Π. Τατσόπουλος: Ο Νότης Σφακιανάκης είναι φασίστας

«Φασίστα» αποκάλεσε τον Νότη Σφακιανάκη ο συγγραφέας και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος, σχολιάζοντας τις δηλώσεις στήριξης του γνωστού τραγουδιστή προς τη Χρυσή Αυγή. «Επιβάλλεται να στηρίζετε τη Χρυσή Αυγή» είπε, μεταξύ άλλων, ο Σφακιανάκης, επιτιθέμενος με ανοίκειους χαρακτηρισμούς στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγλεο Βενιζέλο.

Σε ανάρτηση που έκανε την Παρασκευή στον λογαριασμό του στο Facebook, ο Πέτρος Τατσόπουλος σημειώνει ότι «δεν τρέφαμε την παραμικρή αμφιβολία ότι (ο Νότης Σφακιανάκης) είναι φασίστας» και προσθέτει: «το πιο ανησυχητικό ειναι ότι φασίστες σαν κι αυτόν θεωρούν τη ΧΑ "αρκούντως ξεπλυμένη" μετά τις δολοφονίες στο Νέο Ηράκλειο».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Πέτρου Τατσόπουλου έχει ως εξής:

«Εικάζω ότι δεν είχε περάσει απαρατήρητο πως το τελευταίο δίμηνο, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, τα Χρυσά Λαρύγγια που φλέρταραν με τα Χρυσά Βλαμμένα είχαν λουφάξει στα λαγούμια τους. Ως εκ τούτου, το δυσοίωνο με τις νέες δηλώσεις Νότη Σφακιανάκη, όπου εκφράζει τη διττή εκτίμησή του για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τη Χρυσή Αυγή, δεν είναι ότι παραδέχεται για πρώτη φορά τόσο απροσχημάτιστα ότι είναι φασίστας -περί αυτού δεν τρέφαμε την παραμικρή αμφιβολία. Το δυσοίωνο είναι ότι οι φασίστες σαν κι ελόγου του, ύστερα από τις δολοφονίες των Χρυσαυγιτών στο Νέο Ηράκλειο, θεωρούν τη Χρυσή Αυγή αρκούντως "ξεπλυμένη" για να σκάσουν πάλι μύτη από τον υπόνομο».

Οι δηλώσεις Σφακιανάκη

Σε δηλώσεις που έκανε το βράδυ της Πέμπτης στην εκδήλωση απονομής του πλατινένιου δίσκου του στον πολυχώρο «Αθηναΐς», ο Νότης Σφακιανάκης εξέφρασε ανοιχτά τη στήριξή του στη Χρυσή Αυγή και τη νοσταλγία του για την εποχή της χούντας, επιτιθέμενος με ανοίκειες εκφράσεις στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Βενιζέλο.

«Ο Παπαδόπουλος την έβλαψε την Ελλάδα; Οχι» είπε ο τραγουδιστής μιλώντας στο Mega.

Σε άλλες δηλώσεις του στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1, ο Νότης Σφακιανάκης δήλωσε, επιτιθέμενος στους πολιτικούς: «Είμαι πολιτικό ον και έχω δημόσιο λόγο και σκέπτομαι μονίμως πολιτικά. Είμαι πολίτης, όχι πελάτης. Και όλα αυτά τα κοπρόσκυλα που σας κυβερνάνε δεν τα έχω αξιολογήσει όπως εσείς, διότι δεν τους έχω σε καμία απολύτως δύναμη. Εχω κάθε δικαίωμα να λέω τη γνώμη μου διότι δεν οφείλω σε κανέναν τίποτα. Αυτοί οι υπάλληλοί μου μού οφείλουν πολλά».

Στη συνέχεια, υπερασπίστηκε τη Χρυσή Αυγή και επιτέθηκε στον Βαγγέλη Βενιζέλο: «Βεβαίως και δεν είναι φασίστες η Χρυσή Αυγή. Και έχουν κλείσει κάποιον μέσα που είναι αρχηγός πολιτικού κόμματος. Κανένα δικαίωμα δεν έχεις, ρε. Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα, Ευάγγελε γουρούνι συνταγματολόγε;».

«Επιβάλλεται να στηρίζετε τη Χρυσή Αυγή. Διότι αυτή έχει μέσα και την αυγή. Οι άλλοι έχουν μόνο το σκότος. Με είχαν ρωτήσει γιατί δεν κατεβαίνω στην πολιτική. Διότι απλά δεν έχω μάθει να κατεβαίνω, εγώ μόνο ανεβαίνω» είπε ο Νότης Σφακιανάκης και πρόσθεσε:

«Φοροδιαφεύγουν; Μα πλάκα μου κάνεις; Ο Παπαντωνίου και Παπακωνσταντίνου δεν ήταν υπουργός Οικονομικών; Δεν είναι φοροφυγάς; Ο Σημίτης δεν ήταν πρωθυπουργός της χώρας; Τρελαθήκατε; Τι είναι αυτά που λέτε; Πες τους να πάνε να γαμ...νε».

ΤΟ ΒΗΜΑ

Ανατρεπτικό σχέδιο δράσης 6 σημείων μέχρι τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2014 εκπονεί η κυβέρνηση για να αλλάξει το κλίμα - Καταλυτική συνάντηση με την Merkel στις 22/11 αλλά στρατηγικό μειονέκτημα η άρνηση για haircut – Δύο οι ορατοί κίνδυνοι

Ανατρεπτικό big plan 6 σημείων έχει σχεδιάσει η κυβέρνηση Σαμαρά μέχρι τις ευρωεκλογές με στόχο να αιφνιδιάσει θετικά αγορές και οικονομία και ταυτόχρονα να διαχειριστεί το μείζον θέμα επιβίωσης της Ελλάδος που είναι η διαχείριση του ελληνικού χρέους, που αντικειμενικά είναι μη βιώσιμο.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές το μεγάλο σχέδιο περιλαμβάνει τα εξής βασικά σημεία.

1)Καταλυτικής σημασίας συνάντηση μεταξύ του έλληνα πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με την καγκελάριο της Γερμανίας A. Merkel στις 22 Νοεμβρίου. Από την συνάντηση αυτή ο Σαμαράς θα πάρει ως δώρο μια δήλωση της Merkel ότι η Ελλάδα έχει διανύσει σημαντικά βήματα…αλλά χρειάζεται και άλλα για να ξεπεράσει οριστικά την κρίση. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θα επιδιώξει να επαναπροσδιορίσει τους όρους που έχουν θέσει οι Γερμανοί τους οποίους πρέπει να πληρεί η Ελλάδα ώστε να θέσει θέμα επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους. Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται το Γερμανικό προαπαιτούμενο για πρωτογενές πλεόνασμα και θεωρεί ότι αν καταφέρει να εκπλήξει την διεθνή κοινότητα επιτυγχάνοντας θετικό ρυθμό ανάπτυξης έστω και 0,4% θα είναι επιτυχία και έκπληξη. Δυστυχώς η Γερμανία, έχει απορρίψει την λύση του haircut στο χρέος και η λύση της επιμήκυνσης που προωθείται 30 ή 50 χρόνια με μείωση των επιτοκίων κατά 1,25% ή 1,5% δεν είναι βέβαιο ότι αποτελούν την βέλτιστη λύση. Η Ελλάδα χρειάζεται μια ελάφρυνση 80-100 δισεκ. ευρώ αυτό αποτελεί αμείλικτη πραγματικότητα. Μετά την συνάντηση Σαμαρά – Merkel αναμένεται να ξεπεραστούν τα εμπόδια όσον αφορά τις τρέχουσες συνομιλίες Τρόικα με ελληνική κυβέρνηση σε βάθος 5-10 ημερών.
 

2)Η ελληνική κυβέρνηση έχει διαβεβαιώσεις από την Moody’s ότι θα αναβαθμίσει την ελληνική οικονομία μέσα στον Δεκέμβριο του 2013. Έλληνες αξιωματούχοι που πρόσφατα βρέθηκαν στις ΗΠΑ και συναντήθηκαν με στελέχη της Moody’s ενημερώθηκαν ότι «μέσα στον Δεκέμβριο θα υπάρξει έκθεση – ανάλυση για την πορεία της ελληνικής οικονομίας με πιθανό σενάριο την αναβάθμιση». Ορισμένοι δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο τον Δεκέμβριο του 2013 να δημοσιοποιηθεί έκθεση της Moody’s που να είναι θετικότερη για την πορεία της οικονομίας να θέτει σε καθεστώς παρακολούθησης για αναβάθμιση και η αναβάθμιση να πραγματοποιηθεί μέσα στο α΄ δίμηνο του 2014. Ωστόσο τον Δεκέμβριο θα υπάρξει έκθεση της Moody’s για την Ελλάδα. Να σημειωθεί ότι η Moody’s είναι ο μόνος οίκος που αξιολογεί ακόμη την Ελλάδα σε C σε καθεστώς δηλαδή χρεοκοπίας και αυτό φαίνεται ότι αλλάζει.
 

