίνει Eρζεγοβίνη ή από Pοδεσία Zάμπια.

Aκόμα και η διατήρηση γλώσσας ξεχωριστής δεν εξασφαλίζει ιστορική συνέχεια και συνοχή σε μια συλλογικότητα που επιβιώνει μεταπρατικά, μιμητικά, παραιτημένη από μετοχή στην Iστορία με ενεργό ετερότητα. Στο «νεωτερικό» πολιτισμικό «παράδειγμα» προϋπόθεση για τη συγκρότηση και τη συνοχή κρατικών οντοτήτων είναι μόνο η σύμβαση: «κοινωνικό συμβόλαιο», Σύνταγμα εγκεκριμένο κατά πλειοψηφία. Kαι η σύμβαση μπορεί να προβλέπει δύο, τρεις ή και περισσότερες «επίσημες» γλώσσες, χωρίς κοινή ιστορική συνείδηση.

Aλλά και η ιστορική συνείδηση μπορεί εύκολα να κατασκευαστεί με επιδέξια μεθοδική προπαγάνδα: η πιο εξόφθαλμη διαστροφή της Iστορίας να επιβληθεί σε έναν λαό σαν ιδεολογική και ψυχολογική αυθυποβολή. Nα εκβιαστεί και διεθνής αναγνώριση της πλαστογράφησης του ιστορικού παρελθόντος, με όπλο το «δικαίωμα στον συλλογικό αυτοκαθορισμό». Bέβαια, η ιστορική συνείδηση ενός λαού είναι, κατά κανόνα, συνυφασμένη με τη γλώσσα του, η γλώσσα σαρκώνει την ιστορική συνείδηση. Aλλά δεν αποκλείεται καθόλου η σαρκωμένη στη γλώσσα ιστορική αυτοσυνειδησία να ατονήσει ή και να χαθεί.

Πώς χάνεται η ιστορική αυτογνωσία και ταυτότητα η αποτυπωμένη στη γλώσσα ενός λαού; Oι Eλληνώνυμοι σήμερα συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις που ζουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια στη ζωντανή ελληνική λαλιά: μιλάμε για «κοινωνία», «δημοκρατία», «αλήθεια», «λόγο». Aλλά με τις ίδιες αυτές λέξεις εμείς σημαίνουμε πραγματικότητες άλλες, εντελώς διαφορετικές από αυτές που σήμαιναν οι κάποτε Eλληνες. Σήμερα λέμε «κοινωνία» και εννοούμε societas, «δημοκρατία» και εννοούμε res publica, «αλήθεια» και εννοούμε veritas, «λόγος» και εννοούμε ratio.

Συντηρούμε ακόμα, κουτσά-στραβά, τα σημαίνοντα. Aλλά έχουμε χάσει τα σημαινόμενα, τη γνώση του «τρόπου» των Eλλήνων. H ομοείδεια του «τρόπου» του βίου, δηλαδή ένας πολιτισμός, γεννιέται, όταν οι άνθρωποι (η κρίσιμη μάζα μιας συλλογικότητας) συμπέσουν σε κοινή ιεράρχηση των αναγκών τους: ποια ανάγκη προέχει και ποια ακολουθεί.

Δεν είναι οι πεποιθήσεις-ιδέες-«αξίες» (οι κοινές ατομικές παραδοχές) που γεννάνε τον πολιτισμό, είναι οι κοινές ανάγκες και, ακριβέστερα, η κοινή ιεράρχηση των αναγκών.

Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία, επειδή αυτοί, για πρώτη (μάλλον και μοναδική) φορά, έδωσαν προτεραιότητα στην ανάγκη τους για την αλήθεια πριν από κάθε αναζήτηση χρησιμότητας. Oργάνωσαν την πρακτική του βίου τους (θεσμούς, στοχεύσεις και βεβαίως τις Tέχνες τους) αποβλέποντας πρωτευόντως στην πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς»: του «τρόπου της όντως υπάρξεως». Kαι «όντως ύπαρξη», «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη, είναι αυτή που δεν μεταβάλλεται, δεν αλλοιώνεται, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει.

Γνωρίζουμε την αλήθεια όχι χάρη στην ατομική μας διάνοια, δεν τη συνάγουμε ως νοητική συνέπεια ορθολογικών συμπερασμών. Tην πιστοποιούμε εμπειρικά με τη θέα - θεωρία της τάξης, της αρμονίας, του κάλλους, που καθιστούν την ολότητα των υπαρκτών «κόσμον», δηλαδή κόσμημα. Tα επιμέρους υπαρκτά είναι φθαρτά, εφήμερα, θνητά.

O «τρόπος» που προκαθορίζει την ύπαρξή τους (λόγος - τρόπος της ουσίας τους), όπως και ο «τρόπος» (το πώς) της συνύπαρξής τους (ο «ξυνός» - κοινός λόγος, η συμπαντική λογικότητα) είναι πραγματικότητες άφθαρτες, αμετάβλητες, αθάνατες, είναι η «αλήθεια». Για τον Eλληνα «αλήθεια» είναι ο εμπειρικά προσιτός και πιστοποιούμενος «τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος). Eτσι,

– η αλήθεια είναι «τρόπος» της ύπαρξης και η γνώση του τρόπου κατακτάται μόνο με την πραγμάτωση του τρόπου,

– δεν αρκεί η κατανόηση του τρόπου για να γνωρίσουμε τον τρόπο, χρειάζεται να πραγματώσουμε τον τρόπο για να τον γνωρίσουμε.

Aυτές οι δύο θεμελιώδεις αρχές της ελληνικής γνωσιολογίας βεβαιώνουν (και εξασφαλίζουν) τον εμπειρισμό - ρεαλισμό της. H πρακτική της εφαρμογής τους ιδρύει το «κοινόν άθλημα» της πολιτικής: H «κοινωνία της χρείας» να υπηρετεί την «κοινωνία του αληθούς», η χρησιμοθηρική συνύπαρξη να μετασχηματίζεται σε «πόλιν», η ιδιότητα του «πολίτη» να συνιστά μετοχή στον «τρόπο» του αθανατίζειν.

Σήμερα, ακόμα και το τι σημαίνει η λέξη «τρόπος» αγνοείται στο τριτοκοσμικό Eλλαδιστάν. H «αλήθεια» ταυτίζεται μόνο με ιδεολογήματα, η «ελληνικότητα» μόνο με μια ανυπόφορη, ντροπιαστική υπηκοότητα. O ελληνικός «τρόπος» ολότελα χαμένος και οι ελληνώνυμοι μόνο μεταπράτες του βαρβαρικού ατομοκεντρισμού, της χρησιμοθηρικής νοησιαρχίας, του νομικισμού. Aντί για το άθλημα της κοινωνίας έχουμε τη χρηστικότητα της σύμβασης, αντί για πολιτική τα «μνημόνια» υποταγής στη διεθνοποιημένη βαρβαρική δουλεμπορία. Mε χαμένη τη γλώσσα, υπονομευμένη την ιστορική αυτογνωσία, αχρηστευμένο το σχολειό, καταργημένη την κοινότητα, αλλοτριωμένη την εκκλησία σε ατομοκεντρική θρησκεία, αποχαυνωμένοι από το αφιόνι του καταναλωτισμού, «ανεπαισθήτως» βρεθήκαμε από την Iστορίαν έξω.

Tον ελληνικό «τρόπο» τον χρειάζεται το ανθρώπινο είδος – κάποιοι κάποτε οπωσδήποτε θα τον ξαναβρούν. Oσοι αφυπνιστούν στην ανάγκη για προτεραιότητα της αλήθειας απέναντι στη χρησιμότητα, της «σχέσης» απέναντι στη σύμβαση, της «μετοχής» απέναντι στο δικαίωμα. Aυτοί θα συνεχίσουν την παρουσία της ελληνικότητας στον ιστορικό στίβο.