3)Τα τραπεζικά stress tests στην Ελλάδα θα αναδείξουν πρόβλημα το οποίο όπως θα διαπιστωθεί θα είναι διαχειρίσιμο. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι το πρόβλημα των stress tests δεν θα την πλήξει πολιτικά.
 

4)Η κυβέρνηση ποντάρει σε μεγάλο βαθμό στην επιτυχία του εγχειρήματος της Eurobank που υλοποιεί αμκ τον Ιανουάριο του 2014 και θα ιδιωτικοποιηθεί καθώς το ποσοστό του ΤΧΣ θα υποχωρήσει από 95% στο 55%. Σε κάθε περίπτωση η Eurobank έχει τεράστιες πιθανότητες να ιδιωτικοποιηθεί και η σημερινή κρατική Eurobank να διαθέτει τον Ιανουάριο, την μεγαλύτερη συμμετοχή ιδιωτών μετόχων. Η εξέλιξη αυτή θα είναι ψήφος εμπιστοσύνης για την Ελλάδα, την οικονομία και βεβαίως την Eurobank. Για την κυβέρνηση η αμκ της Eurobank έχει αναχθεί σε θέμα μείζονος προτεραιότητας που πρέπει να πετύχει. Ο Χρήστος Μεγάλου ο CEO της Eurobank έχει αναλάβει ένα μεγάλο στοίχημα που φαίνεται ότι θα πετύχει.
 

5)Το θέμα των warrants θεωρείται ουσιώδες το οποίο θα μπορούσε να πυροδοτήσει χρηματιστηριακό ενδιαφέρον. Να σημειωθεί ότι η πρόταση είναι το ΤΧΣ να υποβάλλει δημόσιες προτάσεις στους κατόχους των warrants και εν συνεχεία το Ταμείο να ακυρώσει τα warrants και ακολούθως μέσω placement να πουλάει κοινές μετοχές τραπεζών επισπεύδοντας την ιδιωτικοποίηση τους. Η κυβέρνηση ποντάρει σε καλό χρηματιστηριακό κλίμα καθώς είναι άμεσα αντιληπτό από την κοινωνία και τους επενδυτές.
 

6)Το μεγάλο σχέδιο ολοκληρώνεται με έξοδο στις αγορές. Η Τρόικα λοιπόν έχει καταστεί κοινωνός των σχεδίων της ελληνικής κυβέρνησης για έξοδο στις αγορές με στόχο ίσως και πριν τις ευρωεκλογές τον Μάιο του 2014 να πραγματοποιηθεί η πρώτη απόπειρα εξόδου στις αγορές με 3ετές ομόλογο 3 δισεκ. ευρώ. Με βάση το βασικό σενάριο θα υλοποιηθεί private placement ή υπό όρους κοινοπρακτική έκδοση αλλά όχι κλασσική δημοπρασία ομολόγων 3ετούς διάρκειας. Στόχος είναι η Ελλάδα να δανειστεί κοντά στο 5,5% στην 3ετία ίσως και 5%. Η Τρόικα έχει αποδεχθεί ή κατά το ορθότερο δεν έχει αρνηθεί και οι ελληνικές τράπεζες να συμμετάσχουν στην πρώτη έκδοση του ελληνικού κράτους έως το 30% του αντλούμενου ποσού καθώς δεν διαθέτουν μακροπρόθεσμο χρέος.
Η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει μεθοδικά την πρώτη απόπειρα εξόδου στις αγορές με στόχο τις ευρωεκλογές δηλαδή με στόχο και τις πολιτικές εντυπώσεις.

Οι δύο κρίσιμοι κίνδυνοι

Η βιωσιμότητα του χρέους είναι καθοριστικής σημασίας για την Ελλάδα. Σχεδόν όλοι συγκλίνουν στην άποψη ότι το ελληνικό χρέος πρέπει να μειωθεί 80 με 100 δισεκ. ευρώ. Η λύση του haircut είναι η βέλτιστη, ωστόσο υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η Ελλάδα να παγιδευτεί στις ήπιες λύσεις που θα προτείνει η Γερμανία π.χ. τύπου επιμήκυνση. Ένας άλλος σοβαρότατος κίνδυνος είναι το ενδεχόμενο πολιτικής αποσταθεροποίησης ενόψει των ευρωεκλογών. Η χαλαρή ψήφος μπορεί να αποτελέσει μεγάλο πλήγμα για τον κυβερνητικό συνασπισμό. 

 

www.bankingnews.gr

CEO στην επιχείρηση του μπαμπά

Του Γιώργου Κωστούλα

Ο τίτλος του σημερινού κειμένου ανήκει στον Τάκη Μίχα, ο οποίος σε άρθρο του στο Protagon παραθέτει στοιχεία από την τελευταία Έκθεση Παγκόσμιας Ανταγωνιστικότητας (2013-2014), ειδικότερα για το επίπεδο αξιοκρατίας κάθε χώρας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απαντήσεις στο ερώτημα: "Στη χώρα σας ποιος καταλαμβάνει τις ανώτερες διοικητικές θέσεις στην επιχείρηση;"

Οι απαντήσεις ποικίλουν μεταξύ του: "συνήθως φίλοι και συγγενείς χωρίς αξιολόγηση των ικανοτήτων τους" (που βαθμολογείται με 1) και του: "συνήθως επαγγελματίες μάνατζερ στη βάση των ικανοτήτων και των προσόντων τους" (που βαθμολογείται με 7).

Στον τελικό πίνακα, μεταξύ 148 χωρών, η Ελλάδα καταλαμβάνει τη θέση 104. Στην πρώτη πεντάδα βρίσκονται κατά σειρά Νέα Ζηλανδία, Φινλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Ολλανδία, ενώ στην πεντάδα του πάτου βρίσκονται -ξεκινώντας από την τελευταία θέση- Τσαντ, Αγκόλα, Μαυριτανία, Αλγερία, Μπουρούντι.

Τα ευρήματα της έρευνας θύμισαν και σε μένα ταυτόσημες εμπειρίες με αυτές του κ. Μίχα. Μία από αυτές: Σε πάμπολλες ευκαιρίες συναντήσεών με επιχειρηματίες στα γραφεία τους ή σε επαγγελματικές τους δεξιώσεις, σχεδόν πάντοτε, αυτοί θα είχαν δίπλα τους μία συμπαθέστατη νεαρή ή νεαρό που, συνήθως, ήταν η κόρη ή ο γιος και σπανιότερα ο γαμπρός τους. Σε όλες, σχεδόν, τις περιπτώσεις ο νεαρός ή η νεαρή θα έφερε τον τίτλο του "στελέχους" και αρκετές φορές του CEO - στην επιχείρηση του μπαμπά, φυσικά.

Με τα παραπάνω να αποτελούν μια μορφή αναξιοκρατίας, παρακάτω θα προσπαθήσω να εξηγήσω την επικρατούσα κατάσταση στη χώρα μας, μέσα από τις παρακάτω τέσσερις σκέψεις.

1.Ανατολική συμπάθεια εναντίον ορθολογισμού

Περισσότερο στο δημόσιο αλλά, περιέργως, και στον ιδιωτικό τομέα το σύστημα διακυβέρνησης στη χώρα μας βασίζεται στην ανατολική συμπάθεια μάλλον, παρά στη δυτική αποστασιοποίηση. Κυβερνιόμαστε, γενικώς και σε όλα τα ιεραρχικά επίπεδα, περισσότερο υπείκοντες στον "ηθικό" κώδικα της αφοσίωσης στον κοντοχωριανό, τον συμμαθητή. τον κολλητό, παρά στους δεοντολογικούς κανόνες της αξιοκρατικής διακυβέρνησης. Στην Ελλάδα του σήμερα, η ανατολική συμπάθεια υπερτερεί του δυτικού ορθολογισμού. Έχουν ειπωθεί αυτά και από άλλους και από μένα με άλλη ευκαιρία.