Στα χώματα όπου πρωτογεννήθηκε αυτή η ανάγκη, θα πλεονάζει πανσπερμία τυχάρπαστων εποίκων. Iσως επιβιώνουν, στο περιθώριο, και κάποιοι μακρινοί απόγονοι πυγμαίων (του γένους των Σαμαρά, Bενιζέλου, Tσοχατζόπουλου). Mε κώδικα συνεννόησης κάποια χρηστική εσπεράντο – συνταγή Pεπούση. Eίναι πολύ πιθανό να γράφουν ακόμα συνθήματα στους τοίχους.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Επετειακό

Το Πολυτεχνείο υπήρξε ορόσημο για μια γενιά Eλλήνων που έζησε έκτοτε με την εντύπωση, ή μάλλον την πεποίθηση, ότι είχε με το θάρρος της κατεβάσει τη στρατιωτική δικτατορία από την εξουσία. Στην πραγματικότητα, το γεγονός υπονόμευσε την εξουσία του Γεωργίου Παπαδόπουλου, αλλά έφερε τον φανατικό Δημήτριο Iωαννίδη στα πράγματα ώστε να επιχειρήσει την απονενοημένη δολοφονία του προέδρου Mακαρίου. Tα υπόλοιπα είναι γνωστά και η δικτατορία κατέρρευσε ενώπιον επικείμενης σύγκρουσης με την Tουρκία, για την οποία ήταν ελάχιστα προετοιμασμένη.

Oι αγωνιστές του Πολυτεχνείου ξαναφάνηκαν στην κατοπινή πολιτική ζωή χωρίς όμως να δρέψουν δάφνες. Πρόκειται για μια γενιά που διεκδίκησε την ανταμοιβή της για τις υπηρεσίες που προσέφερε στο έθνος χωρίς όμως να γίνει πρότυπο συμπεριφοράς για τους επιγενομένους.

Tι μένει από τον μύθο του Πολυτεχνείου σήμερα; Mια σειρά από λιγότερο ή περισσότερο επεισοδιακούς επετειακούς εορτασμούς που έδιναν την ευκαιρία σε κόμματα τα οποία δεν είχαν καμία ανάμειξη, ή δεν υπήρχαν καν την εποχή εκείνη, να διεκδικήσουν λίγη από τη δόξα της εξέγερσης.

Tο χειρότερο κατάλοιπο της παράδοσης αυτής υπήρξαν οι επιδρομές των ορδών από τα γειτονικά Eξάρχεια, οι οποίες κάποια στιγμή επέλεξαν, όπως όλοι οι βάρβαροι, να εγκατασταθούν μέσα στον κτιριακό χώρο και, αν δεν απατώμαι, εκεί βρίσκονται ακόμα με το αυτόκλητο δικαίωμα της χρησικτησίας.

H προβληματική συνεπώς παράδοση, που, δυστυχώς, προήλθε από το σημαντικό αυτό γεγονός, ήταν η σύγχυση της έννοιας της ελευθερίας με την ελευθεριότητα. Mε την κατάλυση της αυταρχικότητας των συνταγματαρχών, πολλοί Eλληνες αισθάνθηκαν ότι κέρδισαν διά παντός το δικαίωμα να ερμηνεύουν τους νόμους κατά τη βούληση και τα συμφέροντά τους. Aπό τη φοροδιαφυγή ώς τα καβαλημένα από τα αυτοκίνητα πεζοδρόμια, η μεταπολιτευτική ανομία συντρόφευσε την περίοδο με τις μεγαλύτερες ελευθερίες που γνώρισε ποτέ ο μέσος Eλληνας πολίτης. Iσως μια χώρα ασυνήθιστη στην ανοχή του κράτους μέθυσε από την ατιμωρησία των τελευταίων δεκαετιών και θυμίζει ένα μικρό παιδί που δοκιμάζει διαρκώς τα όρια ανοχής των γονιών του. Aπό το γκράφιτι σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, στην καταστροφή αγαλμάτων (Kοραής) και ανδριάντων, τις φωτιές στο Aττικόν και τις ανθρώπινες ζωές στη Mαρφίν, ώς τις καταλήψεις και τη λεηλασία των AEI. Aφθονη ελευθερία χωρίς λογοδοσία.

Θυμάμαι πάντοτε τον Hρόστρατο - πρύτανη του Πολυτεχνείου που δεν επέτρεπε, ώς αριστερός, την είσοδο της πυροσβεστικής στο καιόμενο κτίριο του Πολυτεχνείου και κατέληξε στους Aνεξάρτητους Eλληνες και στον κ. Kαμμένο.

Tο Πολυτεχνείο αποτελεί πραγματική τομή στην ιστορία των νεοελληνικών νοοτροπιών: – Aπελευθέρωσε πολλούς από την τυραννία των απαγορεύσεων και των αναστολών τους, χωρίς να τους διδάξει το σεβασμό στο κράτος δικαίου, που αποτελεί εγγύηση για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας. Xαρακτηριστικό παράδειγμα επιλεκτικής αποδοχής ή μη των νόμων έχουμε μπροστά στα μάτια μας σήμερα με το κλειστό Πανεπιστήμιο Aθηνών και το φαινόμενο του πρυτάνεως, που δηλώνει κατά καιρούς ότι περιφρονεί τον νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αν και ο νόμος υπερψηφίστηκε με το μεγαλύτερο ποσοστό που γνώρισε ποτέ η Bουλή των Eλλήνων.

H τομή του Πολυτεχνείου δημιούργησε και μια νέα αριστερά, η οποία γαλουχήθηκε κατά ένα ποσοστό από το KKE, αλλά ζήτησε την ελευθερία της σε άλλους πιο φιλελεύθερους χώρους όπως υπήρξαν το KKE Eσωτερικού και ο πρώτος Συνασπισμός. Tι απέμεινε όμως από αυτούς; O ΣYPIZA είναι ένα υβρίδιο από τους εναπομείναντες, αλλά σιγήσαντες εκ της γενιάς εκείνης, και τους πιο αυθάδεις από την εκκολαπτική μηχανή του ΠAΣOK.

O Aνδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του οξυδέρκεια κατάλαβε γρήγορα ότι η εποχή της ανοχής που μόλις ρόδιζε όταν ο ίδιος επέστρεφε στην Eλλάδα, του προσέφερε ευρύ πεδίο λαϊκισμού και οβιδιακών μεταμορφώσεων. O λαϊκισμός του «Aντρέα» υιοθετήθηκε έκτοτε από όλα τα κόμματα και είναι και μέσα στην καρδιά της δημοσιονομικής κρίσης η πυξίδα που οδηγεί τις διοικήσεις των χρεοκοπημένων δημοσίων επιχειρήσεων. Σε κάποιες δίνονται ακόμα 15 μισθοί και οι απόφοιτοι λυκείου διευθυντές τους εισπράττουν καταργημένα επιδόματα και μισθούς πάνω από 6.000 ευρώ.

Aκόμα περιμένουμε απάντηση στο ερώτημα του κ. Γλέζου, ο οποίος αναρωτήθηκε «πού θα βρεθούν τα λεφτά;», όταν έμαθε για τις επανακρατικοποιήσεις των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών, τις επαναπροσλήψεις των απολυθέντων και τη διεύρυνση των δημοσίων επενδύσεων του προγράμματος του ΣYPIZA. Kατά τα άλλα, το Πολυτεχνείο ζει και μας οδηγεί.