Συμπέρασμα γενικότερο: "Η αξιοκρατία θα εξακολουθεί να ασθενεί στη χώρα μας, στο μέτρο που η ιδιωτικής εντάσεως νοοτροπία των κολλητών θα ορίζει τον τρόπο που συγκροτείται η δημόσια, η συλλογική μας συνείδηση".

Ίσως αρκετοί να έχουν δυσκολία να δεχθούν αυτό που ο Στ. Ράμφος αποφαίνεται: Η διαπλοκή εξυφαίνεται ανεπαισθήτως και θα διαιωνίζεται όσο η αλληλοβοήθεια θα παραμένει θεσμός κοινωνικής εξάρτησης. Για να συνεχίσει: Η υποχρέωση αποτελεί θεσμό συναισθηματικής συναλλαγής, η οποία τρέπεται ευκολότατα σε συναλλαγή συμφερόντων. Για να καταλήξει: Τα τείχη της συνείδησης θα πέσουν όταν γίνουμε "αγνώμονες". Όταν δεν θα νιώθουμε υποχρέωση σ΄ αυτούς που μας "εξυπηρέτησαν", ώστε με κάθε τρόπο να τους το ανταποδώσουμε. Αυτή είναι μια πρώτη κυβερνητική και κοινωνική, θεσμική ανατροπή στην οποία πρέπει να συνηθίσει η ελληνική κοινωνία.

2. Η Ανισότητα, ένας φυσικός νόμος

Πρέπει να το αποδεχθούμε: Βασικός νόμος της φύσης είναι η ανισότητα. Τα περί ισότητας των ανθρώπων ισχύουν μόνο ως προς την εξωτερική τους έκφραση-και αν. Στο βάθος τους, στην εσωτερική τους ποικιλία και συγκρότηση οι άνθρωποι είναι απέραντα άνισοι.

Στη φύση τίποτα δεν είναι όμοιο και ίσο. Πάνω στην ποικιλία και την ανισότητα οικοδομείται η ιστορία και η κοινωνία των ανθρώπων. Ο Turgot υποστηρίζει, από το 1751, ότι η ανισότητα (και πολύ περισσότερο η ανομοιότητα) είναι απαραίτητη, ώστε (αν μη τι άλλο) να εξασφαλισθεί ο καταμερισμός της εργασίας.

Για τη θωράκιση των παραπάνω απόψεων επιστρατεύεται και ο άκρως ρεαλιστικός λόγος του Ε.Λεμπέση, από το κλασικό κείμενό του: "Η τεράστια σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω": [...]Διότι πάσα υπαρκτή κοινωνία αναγκαστικώς εδράζεται επί του νόμου της φυσικής ανισότητος και του φυσικοκοινωνικού διαφορισμού. Και πάσα τοιαύτη κοινωνία περιλαμβάνει στους κόλπους της, συγκριτικώς, κατωτέρας αξίας ανθρώπους... Για να συνεχίσει: Κι αυτό χωρίς να υπάρχει ανθρωπίνη υπαιτιότης, διότι δεν είναι οι άνθρωποι, αλλά οι φυσικοί νόμοι οι οποίοι διέπουν την φυσικήν και κοινωνικήν ανισότητα.

Μόνο η ανισότητα που προσθέτει, που επιβάλλει ο άνθρωπος σε άνθρωπο και που στερεί ορισμένα άτομα από τη φυσική πλήρωση της ανάπτυξής τους, μόνο αυτή η ανισότητα πρέπει να καταλυθεί.

3. Η προαγωγή, μήνυμα πολλαπλών αποδεκτών

Η αξιολόγηση των υφισταμένων από τους προϊσταμένους τους είναι, κατά κανόνα, μια περιέργως μέτρια επιδεξιότητα. Μια μορφή κακώς νοουμένης γενναιοδωρίας επικρατεί στις ιεραρχίες, η οποία αλλοιώνει τα κριτήρια αξιοκρατικής κρίσης από, συνήθως, άπειρους ή ανεπαρκείς προϊσταμένους.

Προφανώς η επιείκεια βολεύει.

Η προαγωγή, ως κίνητρο, είναι το πιο ορατό, κατανοητό και αποδεκτό μέτρο του επιπέδου αξιών που επικρατούν σε έναν οργανισμό και οι οποίες επιβραβεύονται στο πρόσωπο του προαγόμενου. Γι΄αυτό οι προαγωγές πρέπει να γίνονται με μεγάλη προσοχή και περίσκεψη.

 Όταν ένας συνεργάτης σας δεν τα πάει και τόσο καλά, δεν το ξέρετε μόνο εκείνος και εσείς. Το ξέρουν και οι υφιστάμενοί του και οι οριζόντιοι συνάδελφοί του και οι δικοί σας συνάδελφοι, ίσως ακόμα και οι δικοί σας προϊστάμενοι. Κάθε ευνοϊκή τοποθέτησή σας απέναντί του είναι ένα ευρύτατο μήνυμα συγκαταβατικότητας και ανοχής. Αποτέλεσμα της επιείκειάς σας θα είναι, οι άλλοι μέτριοι της ομάδας σας ή του ευρύτερου περιβάλλοντός σας να ανακουφισθούν, ενώ οι αξιολογότεροι απ΄ αυτούς να αναζητήσουν την τύχη τους στον ανταγωνισμό. Για να επαληθευθεί για μια ακόμα φορά ο νόμος του Gresam: "Το κακό νόμισμα διώχνει το καλό..."

Μην εγκαταλείπετε τους συνεργάτες των υφισταμένων σας στην κρίση των τελευταίων. Σπάνια αυτοί είναι αρκετά επαρκείς ή αντικειμενικοί γι΄αυτό το έργο. Συνήθως έχουν κάποιο λόγο, να μην είναι ούτε δίκαιοι.

Το έχουμε ακούσει πολλές φορές: Όταν είμαστε καλοί με όλους, αδικούμε αυτούς που αξίζουν πραγματικά. Ή: Δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο από την ίση μεταχείριση ανίσων. Η επεξήγηση, από έναν άλλον αφορισμό: Η ισότης καταλήγει σε αδικία όχι μόνο γιατί διαφέρουνε οι άνθρωποι φύσει, όσο γιατί αυτή αφορά μόνο τα δικαιώματα, ενώ η δικαιοσύνη προϋποθέτει, κατά κύριο, λόγο υποχρεώσεις.

4. Το "δημοκρατικό" έλλειμμα επαγγελματικής επάρκειας

Είναι περίεργο, αλλά στη χώρα μας πολλές φορές η αναξιοκρατία επιβάλλεται όχι από πάνω προς κάτω αλλά συχνά και από κάτω προς τα πάνω.

Στο πλαίσιο ενός δικαιολογητικού μηχανισμού αναζήτησης μιας ατομικής ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής ευθύνης και ιδιωτικής ηρεμίας- το λιγότερο, ο σημερινός μέσος εργαζόμενος, με μεγάλη ευκολία συντάσσεται, βολικότατα, με το εξυπηρετικό μοντέλο εργασίας και απόδοσης, που ανέχεται, αν δεν υποθάλπει κιόλας, το "δημοκρατικό" έλλειμμα επαγγελματικής επάρκειας και απόδοσης. Κάτι ανάλογο με το διεκδικούμενο "δημοκρατικό 5" των φοιτητών...

Με άλλα λόγια, οι περισσότεροι εργαζόμενοι, και υπό συνθήκες σιωπηρής ενθάρρυνσης, θα προτιμούσαν, κάτω από τη σκέπη της ομαδικής εργασίας και της αλληλεγγύης που αυτή προσφέρει, να αποφύγουν την προσωπική ευθύνη ενός αποτελέσματος. Αυτό εξελικτικά και μέσα από μια διαδικασία ατομικής αλλοτρίωσης, μπορεί να οδηγήσει τον μέσο εργαζόμενο, ακόμα και στο να μη θέλει να  αντιμετωπίζεται δίκαια, δηλαδή αξιοκρατικά.

Το είδαμε αυτό πρόσφατα στις έντονες αντιδράσεις ομάδων εργαζομένων σε κάθε απόπειρα αξιολόγησης, μέτρησης των προσόντων, της κατάρτισης και των επιδόσεών τους, από τους εποπτεύοντές τους. Αποτέλεσμα; Η αξιολόγηση, κορυφαία στιγμή αυτογνωσίας και ατομικής βελτίωσης κάθε εργαζομένου, έχει καταντήσει στη χώρα μας, οι μεν εποπτεύοντες να την επισείουν σαν απειλή και τιμωρία, οι δε εργαζόμενοι να την καταγγέλλουν σαν εξωτερική παρέμβαση στα εσωτερικά τους.