* O κ. Θάνος M. Bερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του κλειστού Πανεπιστημίου Aθηνών.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κώστας Γεωργίου: ο θρυλικός "Callan"

Ο Κώστας Γεωργίου (ψευδ: Συνταγματάρχης «Callan») συμμετείχε ως μισθοφόρος στον εμφύλιο πόλεμο της Αγκόλα (1975-2002) και καταδικάστηκε σε θάνατο (εκτελέστηκε), μαζί με άλλους τρείς μισθοφόρους, στην δίκη της Luanda το 1976. Η δράση του στον συγκεκριμένο εμφύλιο του είχε προσδώσει άσχημη φήμη καθώς κατηγορούνταν για έλλειψη ηγετικών προσόντων αλλά και περίεργο χαρακτήρα.

Ο Γεωργίου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1951 και μετακόμισε οικογενειακώς στο Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Κατατάχθηκε στις βρετανικές ένοπλες δυνάμεις και υπηρέτησε στο 1^Ο Σύνταγμα των Αλεξιπτωτιστών στη Βόρεια Ιρλανδία. Θεωρούνταν άριστος σκοπευτής ενώ συμμετείχε και στα γεγονότα της «Ματωμένης Κυριακής» όπου σκοτώθηκαν 13 Καθολικοί Βορειοϊρλανδοί κατά την διάρκεια διαμαρτυρίας. Δεν είχε λάβει εκπαίδευση αξιωματικού, όπως άφηνε να εννοηθεί ο ίδιος, αλλά μάλλον είχε τον βαθμό του δεκανέα ενώ αποστρατεύθηκε ατιμωτικώς.

Ήδη από την ανεξαρτητοποίηση της Αγκόλα το 1975 από την Πορτογαλία η χώρα είχε γίνει πεδίο ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης. Αμέσως μετά την αποχώρηση των Πορτογάλων οι 3 κυριότερες αντάρτικες οργανώσεις (MPLA, FNLA, UNITA), που έως τότε σκοπό είχαν την εκδίωξη των αποικιοκρατών, άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους. Η πιο ισχυρή οργάνωση, η MPLA, λάμβανε εξοπλισμό από την ΕΣΣΔ και στρατεύματα από την Κούβα ενώ η FNLA και η UNITA υποστηρίζονταν από τις ΗΠΑ, την Κίνα, το Ζαϊρ, την Γαλλία και τη Νότια Αφρική. Μέχρι τα τέλη του 1975 η πολύ πιο οργανωμένη και πεπειραμένη MPLA, με την βοήθεια 11.000 Κουβανών, είχε θέσει υπό τον έλεγχό της το μεγαλύτερο μέρος της χώρας. Έτσι, οι άλλες δυο οργανώσεις δεν είχαν άλλη επιλογή απ’ το να ξεκινήσουν νέο ανταρτοπόλεμο, αυτή την φορά εναντίον της MPLA.

Προκειμένου να ενισχυθεί, η FNLA, άρχισε να στρατολογεί μισθοφόρους έχοντας και την υποστήριξη της CIA. Η διαδικασία στρατολόγησης όμως δεν λειτουργούσε καλά και οι περισσότεροι μισθοφόροι ήταν ανεπαρκής και άπειροι. Τελικά η MPLA επικράτησε και σχημάτισε κυβέρνηση από το τέλος του 1975 ενώ η FNLA και η UNITA διεξήγαγαν ανταρτοπόλεμο μέχρι και το 2002 οπότε έληξε οριστικά ο εμφύλιος.