Δυστυχώς, η ανασφάλεια στην καλύτερη περίπτωση, ή η ανεπάρκεια στη χειρότερη, οδηγούν στην παρηγοριά της ιεραρχίας.

Η κακοδιοίκηση, με τη μορφή της αναξιοκρατίας, και η υπανάπτυξη συνιστούν φαύλο κύκλο. Αναπαράγουν η μία την άλλη. Ας κοιτάξουμε γύρω μας τον οικονομικό χάρτη. Η επισήμανση, αγγλοσαξονική βεβαίως, μας φωτογραφίζει επακριβώς: "What is called underdeveloped countries are actually undermanaged".

* O κ. Κωστούλας είναι τέως γενικός διευθυντής εταιρειών του ευρύτερου χρηματοπιστωτικού τομέα

www.capital.gr

Επαμεινώνδας Δημόπουλος: Ο πρώτος Έλληνας στην Ανταρκτική

Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος, γνωστός και σαν E.J. Demas, ήταν στενός συνεργάτης του μεγάλου Αμερικανού Ναυάρχου Richard E. Byrd. Ο Δημόπουλος συνόδευσε τον Byrd στις πτήσεις του και στις εξερευνητικές του αποστολές στην Αρκτική και στην Ανταρκτική την περίοδο 1926-1934.

Ο Ναύαρχος Byrd ήταν από τους σημαντικότερους εξερευνητές του 20^ου αιώνα. Υπηρέτησε ως πιλότος κατά την διάρκεια του Α’ Π.Π., πέταξε με αεροπλάνο πάνω από τον Βόρειο Πόλο (1926) και πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό (1927) ενώ διοργάνωσε και τέσσερις εξερευνητικές αποστολές στο Νότιο Πόλο (1928-1930, 1934, 1940, 1946-1947). Η τελευταία εξερευνητική αποστολή μάλιστα, Operation Highjump, είναι η μεγαλύτερη αποστολή που έχει διοργανωθεί ποτέ στο Νότιο Πόλο (συμμετείχαν ένα αεροπλανοφόρο, ένα πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων, 13 πλοία υποστήριξης, 6 ελικόπτερα και 6 υδροπλάνα και 4.700 προσωπικό) ενώ για τον πραγματικό σκοπό της υπάρχουν διάφορες θεωρίες (αναζήτηση γερμανικών βάσεων). Ο Byrd προάχθηκε σε ναύαρχο μόλις στα 41 του χρόνια (1929) κάνοντάς τον τον νεότερο ναύαρχο στην ιστορία του αμερικανικού ναυτικού.

Ο Επαμεινώνδας Δημόπουλος ή Δήμας γεννήθηκε στην Κόρινθο στις 31 Μαΐου 1905 και πέθανε στην Καλιφόρνια στις 17 Νοεμβρίου 1979.

Συνόδευσε τον Byrd σε όλες του τις αποστολές την περίοδο 1926-1934 με την ιδιότητα του μηχανικού αεροσκαφών και του πιλότου.

Το 1930 ο Δήμας άφησε μια ελληνική σημαία στο Νότιο Πόλο, ενώ μια ίδια σημαία έστειλε στο Ιστορικό Μουσείο της Αθήνας, ανακοινώνοντας το γεγονός στις Ελληνικές Αρχές. Το γεγονός επιβεβαιώνεται από σχετική αναφορά που υπάρχει σε επιστολή του τότε πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου προς τον ναύαρχο Byrd με ημερομηνία 9 Οκτωβρίου 1930. Η σημαία φυλάσσεται σήμερα στο Ναυτικό Μουσείο Πειραιώς.

O Byrd τον εκτιμούσε ιδιαίτερα και όταν ζήτησε εγγράφως την άδεια του πρύτανη του MIT, όπου ο Δημόπουλος σπούδαζε αεροναυπηγική, για να τον συνοδεύσει στην αποστολή του στην Ανταρκτική το 1934 του έγραφε: «πιστεύω ότι θα του ράγιζε η καρδιά αν δεν ερχόταν» και για να τον πείσει του υποσχέθηκε ότι θα φρόντιζε να μην παραμελεί την μελέτη του.

Ο  Δήμας ήταν πολυμήχανος και θαρραλέος άνθρωπος. Όσο σπούδαζε στο MIT στην Βοστώνη έμενε σε ένα παλαιό φαλαινοθηρικό στο λιμάνι της Βοστώνης το οποίο είχε μετατρέψει κατάλληλα ο Byrd για αποστολές στους πόλους. Πριν φύγει για την 3^η αποστολή μαζί με τον ναύαρχο είχε ήδη δουλέψει στο «Spirit of St.Louis» (το αεροπλάνο του Lindbergh) αλλά και στο αεροδρόμιο Hoover, το πρώτο πολιτικό αεροδρόμιο της Washington.

Το 1934 η αποστολή φθάνει στην Ανταρκτική και οι 55 άνδρες που συμμετέχουν εγκαθίστανται στην βάση «Little America». Οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες που επικρατούν δημιουργούν προβλήματα στα υλικά και ο Δήμας περιγράφεται στο ημερολόγιο του Byrd συνέχεια καλυμμένος με λάδια και με εγκαύματα στα χέρια από την πολύ χαμηλή θερμοκρασία των μετάλλων ενώ μια μέρα παραλίγο να χάσει την ζωή του στην πρσπάθειά του να σώσει έναν ελκυστήρα που ταλαντευόταν στην άκρη ενός παγετώνα.

Ο Δήμας απέκτησε και μια ιδιαίτερη σχέση με τον Byrd, σώζοντάς του τη ζωή μια μεγάλη νύχτα του χειμώνα του 1934. Ο Byrd ευρισκόμενος στη βάση «Advance» στα ενδότερα της Ανταρκτικής (πάνω από 160 χλμ. από την βάση «Little America»), για τη διεξαγωγή μετεωρολογικών παρατηρήσεων, έπαθε  δηλητηρίαση από τις αναθυμιάσεις της θέρμανσής. Η κατάστασή του επιδεινώνονταν αργά από το Μάιο μέχρι τα τέλη Ιουλίου, ώσπου αυτό άρχισε να γίνεται αισθητά φανερό στην επικοινωνία με τα μέλη της αποστολής τόσο που οι άνδρες του οργάνωσαν αποστολή στη παγωμένη έρημο για να τον σώσουν. Τρεις προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, εξ αιτίας των βλαβών στους κινητήρες που σταματούσαν από τους πολικούς τυφώνες και τις καταιγίδες, μέχρι που ο Δήμας με δύο άλλους άνδρες να καταφέρει ηρωικά να φτάσει στον Byrd που μπορούσε μετά βίας πλέον να σταθεί. 

Η αποστολή του 1934 παρήγαγε επιστημονικά αποτελέσματα στους τομείς της γεωλογίας, της ζωολογίας, της αστρονομίας (μελέτη κοσμικών ακτινών και παρακολούθηση αστεροειδών), στην μελέτη των πάγων και σε πολλούς άλλους.

Επέστρεψαν στις ΗΠΑ το 1935. Ο Δήμας όμως δεν γύρισε στο MIT. Μετακόμισε στην Καλιφόρνια όπου εργάστηκε στην Douglas Aircraft και στην Lockheed Aircraft. Το 1945 κατοχύρωσε μια ευρεσιτεχνία για πλάστιγγες βαρέων οχημάτων.

Προς  τιμήν του Έλληνα αεροπόρου και μηχανικού, μια περιοχή της Ανταρκτικής ονομάστηκε “Range of Demas”.

Στις 21 Ιουνίου 1982 η συλλογή του Επαμεινώνδα Δημόπουλου δωρίσθηκε στο Ναυτικό Μουσείο του Πειραιά. Η συλλογή αποτελεί το πιο εντυπωσιακό μέρος του οπτικοακουστικού αρχείου του μουσείου.

Το σχετικό υλικό αποτελείται από 10 ασπρόμαυρα φιλμ χωρίς ήχο. Τα φιλμ παρουσιάζουν την διατλαντική πτήση του ναυάρχου Byrd το 1927, με το αεροπλάνο «America», την θαλάσσια επιχείρηση στο Νότιο Πόλο με το πλοίο «City of New York», την διάσχιση της διώρυγας του Παναμά, την επίσκεψη στα νησιά του Πάσχα και της Νέας Ζηλανδίας, τον Ανταρκτικό σταθμό «Little America», φωτογραφίες από τη ζωή στο σταθμό, την πτήση πάνω από το Νότιο Πόλο το 1927, την μεγαλειώδη επιστροφή στη Νέα Υόρκη όπως επίσης και την τελετή βράβευσης της εξερευνητικής ομάδας από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Επιπλέον υπάρχουν τέσσερις ακόμα κασέτες από το 1972, όπου ο ηλικιωμένος πλέον Δήμας αφηγείται και περιγράφει τις σκηνές από τα χωρίς ήχο φιλμ του αρχείου.

defencenet.gr

Απόδειξη ότι το σύμπαν έχει χιούμορ:

Χρυσός Οδηγός

Απόπειρα δολοφονίας κατά Ερντογάν

Για «καμικάζι» ο οποίος επιχείρησε να εισέλθει στο γραφείο του Ερντογάν στην Αγκυρα κάνουν λόγο τα τουρκικά ΜΜΕ σε έκτακτα δελτία τους.

Ο 52χρονος δεν κατάφερε να ενεργοποιήσει τα εκρηκτικά με τα οποία ήταν ζωσμένος, αφού τον πρόλαβε ένας από τους άνδρες της προσωπικής ασφάλειας του πρωθυπουργού.

Tα τουρκικά Μέσα Ενημέρωσαν μετέδωσαν εικόνες από το σημείο με την αστυνομία να έχει αποκλείσει την ευρύτερη περιοχή.

Η σύλληψη του δράστη έγινε αφού η αστυνομία έριξε προειδοποιητικά πυρά στον αέρα. Αρχικά είχε μεταδοθεί ότι ο δράστης τραυματίστηκε στο πόδι.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Κόκκινος συναγερμός για κλεμμένη μοτοσικλέτα στην ΕΛ.ΑΣ.

Κινήσεις υπόπτων με κλεμμένη μοτοσικλέτα έξω από ένα απομονωμένο αστυνομικό τμήμα των βορείων προαστίων φέρεται να είναι -όπως αποκαλύπτει «Το Βήμα»- ένας από τους βασικούς λόγους που ενεργοποίησαν τον «κόκκινο συναγερμό» ο οποίος έχει σημάνει στην ΕΛ.ΑΣ. για επικείμενη ένοπλη επίθεση κατά αστυνομικού στόχου.

Προ 20 ημερών είχαν γίνει οι αναφορές για τις κινήσεις των ατόμων, όμως εξετάζονται υπό νέο πρίσμα μετά τις απειλητικές αναφορές για αστυνομικούς της οργάνωσης Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις. Το τρίτο σημείο που φοβίζει την ΕΛ.ΑΣ. είναι η ανεύρεση του θαμμένου οπλισμού στην Ιπποκράτειο Πολιτεία, κοντά στο Κατσιμίδι.

Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία, το εύρημα αυτό είχε εντοπισθεί προ διμήνου, ύστερα από αναφορές ιδιωτών επίσης για κινήσεις υπόπτων και οι οποίες είχαν οδηγήσει στην ανακάλυψη των τεσσάρων καλάσνικοφ, των δέκα χειροβομβίδων και των εκατοντάδων σφαιρών. Ακολούθησε μία περίοδος συλλογής στοιχείων και διακριτικής παρακολούθησης των θαμμένων όπλων.

Η δημοσιοποίηση της «ανακάλυψης » του οπλισμού μόλις προ τριών ημερών φαίνεται να ανήκει σε τακτική των αρμοδίων υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες μίλησαν για την υποτιθέμενη «παρατηρητικότητα ενός κυνηγού». Τη διερεύνηση της υπόθεσης ανέλαβε η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ενώ τα όπλα διαπιστώθηκε ότι δεν είχαν χρησιμοποιηθεί σε ένοπλη επίθεση.

Πλέον οι αξιωματικοί των Αρχών Ασφαλείας εκτιμούν ότι υπάρχει μία εντυπωσιακή κινητικότητα στον χώρο του εγχωρίου αντάρτικου πόλης με τον κίνδυνο να υπάρχουν αλλεπάλληλες ένοπλες επιθέσεις από διάφορες οργανώσεις.

Μέτρα όπως του 2009

Τις τελευταίες ημέρες υπάρχει διάχυτος φόβος στην ΕΛ.ΑΣ. για «μαζικό» χτύπημα ενόπλων κατά αστυνομικής υπηρεσίας ή περιπολούντων αστυνομικών. Γι' αυτό έχουν ζητηθεί έκτακτα μέτρα ασφαλείας για την «απομόνωση» των κτιρίων της ΕΛ.ΑΣ. και για επιφυλακή όλων των αστυνομικών· μέτρα αντίστοιχα αυτών το 2009, όταν είχαν υπάρξει αλλεπάλληλες τέτοιου είδους ενέργειες.

Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. υπενθυμίζουν ότι για οργανώσεις όπως ο Επαναστατικός Αγώνας, η «Σέχτα» και άλλες το 50% τουλάχιστον της στόχευσής τους αφορούσε την Αστυνομία.

Αναφορές για συγκροτημένη παρακολούθηση

Ένα από τα δείγματα «προεργασίας» για κτύπημα εναντίον αστυνομικών είναι οι αναφορές από φρουρούς «περιφερειακού» αστυνομικού τμήματος στη βόρειο Αττική ότι υπήρχαν συγκροτημένη παρακολούθησή τους και συνεχείς μετακινήσεις ατόμων με κλεμμένη μοτοσικλέτα ή πιθανόν και με άλλα οχήματα.

Τώρα αυτές οι αναφορές επανεξετάζονται μετά την προκήρυξη για την αιματηρή επίθεση στο Νέο Ηράκλειο αλλά και πληροφορίες που έχει συλλέξει και από άλλες πηγές η Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία.

Το αμπαλάζ ταιριάζει σε ένοπλη βία

Όσον αφορά τον οπλισμό που βρέθηκε στην Ιπποκράτειο Πολιτεία στελέχη της λεωφόρου Κατεχάκη επεσήμαναν ότι «ο τρόπος αμπαλάζ αλλά και το γεγονός ότι ήσαν καλά γρασαρισμένα δεν παραπέμπει σε καμία περίπτωση σε κάποια σπασμωδική κίνηση ποινικών αλλά σε αντάρτες πόλης που όπως έχει αποδειχθεί και άλλες φορές επιδεικνύουν τέτοιου είδους επιμέλεια. Επιπλέον το πλαστικό βαρέλι ήταν πολύ προσεκτικά θαμμένο».

Και σε αυτήν την περίπτωση εκφράζεται ο φόβος ότι η δύναμη πυρός των τεσσάρων καλάσνικοφ και των δέκα χειροβομβίδων μπορεί να χρησιμοποιείτο σε επίθεση μεγάλου βεληνεκούς. Τέλος, διατυπώνεται η άποψη ότι για να μη ληφθεί το ρίσκο ενοικίασης σπιτιών-γιάφκες ίσως ορισμένοι αντάρτες πόλης προχωρούν πλέον σε απόκρυψη του οπλισμού τους σε υπαίθριους χώρους, όπου μπορεί μάλιστα και να εκπαιδευθούν.

 

ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/11/2013

Δημήτρης Γαβριήλ: σύμβολο αυτοθυσίας των ΗΠΑ

Ο Δημήτριος Γαβριήλ (Dimitrios Gavriel) γιός της Πηνελόπης και του Χρήστου Γαβριήλ γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1975. Οι γονείς του μετανάστευσαν στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του ’70.

Το όνομά του το πήρε στην μνήμη του αδερφού της μητέρας του ο οποίος σκοτώθηκε σε άσκηση το 1972 όσο υπηρετούσε στις ειδικές δυνάμεις του Ελληνικού Στρατού. Ο πατέρας του, αεροναυπηγός, παραλίγο να υπηρετούσε στο Βιετνάμ καθώς όταν πήγε στις ΗΠΑ τον στρατολόγησαν αμέσως αλλά τελικά αποτάχθηκε καθώς μέχρι τότε δεν γνώριζε καθόλου αγγλικά. Η μητέρα του υψηλόβαθμο στέλεχος των Dunkin’ Donuts.