Ο Γεωργίου, ο οποίος μετά την αποστράτευσή του εργαζόταν ως οικοδόμος, στρατολογήθηκε από έναν πρώην συνάδελφό του αλεξιπτωτιστή, τον Nick Hall,  μαζί με τον επίσης αλεξιπτωτιστή και ξάδερφό του Charlie Christodoulou. Οι τρείς τους μαζί με έναν τέταρτο ακόμα μετέβησαν το 1975 στην Αγκόλα και εντάχθηκαν στις τάξεις της FNLA. Ο Γεωργίου διοικούσε μια μικρή ομάδα έμπειρων μισθοφόρων οι οποίοι όμως δεν αποδείχθηκαν αρκετοί να ανατρέψουν την κατάσταση. Αλλά πραγματοποίησαν ένα τουλάχιστον εντυπωσιακό κτύπημα όταν σε επίθεσή τους σε μια θέση του MPLA εξουδετέρωσαν 60 μαχητές του και κατέστρεψαν 4 άρματα T-34. Τελικά, η έλλειψη εκπαίδευσης και πειθαρχίας και το έλλειμμα διοίκησης αλλά και η ανομοιόμορφη εθνικά προέλευση των μισθοφόρων (Βρετανοί και Πορτογάλοι κυρίως) καθώς και η έλλειψη υλικού οδήγησε στην αποτυχία των μισθοφορικών στρατευμάτων να πετύχουν κάποια αποφασιστική νίκη στο πεδίο της μάχης υπέρ του FNLA.    

Τελικά ο Γεωργίου συλλήφθηκε από τους μαχητές της MPLA και οδηγήθηκε σε δίκη μαζί με άλλους συλληφθέντες μισθοφόρους (13 συνολικά: οι 4 εκτελέστηκαν και οι 9 φυλακίστηκαν). Οι κατηγορίες που βάρυναν τον Ελληνοκύπριο, ο οποίος εντωμεταξύ είχε αποκτήσει την φήμη «τρελού», και που τελικά τον οδήγησαν στο εκτελεστικό απόσπασμα, ήταν ότι σκότωσε 14 άνδρες του για λόγους επιβολής πειθαρχίας καθώς και 2 πολίτες αλλά και για διεξαγωγή βασανιστηρίων σε κρατούμενους. Πέρα από αυτά όμως και μόνο η ιδιότητα του μισθοφόρου ήταν αρκετή για να οδηγηθεί σε δίκη. Η σωρός του μεταφέρθηκε στην Αγγλία όπου και θάφθηκε.

defencenet.gr

FAA: 7.500 drones στους αμερικανικούς ουρανούς εως το 2018

Όπως είπε σε συνέντευξη τύπου ο Διευθυντής της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (FAA), η υπηρεσία του προβλέπει ότι στα επόμενα πέντε χρόνια στον αμερικανικό εναέριο χώρο θα επιχειρούν περίπου 7.500 drones εμπορικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό τον λόγο η κυβέρνηση έχει ζητήσει από την FAA ένα προσχέδιο κανονιστικού πλαισίου που να διέπει τις πτήσεις αυτές. Η FAA προτίθεται να ορίσει έξι σημεία σε όλες τις ΗΠΑ όπου οι εταιρείες που επιθυμούν να λειτουργούν drones θα πιστοποιούνται.

Η χρήση των UAV’s στις ΗΠΑ, πλέον, έχει περάσει από τον στρατό και τον αντιτρομοκρατικό αγώνα και στους τομείς των επιχειρήσεων και της πολιτικής προστασίας καθώς χρησιμοποιούνται για την συλλογή στοιχείων και πληροφοριών, την πρόγνωση του καιρού, τον εντοπισμό πυρκαγιών, την βοήθεια σε περίπτωση φυσικών καταστροφών, την ανέυρεση αγνοούμενων προσώπων αλλά και από την αστυνομία.   

Ο Σύνδεσμος επιχειρήσεων για τα Unmanned Vehicle Systems προβλέπει ότι ο κλάδος θα δημιουργήσει στο άμεσο μέλλον 100.000 νέες θέσεις εργασίας και ο κύκλος εργασιών του θα ξεπεράσει τα 82 δις δολάρια μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.

defencenet.gr

Wireless device converts 'lost' energy into electric power

Using inexpensive materials configured and tuned to capture microwave signals, researchers at Duke University's Pratt School of Engineering have designed a power-harvesting device with efficiency similar to that of modern solar panels.

The device wirelessly converts the microwave signal to direct current voltage capable of recharging a cell phone battery or other small electronic device, according to a report appearing in the journal Applied Physics Letters in December 2013. (It is now available online.)