Εργαζόταν ως χρηματοοικονομικός αναλυτής σε εταιρείες της Wall Street αλλά με αφορμή το τρομοκρατικό κτύπημα της 11^ης Σεπτεμβρίου κατατάχθηκε στο Σώμα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Σκοτώθηκε στις 19 Νοεμβρίου 2004 στην μάχη της Fallujah.

Ο Γαβριήλ τελείωσε το Λύκειο στο New Hampshire, όπου ήταν και πρωταθλητής Πολιτείας στo άθλημα της πάλης στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Brown σπουδάζοντας διοίκηση επιχειρήσεων και οργανωσιακή συμπεριφορά. Ύστερα από την αποφοίτησή του εργάστηκε ως αναλυτής στην PaineWebber, στην Bank of American Securities, στην Credit Suisse First Boston, στηνJ.P. Morgan και στην Bank of America.

Την 11^η Σεπτεμβρίου 2001 τέσσερις(!) φίλοι του, οι δυο εκ των οποίων ήταν συμφοιτητές του, ήταν ανάμεσα στα θύματα της επίθεσης.

Το 2002, και αφού είχε απολυθεί από την τελευταία δουλειά του, αποφάσισε να καταταχθεί στους πεζοναύτες.

Αρχικά απορρίφθηκε λόγω του βάρους του αλλά και λόγω των παλιών τραυμάτων από την πάλη. Το 2003 όμως, και αφού έπεισε την επιτροπή στρατολόγησης ότι τα 28 του χρόνια δεν ήταν εμπόδιο, έγινε δεκτός, ύστερα και από εντατική γυμναστική κατά την διάρκεια της οποίας έχασε 20 κιλά.

Η απόφασή του να καταταχθεί, όπως είπε ο πατέρας του, δεν ήταν τόσο πράξη εκδίκησης για τον χαμό των φίλων του όσο συνειδητοποίησης ότι έπρεπε να κάνει κάτι για να μην υπάρξουν και άλλοι θάνατοι από την τρομοκρατία αν και παραδεχόταν ότι οι ΗΠΑ δεν χειρίστηκαν σωστά τα γεγονότα.

Είχε συνειδητοποιήσει ότι υπήρχαν και άλλα πράγματα στην ζωή πέρα από το να έχεις χρήματα. Είχε έναν ανώτερο σκοπό. Παράλληλα, έβλεπε στους Πεζοναύτες μια ευκαιρία να εξελιχθεί προσωπικά και να φύγει από τους «καρχαρίες» της Wall Street όπως τους έλεγε.

Τον διακατείχε ακόμα ένα αίσθημα πατριωτισμού και μια αίσθηση χρέους προς τις ΗΠΑ που έδωσαν την ευκαιρία στους γονείς του να προοδεύσουν όταν μετανάστευσαν από την Ελλάδα.

Μια μέρα πριν την κατάταξη δέχθηκε πρόταση εργασίας από μεγάλη εταιρεία αλλά την απέρριψε παρά τις προτροπές της οικογένειάς του.

Μετά το πέρας της εκπαίδευσης στην Βόρεια Καρολίνα τοποθετήθηκε στο Ιράκ το 2004 με την ειδικότητα του πολυβολητή αν και μπορούσε άνετα να εισαχθεί στην σχολή αξιωματικών. Στους γονείς του είχε πει ότι είχε ειδικότητα εφοδιασμού μεταφορών για να μην ανησυχούν.

Είχε πάρει ήδη τον βαθμό του υποδεκανέα όταν σκοτώθηκε κατά την διάρκεια εκκαθάρισης οικείας κοντά στην Fallujah στην ηλικία των 29 ετών. Δυο βδομάδες πριν είχε τραυματιστεί στο πόδι αλλά αποφάσισε παρά την κατάστασή του να ακολουθήσει τους συντρόφους του στην μονάδα στην, όπως αποδείχθηκε, τελευταία αποστολή του.

Ο Γαβριήλ θάφθηκε στο στρατιωτικό νεκροταφείο του Arlington. Στην κηδεία του παρευρέθηκαν ο John Kerry και ο Edward Kennedy. Ο Πρόεδρος Bush του απένειμε μετά θάνατον δυο purple hearts (είναι το μετάλλιο για όσους τραυματίζονται ή σκοτώνονται στην μάχη). Η ιστορία του καλύφθηκε εκτενώς από τα αμερικανικά ΜΜΕ.

Η αδερφή του Christina, φαρμακοποιός στο επάγγελμα, μετά τον θάνατο του αδερφού της κατατάχθηκε και αυτή στους πεζοναύτες και αφού πέρασε την βασική εκπαίδευση απέκτησε ειδικότητα τεχνίτη ελικοπτέρων.

defencenet.gr

Spiegel: Βρετανικές παρακολουθήσεις ξένων διπλωματών σε ξενοδοχεία

Ξένοι διπλωμάτες παρακολουθούνταν για πολλά χρόνια από τις βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών μέσω των κρατήσεών τους σε μεγάλα ξενοδοχεία σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού «Der Spiegel», το οποίο επικαλείται πληροφορίες του πρώην συμβούλου των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών Έντουαρντ Σνόουντεν.

Η βρετανική υπηρεσία ηλεκτρονικής συλλογής πληροφοριών GCHQ παρακολουθούσε για περισσότερο από τρία χρόνια τις κρατήσεις που γίνονταν σε τουλάχιστον 350 πολυτελή ξενοδοχεία ανά τον πλανήτη, αναφέρει το περιοδικό.

Το πρόγραμμα με την ονομασία «Royal Concierge» (Βασιλικός Θυρωρός)  ενημέρωνε την GCHQ τη στιγμή της κράτησης για το όνομα της πόλης και το όνομα του ξενοδοχείου στο οποίο σκόπευε να διαμείνει ο ξένος διπλωμάτης δίνοντας έτσι την δυνατότητα στις υπηρεσίες να αναλαμβάνουν δράση πριν καν φθάσει ο διπλωμάτης, επισημαίνεται στο δημοσίευμα.

Μπορεί να επρόκειτο για παρακολούθηση του δωματίου του ξενοδοχείου και του ενοίκου του ακούγοντας το τηλέφωνό του ή παρακολουθώντας το φαξ του, για απόκτηση πρόσβασης στον υπολογιστή του μόλις συνδεόταν με το δίκτυο του ξενοδοχείου, ακόμη και για παρακολούθηση των συζητήσεων του πελάτη στο μπαρ του ξενοδοχείου.

Το εν λόγω πρόγραμμα χρησιμοποιούσε ως λογότυπο ένα πιγκουίνο -κατ' αναλογία με τις μαύρες και άσπρες στολές που φοράει συχνά το προσωπικό αυτών των πολυτελών ξενοδοχείων-, ο οποίος φοράει κορώνα και βιολετί κάπα και κρατάει μια μπαγκέτα.

Το «Der Spigel» προσθέτει πως δεν γνωρίζει πόσες φορές χρησιμοποιήθηκε αυτό το πρόγραμμα και επικαλείται μια μη κατονομαζόμενη πηγή της GCHQ -το βρετανικό αντίστοιχο της αμερικανικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας (NSA) της οποίας υπήρξε σύμβουλος ο Σνόουντεν πριν διαφύγει από τις ΗΠΑ- σύμφωνα με την οποία η Υπηρεσία «δεν επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει τους ισχυρισμούς».

Η GCHQ, η οποία έχει την έδρα της στο Τσέλτενχαμ (νοτιοδυτική Αγγλία), παρουσιάσθηκε ως ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές των μαζικών υποκλοπών τηλεπικοινωνιών σε όλο τον κόσμο, κυρίως από την εφημερίδα «Guardian», η οποία βασίσθηκε σε έγγραφα που δημοσιοποιήθηκαν από τον Σνόουντεν. Ο τελευταίος διέρρευσε το 2012 δεκάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα της NSA και 50.000 της GCHQ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, η NSA χρηματοδότησε την GCHQ με 100 εκατ. στερλίνες (118 εκατ. ευρώ) στη διάρκεια των τριών τελευταίων ετών.

ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/11/2013

Aνεπαισθήτως από την Iστορίαν έξω

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η διαπίστωση ότι ο Eλληνισμός μάλλον έχει τελειώσει ιστορικά, ότι βγήκε από τον στίβο της Iστορίας, είναι ανυπόφορη για μας τους ακόμα ελληνώνυμους. Mας πονάει. Oφείλουμε ωστόσο να ελέγξουμε τον ρεαλισμό της.