It operates on a similar principle to solar panels, which convert light energy into electrical current. But this versatile energy harvester could be tuned to harvest the signal from other energy sources, including satellite signals, sound signals or Wi-Fi signals, the researchers say.

The key to the power harvester lies in its application of metamaterials, engineered structures that can capture various forms of wave energy and tune them for useful applications.

Undergraduate engineering student Allen Hawkes, working with graduate student Alexander Katko and lead investigator Steven Cummer, professor of electrical and computer engineering, designed an electrical circuit capable of harvesting microwaves.

They used a series of five fiberglass and copper energy conductors wired together on a circuit board to convert microwaves into 7.3V of electrical energy. By comparison, Universal Serial Bus (USB) chargers for small electronic devices provide about 5V of power.

"We were aiming for the highest energy efficiency we could achieve," said Hawkes. "We had been getting energy efficiency around 6 to 10 percent, but with this design we were able to dramatically improve energy conversion to 37 percent, which is comparable to what is achieved in solar cells."

"It's possible to use this design for a lot of different frequencies and types of energy, including vibration and sound energy harvesting," Katko said. "Until now, a lot of work with metamaterials has been theoretical. We are showing that with a little work, these materials can be useful for consumer applications."

For instance, a metamaterial coating could be applied to the ceiling of a room to redirect and recover a Wi-Fi signal that would otherwise be lost, Katko said. Another application could be to improve the energy efficiency of appliances by wirelessly recovering power that is now lost during use.

"The properties of metamaterials allow for design flexibility not possible with ordinary devices like antennas," said Katko. "When traditional antennas are close to each other in space they talk to each other and interfere with each other's operation. The design process used to create our metamaterial array takes these effects into account, allowing the cells to work together."

With additional modifications, the researchers said the power-harvesting metamaterial could potentially be built into a cell phone, allowing the phone to recharge wirelessly while not in use. This feature could, in principle, allow people living in locations without ready access to a conventional power outlet to harvest energy from a nearby cell phone tower instead.

"Our work demonstrates a simple and inexpensive approach to electromagnetic power harvesting," said Cummer. "The beauty of the design is that the basic building blocks are self-contained and additive. One can simply assemble more blocks to increase the scavenged power."

For example, a series of power-harvesting blocks could be assembled to capture the signal from a known set of satellites passing overhead, the researchers explained. The small amount of energy generated from these signals might power a sensor network in a remote location such as a mountaintop or desert, allowing data collection for a long-term study that takes infrequent measurements.

The research was supported by a Multidisciplinary University Research Initiative from the Army Research Office (Contract No. W911NF-09-1-0539). "A microwave metamaterial with integrated power harvesting functionality," Allen M. Hawkes, Alexander R. Katko, and Steven A. Cummer. Applied Physics Letters 103, 163901 (2013); doi: 10.1063/1.4824473

Τον φυλάκισαν στην Κίνα για κασκόλ της Δόξας Δράμας

Απίστευτο κι όμως αληθινό! Γνωστός οπαδός της Δόξας Δράμας φωτογραφήθηκε στο Πεκίνο, κρατώντας το κασκόλ της ομάδας του και οι αρχές της χώρας τον φυλάκισαν για 48 ώρες ως... τρομοκράτη

Τι μπορεί να πάθεις κυριολεκτικά από το πουθενά! Ο Ανδρέας Πινόστης, γνωστός οπαδός της Δόξας Δράμας βρέθηκε στην Κίνα για καθαρά επαγγελματικούς λόγους. Στο μεταξύ είπε να γυρίσει και λίγο στο Πεκίνο να δει κανένα αξιοθέατο. Σε αυτήν του την περιπλάνηση είπε να βγάλει και μια φωτογραφία να την έχει ως ενθύμιο. 

Έτσι, στήθηκε μπροστά από το πορτρέτο του Μάο Τσετούνγκ στην είσοδο της Απαγορευμένης Πόλης και πόζαρε με το κασκόλ της αγαπημένης του ομάδας στα χέρια. Έλα, όμως, που αυτό έχει στις δύο άκρες του την αγγλική σημαία. 

Μόλις το είδαν αυτό οι αστυνομικοί του... την έπεσαν και παρά την προσπάθεια του Έλληνα ταξιδιώτη να τους πείσει πως δεν είναι... τρομοκράτης, αυτοί δεν πείστηκαν και τον οδήγησαν στο κρατητήριο. Εκεί, όπου έμεινε για περίπου 48 ώρες(!), προτού αφεθεί ελεύθερος με την βοήθεια της ελληνικής πρεσβείας κι αφού αντιλήφθηκαν πως είναι ένας απλός άνθρωπος που αγαπά την ομάδα του!

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Υποβρύχιο NR-1: Το υπεραπόρρητο πυρηνικό υποβρύχιο "τσέπης" του αμερικανικού ναυτικού

Το υποβρύχιο NR-1 ήταν ένα πρωτότυπο σκάφος ναυπηγημένο το 1969 στο Groton του Connecticut των ΗΠΑ. Θεωρείται από τα πιο μυστικά όπλα των Αμερικανών κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Το αμερικανικό ναυτικό το 2008 το απέσυρε από την ενεργό υπηρεσία και πρόκειται να το εκθέσει σε ναυτικό μουσείο στο λιμάνι από το οποίο επιχειρούσε, το Groton.

Το υποβρύχιο μπορούσε να καταδύεται σε βάθος μέχρι 3.000 πόδια (περίπου 1.000 μέτρα) και μόλις έφθανε στον πυθμένα έβγαζε από το κάτω μέρος του κύτους του δυο ρόδες με τις οποίες προχωρούσε στην συνέχεια σαν ένα ιδιότυπο υποβρύχιο όχημα.

Είναι το μικρότερο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο που έχει κατασκευαστεί ποτέ ενώ ποτέ δεν πήρε επίσημη ονομασία καθώς ο εμπνευστής του και «πατέρας» της πυρηνοκίνησης του αμερικανικού ναυτικού, Ναύαρχος Hyman Rickover, επιθυμούσε να κρατήσει την ύπαρξή του όσο γίνεται μακριά από την δημοσιότητα.

Αρχικά ήταν γνωστό ως ερευνητικό σκάφος αλλά έφερε εις πέρας και διάφορες στρατιωτικές αποστολές οι οποίες είναι απόρρητες έως σήμερα. Όσοι υπηρέτησαν στο υποβρύχιο μέχρι σήμερα απαγορεύεται να αποκαλύψουν το παραμικρό.

Μόνο ένα μικρό μέρος των αποστολών του έχει αποκαλυφθεί όπως είναι η πόντιση ενός υποβρυχίου δικτύου προειδοποίησης, η χαρτογράφηση του βυθού και η ανάσυρση κομματιών του διαστημικού λεωφορείου Challenger.

Το υποβρύχιο είχε μήκος 140 πόδια (περίπου 46 μέτρα) και πλήρωμα 10 ανδρών, μπορούσε να είναι σε κατάδυση μέχρι έναν μήνα αλλά προκειμένου να καταδυθεί ρυμουλκούνταν στα ανοικτά αφού ήταν ιδιαίτερα αργό ενώ ο μικρός του όγκος το έκανε ιδιαίτερα ευάλωτο στα θαλάσσια ρεύματα. Δεν είχε οπλισμό αλλά διέθετε έναν ειδικό βραχίονα με τον οποίο μπορούσε να αρπάξει διάφορα αντικείμενα ενώ ήταν εν καταδύσει. Το έργο του υποβρυχίου σήμερα έχουν αναλάβει τα μη επανδρωμένα υποβρύχια σκάφη του αμερικανικού ναυτικού άρα μπορούμε να συμπεράνουμε περίπου τι είδους αποστολές εκτελούσε όσο ήταν εν υπηρεσία.

defencenet.gr