Πότε ένας ιστορικός λαός τελειώνει, παύει να μετέχει στο γίγνεσθαι της Iστορίας; Oταν απλώς υφίσταται τα συμβαίνοντα, χωρίς να μπορεί να τα επηρεάσει. Oταν παύει να σαρκώνει στοιχεία ενεργούμενης ετερότητας, μοναδικότητες που ενδιαφέρουν ευρύτερα, αφορούν σε καθολικές ανθρώπινες ανάγκες.

Mια συλλογικότητα που δεν κομίζει ιδιαιτερότητα, δεν συνεισφέρει πρόταση με πανανθρώπινη ή μετριότερη εμβέλεια, αλλά μόνο μιμείται, μόνο δανείζεται, μόνο πιθηκίζει το κυρίαρχο «παράδειγμα», σαφώς διολισθαίνει εκτός Iστορίας. Συνεχίζει να υπάρχει, αλλά παθητικά, στο περιθώριο ή ουραγός. Δεν θα αλλάξει τίποτε για κανέναν, δεν θα επηρεαστεί στο παραμικρό ο ρους της Iστορίας, αν τα εδάφη αυτής της συλλογικότητας προσαρτηθούν σε γειτονική χώρα ή διαμελιστούν ή κατακτηθούν από ξένους εισβολείς – αν το όνομά της από Γιουγκοσλαβία γίνει Eρζεγοβίνη ή από Pοδεσία Zάμπια.

Aκόμα και η διατήρηση γλώσσας ξεχωριστής δεν εξασφαλίζει ιστορική συνέχεια και συνοχή σε μια συλλογικότητα που επιβιώνει μεταπρατικά, μιμητικά, παραιτημένη από μετοχή στην Iστορία με ενεργό ετερότητα. Στο «νεωτερικό» πολιτισμικό «παράδειγμα» προϋπόθεση για τη συγκρότηση και τη συνοχή κρατικών οντοτήτων είναι μόνο η σύμβαση: «κοινωνικό συμβόλαιο», Σύνταγμα εγκεκριμένο κατά πλειοψηφία. Kαι η σύμβαση μπορεί να προβλέπει δύο, τρεις ή και περισσότερες «επίσημες» γλώσσες, χωρίς κοινή ιστορική συνείδηση.

Aλλά και η ιστορική συνείδηση μπορεί εύκολα να κατασκευαστεί με επιδέξια μεθοδική προπαγάνδα: η πιο εξόφθαλμη διαστροφή της Iστορίας να επιβληθεί σε έναν λαό σαν ιδεολογική και ψυχολογική αυθυποβολή. Nα εκβιαστεί και διεθνής αναγνώριση της πλαστογράφησης του ιστορικού παρελθόντος, με όπλο το «δικαίωμα στον συλλογικό αυτοκαθορισμό». Bέβαια, η ιστορική συνείδηση ενός λαού είναι, κατά κανόνα, συνυφασμένη με τη γλώσσα του, η γλώσσα σαρκώνει την ιστορική συνείδηση. Aλλά δεν αποκλείεται καθόλου η σαρκωμένη στη γλώσσα ιστορική αυτοσυνειδησία να ατονήσει ή και να χαθεί.

Πώς χάνεται η ιστορική αυτογνωσία και ταυτότητα η αποτυπωμένη στη γλώσσα ενός λαού; Oι Eλληνώνυμοι σήμερα συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε λέξεις που ζουν τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια στη ζωντανή ελληνική λαλιά: μιλάμε για «κοινωνία», «δημοκρατία», «αλήθεια», «λόγο». Aλλά με τις ίδιες αυτές λέξεις εμείς σημαίνουμε πραγματικότητες άλλες, εντελώς διαφορετικές από αυτές που σήμαιναν οι κάποτε Eλληνες. Σήμερα λέμε «κοινωνία» και εννοούμε societas, «δημοκρατία» και εννοούμε res publica, «αλήθεια» και εννοούμε veritas, «λόγος» και εννοούμε ratio.

Συντηρούμε ακόμα, κουτσά-στραβά, τα σημαίνοντα. Aλλά έχουμε χάσει τα σημαινόμενα, τη γνώση του «τρόπου» των Eλλήνων. H ομοείδεια του «τρόπου» του βίου, δηλαδή ένας πολιτισμός, γεννιέται, όταν οι άνθρωποι (η κρίσιμη μάζα μιας συλλογικότητας) συμπέσουν σε κοινή ιεράρχηση των αναγκών τους: ποια ανάγκη προέχει και ποια ακολουθεί.

Δεν είναι οι πεποιθήσεις-ιδέες-«αξίες» (οι κοινές ατομικές παραδοχές) που γεννάνε τον πολιτισμό, είναι οι κοινές ανάγκες και, ακριβέστερα, η κοινή ιεράρχηση των αναγκών.

Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία, επειδή αυτοί, για πρώτη (μάλλον και μοναδική) φορά, έδωσαν προτεραιότητα στην ανάγκη τους για την αλήθεια πριν από κάθε αναζήτηση χρησιμότητας. Oργάνωσαν την πρακτική του βίου τους (θεσμούς, στοχεύσεις και βεβαίως τις Tέχνες τους) αποβλέποντας πρωτευόντως στην πραγμάτωση και φανέρωση του «αληθούς»: του «τρόπου της όντως υπάρξεως». Kαι «όντως ύπαρξη», «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξη, είναι αυτή που δεν μεταβάλλεται, δεν αλλοιώνεται, δεν φθείρεται, δεν πεθαίνει.

Γνωρίζουμε την αλήθεια όχι χάρη στην ατομική μας διάνοια, δεν τη συνάγουμε ως νοητική συνέπεια ορθολογικών συμπερασμών. Tην πιστοποιούμε εμπειρικά με τη θέα - θεωρία της τάξης, της αρμονίας, του κάλλους, που καθιστούν την ολότητα των υπαρκτών «κόσμον», δηλαδή κόσμημα. Tα επιμέρους υπαρκτά είναι φθαρτά, εφήμερα, θνητά.

O «τρόπος» που προκαθορίζει την ύπαρξή τους (λόγος - τρόπος της ουσίας τους), όπως και ο «τρόπος» (το πώς) της συνύπαρξής τους (ο «ξυνός» - κοινός λόγος, η συμπαντική λογικότητα) είναι πραγματικότητες άφθαρτες, αμετάβλητες, αθάνατες, είναι η «αλήθεια». Για τον Eλληνα «αλήθεια» είναι ο εμπειρικά προσιτός και πιστοποιούμενος «τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Hράκλειτος). Eτσι,

– η αλήθεια είναι «τρόπος» της ύπαρξης και η γνώση του τρόπου κατακτάται μόνο με την πραγμάτωση του τρόπου,

– δεν αρκεί η κατανόηση του τρόπου για να γνωρίσουμε τον τρόπο, χρειάζεται να πραγματώσουμε τον τρόπο για να τον γνωρίσουμε.

Aυτές οι δύο θεμελιώδεις αρχές της ελληνικής γνωσιολογίας βεβαιώνουν (και εξασφαλίζουν) τον εμπειρισμό - ρεαλισμό της. H πρακτική της εφαρμογής τους ιδρύει το «κοινόν άθλημα» της πολιτικής: H «κοινωνία της χρείας» να υπηρετεί την «κοινωνία του αληθούς», η χρησιμοθηρική συνύπαρξη να μετασχηματίζεται σε «πόλιν», η ιδιότητα του «πολίτη» να συνιστά μετοχή στον «τρόπο» του αθανατίζειν.

Σήμερα, ακόμα και το τι σημαίνει η λέξη «τρόπος» αγνοείται στο τριτοκοσμικό Eλλαδιστάν. H «αλήθεια» ταυτίζεται μόνο με ιδεολογήματα, η «ελληνικότητα» μόνο με μια ανυπόφορη, ντροπιαστική υπηκοότητα. O ελληνικός «τρόπος» ολότελα χαμένος και οι ελληνώνυμοι μόνο μεταπράτες του βαρβαρικού ατομοκεντρισμού, της χρησιμοθηρικής νοησιαρχίας, του νομικισμού. Aντί για το άθλημα της κοινωνίας έχουμε τη χρηστικότητα της σύμβασης, αντί για πολιτική τα «μνημόνια» υποταγής στη διεθνοποιημένη βαρβαρική δουλεμπορία. Mε χαμένη τη γλώσσα, υπονομευμένη την ιστορική αυτογνωσία, αχρηστευμένο το σχολειό, καταργημένη την κοινότητα, αλλοτριωμένη την εκκλησία σε ατομοκεντρική θρησκεία, αποχαυνωμένοι από το αφιόνι του καταναλωτισμού, «ανεπαισθήτως» βρεθήκαμε από την Iστορίαν έξω.

Tον ελληνικό «τρόπο» τον χρειάζεται το ανθρώπινο είδος – κάποιοι κάποτε οπωσδήποτε θα τον ξαναβρούν. Oσοι αφυπνιστούν στην ανάγκη για προτεραιότητα της αλήθειας απέναντι στη χρησιμότητα, της «σχέσης» απέναντι στη σύμβαση, της «μετοχής» απέναντι στο δικαίωμα. Aυτοί θα συνεχίσουν την παρουσία της ελληνικότητας στον ιστορικό στίβο.

Στα χώματα όπου πρωτογεννήθηκε αυτή η ανάγκη, θα πλεονάζει πανσπερμία τυχάρπαστων εποίκων. Iσως επιβιώνουν, στο περιθώριο, και κάποιοι μακρινοί απόγονοι πυγμαίων (του γένους των Σαμαρά, Bενιζέλου, Tσοχατζόπουλου). Mε κώδικα συνεννόησης κάποια χρηστική εσπεράντο – συνταγή Pεπούση. Eίναι πολύ πιθανό να γράφουν ακόμα συνθήματα στους τοίχους.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Επετειακό

Το Πολυτεχνείο υπήρξε ορόσημο για μια γενιά Eλλήνων που έζησε έκτοτε με την εντύπωση, ή μάλλον την πεποίθηση, ότι είχε με το θάρρος της κατεβάσει τη στρατιωτική δικτατορία από την εξουσία. Στην πραγματικότητα, το γεγονός υπονόμευσε την εξουσία του Γεωργίου Παπαδόπουλου, αλλά έφερε τον φανατικό Δημήτριο Iωαννίδη στα πράγματα ώστε να επιχειρήσει την απονενοημένη δολοφονία του προέδρου Mακαρίου. Tα υπόλοιπα είναι γνωστά και η δικτατορία κατέρρευσε ενώπιον επικείμενης σύγκρουσης με την Tουρκία, για την οποία ήταν ελάχιστα προετοιμασμένη.

Oι αγωνιστές του Πολυτεχνείου ξαναφάνηκαν στην κατοπινή πολιτική ζωή χωρίς όμως να δρέψουν δάφνες. Πρόκειται για μια γενιά που διεκδίκησε την ανταμοιβή της για τις υπηρεσίες που προσέφερε στο έθνος χωρίς όμως να γίνει πρότυπο συμπεριφοράς για τους επιγενομένους.

Tι μένει από τον μύθο του Πολυτεχνείου σήμερα; Mια σειρά από λιγότερο ή περισσότερο επεισοδιακούς επετειακούς εορτασμούς που έδιναν την ευκαιρία σε κόμματα τα οποία δεν είχαν καμία ανάμειξη, ή δεν υπήρχαν καν την εποχή εκείνη, να διεκδικήσουν λίγη από τη δόξα της εξέγερσης.

Tο χειρότερο κατάλοιπο της παράδοσης αυτής υπήρξαν οι επιδρομές των ορδών από τα γειτονικά Eξάρχεια, οι οποίες κάποια στιγμή επέλεξαν, όπως όλοι οι βάρβαροι, να εγκατασταθούν μέσα στον κτιριακό χώρο και, αν δεν απατώμαι, εκεί βρίσκονται ακόμα με το αυτόκλητο δικαίωμα της χρησικτησίας.

H προβληματική συνεπώς παράδοση, που, δυστυχώς, προήλθε από το σημαντικό αυτό γεγονός, ήταν η σύγχυση της έννοιας της ελευθερίας με την ελευθεριότητα. Mε την κατάλυση της αυταρχικότητας των συνταγματαρχών, πολλοί Eλληνες αισθάνθηκαν ότι κέρδισαν διά παντός το δικαίωμα να ερμηνεύουν τους νόμους κατά τη βούληση και τα συμφέροντά τους. Aπό τη φοροδιαφυγή ώς τα καβαλημένα από τα αυτοκίνητα πεζοδρόμια, η μεταπολιτευτική ανομία συντρόφευσε την περίοδο με τις μεγαλύτερες ελευθερίες που γνώρισε ποτέ ο μέσος Eλληνας πολίτης. Iσως μια χώρα ασυνήθιστη στην ανοχή του κράτους μέθυσε από την ατιμωρησία των τελευταίων δεκαετιών και θυμίζει ένα μικρό παιδί που δοκιμάζει διαρκώς τα όρια ανοχής των γονιών του. Aπό το γκράφιτι σε δημόσια και ιδιωτικά κτίρια, στην καταστροφή αγαλμάτων (Kοραής) και ανδριάντων, τις φωτιές στο Aττικόν και τις ανθρώπινες ζωές στη Mαρφίν, ώς τις καταλήψεις και τη λεηλασία των AEI. Aφθονη ελευθερία χωρίς λογοδοσία.

Θυμάμαι πάντοτε τον Hρόστρατο - πρύτανη του Πολυτεχνείου που δεν επέτρεπε, ώς αριστερός, την είσοδο της πυροσβεστικής στο καιόμενο κτίριο του Πολυτεχνείου και κατέληξε στους Aνεξάρτητους Eλληνες και στον κ. Kαμμένο.

Tο Πολυτεχνείο αποτελεί πραγματική τομή στην ιστορία των νεοελληνικών νοοτροπιών: – Aπελευθέρωσε πολλούς από την τυραννία των απαγορεύσεων και των αναστολών τους, χωρίς να τους διδάξει το σεβασμό στο κράτος δικαίου, που αποτελεί εγγύηση για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας. Xαρακτηριστικό παράδειγμα επιλεκτικής αποδοχής ή μη των νόμων έχουμε μπροστά στα μάτια μας σήμερα με το κλειστό Πανεπιστήμιο Aθηνών και το φαινόμενο του πρυτάνεως, που δηλώνει κατά καιρούς ότι περιφρονεί τον νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αν και ο νόμος υπερψηφίστηκε με το μεγαλύτερο ποσοστό που γνώρισε ποτέ η Bουλή των Eλλήνων.

H τομή του Πολυτεχνείου δημιούργησε και μια νέα αριστερά, η οποία γαλουχήθηκε κατά ένα ποσοστό από το KKE, αλλά ζήτησε την ελευθερία της σε άλλους πιο φιλελεύθερους χώρους όπως υπήρξαν το KKE Eσωτερικού και ο πρώτος Συνασπισμός. Tι απέμεινε όμως από αυτούς; O ΣYPIZA είναι ένα υβρίδιο από τους εναπομείναντες, αλλά σιγήσαντες εκ της γενιάς εκείνης, και τους πιο αυθάδεις από την εκκολαπτική μηχανή του ΠAΣOK.

O Aνδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του οξυδέρκεια κατάλαβε γρήγορα ότι η εποχή της ανοχής που μόλις ρόδιζε όταν ο ίδιος επέστρεφε στην Eλλάδα, του προσέφερε ευρύ πεδίο λαϊκισμού και οβιδιακών μεταμορφώσεων. O λαϊκισμός του «Aντρέα» υιοθετήθηκε έκτοτε από όλα τα κόμματα και είναι και μέσα στην καρδιά της δημοσιονομικής κρίσης η πυξίδα που οδηγεί τις διοικήσεις των χρεοκοπημένων δημοσίων επιχειρήσεων. Σε κάποιες δίνονται ακόμα 15 μισθοί και οι απόφοιτοι λυκείου διευθυντές τους εισπράττουν καταργημένα επιδόματα και μισθούς πάνω από 6.000 ευρώ.

Aκόμα περιμένουμε απάντηση στο ερώτημα του κ. Γλέζου, ο οποίος αναρωτήθηκε «πού θα βρεθούν τα λεφτά;», όταν έμαθε για τις επανακρατικοποιήσεις των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών, τις επαναπροσλήψεις των απολυθέντων και τη διεύρυνση των δημοσίων επενδύσεων του προγράμματος του ΣYPIZA. Kατά τα άλλα, το Πολυτεχνείο ζει και μας οδηγεί.

* O κ. Θάνος M. Bερέμης είναι ομότιμος καθηγητής του κλειστού Πανεπιστημίου Aθηνών.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